خرید سکه کلکسیونی
تاریخ دریافت خبر:

مصاحبه کارلوس کی روش درباره زندگش خصوصی اش

keyrosh lifeسرمربی تیم ملی ایران در مصاحبه ای استثنایی درباره زندگی شخصی اش صحبت کرده است.

به گزارش نت شهر، در تمام این سال ها که کارلوس کی روش مهمان فوتبال ایران بود و تاثیرگذاری شگرفش در فوتبال ملی و باشگاهی به چشم دیده شد تاکنون چنین گفتگویی از او منتشر نشده بود تا این که مربی محبوب پرتغالی چندی پیش در مصاحبه ای متفاوت با یکی از سایت های پرتغالی پرده از جنبه های پنهان زندگی پرفراز و نشیب خود برداشت که بی شک خواندنش خالی از لطف نیست. جایی که او از تمام اتفاقات قبل از مربیگری، ارتباطش با فرگوسن، ماجراهای آفریقای جنوبی، محمود احمدی نژاد، ماندلا و پیشنهادات وسوسه کننده اش از سایر کشورها صحبت کرد.

*آیا از سفر به ایران هراس نداشتید؟
چرا، اتفاقا می ترسیدم. همانطور که فکر می کردم غرب وحشی را در اولین سفرم به آفریقای جنوبی خواهم دید. در حالی به ایران رفتم که حتی تصوری بدتر از آن از این کشور داشتم اما ترسم بیهوده بود چون ایران کشوری با مردمانی خوب است که مانند مردم تمام دنیا دغدغه های ساده ای دارند.


*همکاری باثباتی با فدراسیون ایران ندارید، به طوری که یک روز از جدایی از تیم ملی این کشور می گویید؛ اما یک روز بعد هنوز سرمربی این تیم هستید.
تحریم ها علیه ایران، فدراسیون فوتبال ایران را با محدودیت های مالی مواجه کرده و این مسأله دستمزدها، پاداش، سفر، تدارک و تمرینات را با مشکل مواجه می کند به طوری که گاهی اوقات هشت، نه یا ده ماه هیچ پولی دریافت نمی کنیم؛ چرا که تحریم ها اجازه این پرداخت را نمی دهد. من نمی توانم قبول کنم تیم ملی ایران فقط دو بازی دوستانه برای جام ملت ها داشته باشد اما تیم فلسطین که خود از ایران کمک می گیرد ۹ دیدار دوستانه داشته باشد و من باید با امثال لوئیس فیلیپه ویرا و خورخه خسوس (مدیر و مربی وقت بنفیکا) برای کمپ و بازی دوستانه تماس بگیرم. مشکل دیگر بر سر مالیات بود، در قرارداد من ذکر شده که فدراسیون باید مالیات مرا پرداخت کند اما آنها پرداخت نکردند و وقتی که من به فرودگاه رفتم ممنوع الخروج بودم؛ در حالی که من هیچ تقصیری نداشتم البته در حال حاضر تمام این مسائل حل شده است.

*آیا با رهبر ایران آیت الله خامنه ای ملاقاتی داشته اید؟
تاکنون نه، اما افتخار دیدار با دو رئیس جمهور ایران (احمدی نژاد و روحانی) را داشته ام. احمدی نژاد خیلی به فوتبال علاقمند بود.


*چطور به فوتبال علاقمند شدید؟
در موزامبیک به یاد دارم که گزارش فوتبال آرتور آگوستینو را از رادیو گوش می کردیم و هر بار که او فریاد می کشید نمی دانستیم که توپ گل شده یا نه. دنیای ما حول محور فوتبال و مدرسه می چرخید. مدرسه می رفتم فقط به خاطر اینکه پدر و مادرم مجبورم می کردند اما بقیه اوقات فقط فوتبال بود. هیچ کار دیگری نداشتیم چون که امکانات و تفریح دیگری وجود نداشت. ما صبح و ظهر و عصر فوتبال بازی می کردیم، کسانی که امکانش را داشتند برای بازی به پرتغال می رفتند اما بقیه مثل من به همان سطح بازی بسنده می کردند البته از این بابت شکایتی ندارم، چرا که ما ثروتی به نام زمان، محیط و محبت داشتیم که با هیچ چیزی قابل مقایسه نبود. من آزاد به دنیا آمدم و در ۸ یا ۹ سالگی به تنهایی به ساحلی که شاید حدود ۲۰۰ کیلومتر با محل زندگی ام فاصله داشت سفر می کردم. البته گاهی این آزادی هم هزینه داشت.


*چرا؟
تنها برادر من راجر در ۱۴ سالگی در تصادف کشته شد. او خودش رانندگی می کرد و سه بچه دیگر در ماشین، او را همراهی می کردند. الان قابل درک نیست که چرا بچه ۱۴ ساله باید رانندگی کند و با ماشین به ساحل برود اما در آن زمان که کودکان از ۱۲ سالگی در مزرعه پشت تراکتور می نشستند این موضوع امری عادی بود.


*در دوران جنگ برای استقلال موزامبیک، چگونه زندگی می کردید؟
من تا ۱۲ سالگی از نامپولا خارج نشده بودم. من فکر می کردم تمام جهان همین است و پرتغال فقط یک چشم انداز دور از دسترس بود. اولین سفر من که یک ماجراجویی بزرگ برایم محسوب می شد به ژوهانسبورگ بود. من در آفریقا زندگی کردم و زندگی ام با سفیدها و سیاهان گره خورد. من در تیم راه آهن نامپولا بازی می کردم که اکثریت قریب به اتفاق اعضای آن دورگه (سرنگرو) بودند. حتی زمانی که ۱۷ سالم بود اختلاف طبقاتی وجود داشت و سفیدها طبقه بالا و دورگه ها در طبقات پایین تر جامعه حضور داشتند. به عنوان مثال به خاطر دارم که من اجازه پیدا نکردم که به عضویت باشگاه تنیس ناکالا در بیایم البته نه به خاطر دورگه بودنم بلکه به این خاطر که پدرم به اندازه کافی پول نداشت که مرا به عضویت این باشگاه در آورد.


*در سال ۱۹۷۵ برای اواین بار به پرتغال سفر کردید، به عنوان وطنی که اصلا آن را نمی شناختید.

این بلایی بود که سیاستمداران بر سر ما آوردند. پس از استقلال موزامبیک به جمع مردم آمدند و گفتند یک ماه فرصت دارید تا انتخاب کنید که پرتغالی هستید یا موزامبیکی. پدر من پرتغالی و مادر من موزامبیکی است. من چگونه باید انتخاب می کردم؟ انقلابیون من را مجبور به انتخاب کردند. چه کسی به آنها این حق را داد که انتخاب کنند که من بیشتر شبیه پدرم هستم یا شبیه مادرم؟ من یک سفید آفریقایی هستم.


*و بعد شروع زندگی در پرتغال.
بهترین تصمیم من رفتن به دانشگاه علوم و مهندسی بود. رویایی که از زمان حضورم در آفریقا داشتم اما به خاطر نداشتن پول مدام به تعویق می افتاد. البته اگر پولی هم بود پول موزامبیک بود که در پرتغال ارزشی نداشت. قطعا من بدترین دانشجو در رشته مهندسی مکانیک بودم، یعنی در حد فاجعه!

*چگونه وارد فدراسیون فوتبال پرتغال شدید؟
در سال ۱۹۸۲ من برای کمک به دوره های آموزش مربی به مجله فنی فدراسیون پیوستم. من و فریرا مقالات را در مجله منتشر می کردیم. در ادامه با دکتر کاماچو ویرا کار کردم و سپس اولین پروژه انیمیشنی تاکتیک فوتبال در سیستم های کامپیوتری را پیاده کردیم.


*در سال ۱۹۸۹ نام پرتغال با قهرمانی جوانان این کشور در جام جهانی شنیده شد.
پس از دو سال آموزش من دقیقا می دانستم که چه می خواهم، این چیزی نیست که بخواهم به آن افتخار کنم اما زمانی که باید به شاگردانم تمرین می دادم به ندرت فرصت پیدا می کردم بچه هایم را به مدرسه ببرم. یکی از کسانی که در دهه ۸۰مرا متقاعد به کار در رده جوانان کرد خوزه آگوستو، همکلاسی ام در دوره های مربیگری بود. من در آن زمان امکان کار در تیم های استرویل و یا بواویستا را به عنوان مربی و دستیار ماریو ویلسون داشتم اما به توصیه آگوستو ۱۰ سال از سال ۸۴ تا ۹۴ در فدراسیون ماندم. ما فوتبال فرانسه، ایتالیا و هلند را زیر نظر داشتیم. با مدرسان مختلف صحبت کرده و از امکانات و مراکز آموزشی مختلف دیدن می کردیم تا اینکه به فکر افتادم با اقتباس مدلی مبتنی بر واقعیت فوتبال پرتغال، سبک خاص فوتبال خودمان را طراحی کنم، اما در آن زمان با توجه به میزان اندک سرمایه گذاری روی فوتبال پایه این کار آسانی نبود. در سال ۱۹۸۷ در مقدماتی جام جهانی برای دیدار با آلمان به بازیکنانم گفتم ما می توانیم قهرمان جهان شویم که این حرف باعث خنده بازیکنان شد. هنگامی که ما در فینال یورو به شوروی باختیم دوباره به آنها گفتم که ما به عنوان نایب قهرمان اروپا می توانیم قهرمان جهان شویم اما این بار دیگر کسی نخندید و ما به رقابت های جام جهانی در ریاض رفتیم.

*از قهرمانی در جام جهانی در ریاض چه به خاطر دارید؟
برای تیم من پیروزی به یک عادت تبدیل شده بود. پس از قهرمانی در جام جهانی جشن گرفتیم و سپس خیلی آرام به هتل برگشتیم. از پذیرش هتل به من خبر دادند تلفن دارم که دیدم خبرنگاری از لیسبون تماس گرفته و این موضوع هر چند دقیقه یک بار اتفاق می افتاد، ما درک درستی از موضوع نداشتیم تا زمانی که به لیسبون بازگشتیم و پس از دیدن مراسم استقبال، تازه متوجه شدیم چه کار بزرگی انجام داده ایم.


*نقطه قوت آن تیم چه بود؟
آن تیم خاص و بهترین تیم ما تاکنون بوده است. فوتبال ما در سال ۹۱ فوتبالی کاملا مدرن بود. ما آن زمان ۳-۳-۴ بازی می کردیم که اصلا مرسوم نبود. من حتی فکر می کنم سیستم بازی بارسلونا ریشه در سبک بازی تیم ما دارد.


*اما در سال ۹۳ حذف تلخی را در راه جام جهانی تجربه کردید.
من پس از خروج ناگهانی آرتور جرج، سرمربی تیم ملی شدم و شاید رد کردن این پیشنهاد راحتترین کار بود، اما رئیس فدراسیون فوتبال به من گفت یک دقیقه می روم و باز می گردم، وقتی برگشت به من گفت من به خبرنگاران گفتم شما سرمربی تیم ملی شده اید و حالا اگر بخواهی رد کنی خودت می دانی. ما دو روز تا بازی با یونان فرصت داشتیم و تحت فشار زیادی بودیم، اما بازی سرنوشت ساز ما مقابل ایتالیا بود. اوسیانو کروز (کمک مربی کنونی تیم ملی ایران و شاگرد کی روش در تیم ملی پرتغال) شاهد است که من دروغ نمی گویم. در همان برهه تمرینات تیم برای سه روز به خاطر اعتصاب بازیکنان به دلیل مشکل با فدراسیون بر سر قرارداد تبلیغاتی تعطیل شد. با این حال ما مقابل ایتالیا با گل مردود دینو باجو و در واقع خارج از زمین مسابقه شکست خوردیم. جام جهانی در آمریکا بود و نمی شد ایتالیا حضور نداشته باشد. در جام جهانی ۲۰۱۰ نیز همین اتفاق برای ما مقابل اسپانیا افتاد و گل مردود از داوید ویا دریافت کردیم. من می دانم که فیفا برای جبران حذف اشتباه ایرلند مقابل فرانسه ۵ میلیون یورو هزینه کرد و اگر قرار بود همان قانون برای ما هم اعمال شود ما اکنون ثروتمندترین فدراسیون جهان بودیم!

*در فصل ۹۳-۹۴ با ترک تیم ملی به اسپورتینگ رفتید، شکست ۶ بر ۳ مقابل بنفیکا را پس از ۲۰ سال چگونه می بینید؟
ما درست قبل از این دیدار چرباکوف، بهترین بازیکن خود را به علت تصادف رانندگی از دست داده بودیم. از بین سه بازیکن تاثیرگذار دیگر ما هم دو بازیکن مقابل بنفیکا محروم بودند. البته اسپورتینگ با من در دو جام برای قهرمانی جنگید و در نهایت یک جام گرفت که فکر نمی کنم بد بوده باشد.


*آیا از تیم بزرگ دیگری در پرتغال پیشنهاد داشتید؟
از بنفیکا پیشنهاد داشتم اما تصمیم گرفتم به آمریکا بروم.

*چرا تصمیم به ترک پرتغال گرفتید؟
من دو سال و هفت ماه در اسپورتینگ بودم و در آن زمان چیزهای زیادی یاد گرفتم. دیدم وقتی از نامپولا به پرتغال آمدم و موفق شدم، حتما می توانم در جاهای دیگر هم موفق شوم و از این تصمیمم خوشحالم که باعث شد اکنون در آمریکا، ژاپن یا انگلیس اسمی داشته باشم.


*آیا ارزش دوری از خانواده را داشت؟
من همیشه یک پدر غایب هستم و این برای من بسیار سخت است، اما فکر می کنم اینکه پدر دور باشد ولی شرایط مناسب تری برای زندگی فرزندانش فراهم کند بهتر است. البته من در هر کشوری که بودم آنها برای دیدار با من به آنجا می آمدند.


*چرا بعد از بردن آفریقای جنوبی به جام جهانی ۲۰۰۲ از هدایت این تیم استعفا دادید؟
این به خاطر شرایطی بود که شخصی به نام جومو سونو برای من ایجاد کرد. او بازیکن و مربی فوتبال بود و یک باشگاه ورزشی دارد و آن زمان در فدراسیون فوتبال آفریقا هم موقعیتی داشت. او در روزنامه سووتو، کمپینی به راه انداخت و با متهم کردن من به نژادپرستی مدعی شد که سیاه پوستان را به تیم ملی دعوت نمی کنم که البته همه اینها در نهایت به سود من شد.


*چطور؟
چون این موضوع باعث دیدار من با ماندلا شد. ماجرا شبیه آن چیزی بود که در فیلم "شکست ناپذیر" در مورد راگبی دیده شد. من با یکی از دوستانم در خانه بودم که تلفن زنگ زد و دیدم که طرف پشت خط خودش را ماندلا معرفی می کند. من دستیاری داشتم به اسم استیو که به تقلید صدای ماندلا معروف بود. بنابراین مطمئن شدم که او می خواهد شوخی کند و پای تلفن به او توهین کردم! چون من متهم به نژادپرستی شده بودم و اصلا فکر نمی کردم ماندلا بخواهد با من صحبت کند. اما او خود ماندلا بود و من را برای نوشیدن چای به منزلش دعوت کرد. ماندلا از من خواست در تیم بمانم. او از رویای خود برای دیدن فرزندان سفید و سیاهش در کنار هم روی نیمکت تیم گفت. اما حملات شدید سونو به من ادامه پیدا کرد که کار را برایم غیرممکن کرد و حتی کار داشت به برخورد فیزیکی ما در حضور ماندلا می کشید که بسیار ناراحت کننده بود. به این ترتیب با نوشتن نامه ای به ماندلا دلایلم برای استعفا را توضیح دادم. البته بعد از آن نیز آفریقای جنوبی هرگز به جام جهانی صعود نکرد.

*اولین تصویرتان از فرگوسن چگونه بود؟
ما یک تفاهم سریع در بسیاری از ایده ها و مفاهیم داشتیم. او یک فرد زیرک با نوآوری های بسیار بود. خلق و خوی او باعث می شد حس فوق العاده ای از همکاری با او داشته باشم. تنها کسی را که در پرتغال می توانم با او مقایسه کنم پینتو داکوستا است.


*فرگوسن دوستی اش را به شما اثبات کرد؟
بله، چندین بار. زمانی که در رئال مادرید دوره بدی داشتم از من خواست تا در مادرید با هم ناهار بخوریم. او از من خواست به منچستر برگردم و این در حالی بود که قرار بود به تاتنهام بروم. اما وقتی به منچستر رفتم دیدم هنوز هم کارت نام من بر روی میزم قرار دارد.


*در رئال چهارم شدید با وجود ستارگان بسیاری همچون فیگو، رونالدو، روبرتو کارلوس، بکهام و زیدان.
در رئال فقط یک ستاره داشتیم که آن هم رئیس باشگاه (فلورنتینو پرز) بود. هنگامی که جلسه با پرز آغاز شد، او گفت در فوتبال مربیان فقط کار را پیچیده می کنند! من فکر کردم دارد شوخی می کند و خندیدم اما والدانو به من گفت نخند، او جدی گفت!


*پس چرا در ادامه تیم ملی را به ادامه همکاری با فرگوسن ترجیح دادید؟
من ۱۴ سال از پرتغال، دوستان و خانواده دور بودم. بعد از آن انگیزه همکاری دوباره با دوستانم چون نانی و رونالدو برایم جذاب بود. ضمن اینکه مادایل، رئیس وقت فدراسیون به من گفت پرتغال به مربی ای نیاز دارد که تیم را منظم و متحد کند. من می خواستم پرتغال را به جام جهانی که در آفریقا، محل تولدم برگزار می شد ببرم. از طرف دیگر به نظر می رسید جانشینی فرگوسن هم به تأخیر افتاده باشد. در آن زمان به شوخی گفته می شد الکس می خواهد بر روی نیمکت منچستر بمیرد! با این حال فرگوسن با رفتن من موافق نبود. او همیشه به من می گفت کار در تیم ملی یعنی "یک نفر برابر یک ملت و یک کشور برابر یک نفر".


*آیا حسی بین شما و ملت بود؟
بعد از جام جهانی ۲۰۱۰ بله. من ۱۴ سال در پرتغال نبودم، پرتغال تغییر کرده بود و من هم تغییر کرده بودم و حالا درک متقابل وجود داشت. از جام جهانی زیر ۲۰ سال هم ۱۹ سال گذشته بود اما جوان ها می دانستند کارلوس کی روش که بوده است.


*شما هنوز هم از رسانه و فضای مجازی فراری هستید؟
من هرگز فیلم بازی های گذشته را نگاه نمی کنم چرا که می خواهم احساس همان زمان وقوع اتفاق را حفظ کنم. برای مثال من هرگز عکس ها و فیلم های قهرمانی در جام جهانی زیر ۲۰ سال را نگاه نکرده ام.


*قبل از جام جهانی ۲۰۱۰ با ماموران کنترل دوپینگ درگیر شدید.
در این اتفاق چند چیز دخیل بود و من برای اولین بار در زمانی اشتباه در مکانی اشتباه بودم! مأموران کنترل دوپینگ ساعت ۷ صبح و وقتی که بازیکنان پیش از بازی با کیپ ورد در حال استراحت بودند به هتل آمدند. اگر شما جای من بودید چه می کردید؟ سپس من در تعطیلات در موزامبیک بودم که خبر از محرومیتم دادند.

*این ماجرا چگونه به پایان رسید؟
من به دادگاه cas شکایت کردم. در این راه هزینه کردم و شاید چندین سال پیر شدم تا زمانی که به حقم رسیدم اما بزرگترین حسرتم این است که در زمان ریاست مادایل این پرونده بسته نشد.


*آیا از مادایل ناامید شدید؟
بله، چرا که او به من گفته بود همیشه پشت تیم و من خواهد بود. وقتی ما از آفریقا برگشتیم او قول داد که تا پایان از ما در این پرونده حمایت خواهد کرد اما به محض جدی شدن ماجرا او پشتش لرزید و پشت من را خالی کرد.


*آیا در این ماجرا فشارهای سیاسی هم دخالت داشت؟
بله و خوشبختانه بسیاری از کسانی که علیه من توطئه کرده بودند بعدا در پرونده های مالی گرفتار شدند. تمام ماجرای من فقط یک "پاپوش" بود تا بر روی تخلفات اقتصادی خود بگذارند. دکتر پینتو مونتیرو و قاضی از کوویلیا طی دو روز حکم محکومیت مرا صادر کردند که در کشوری که به عدالت شناخته شده خیلی عجیب است.


*شما در این ماجرا چه چیزی را از دست دادید؟
من انسانی آزاد هستم. آزاد متولد شدم و آزاد رشد کردم و مهمتر از همه مستقل هستم. می دانید چرا؟ می دانید چرا من به کسی نیاز ندارم؟ من محتاج این نیستم که فوتبال پرتغال بخواهد خرجم را بدهد. پس از ثابت شدن حقم فدراسیون فوتبال حاضر شد ۲۵۰ هزار یورو به من بدهد که این مبلغ بعد به ۵۰۰ هزار و سپس به یک میلیون یورو رسید، اما من رد کردم و گفتم هیچ چیز از فدراسیون نمی خواهم فقط اسم مرا از این پرونده خارج کنید و مرا از تعلیق در آورید چون در آن مدت تعلیق، یک هیأت ژاپنی ۱۵ نفره به خانه من آمده بودند و به من پیشنهاد ۹ میلیون یورویی برای جام جهانی برزیل دادند. من سه هفته در هتل در انتظار حل این ماجرا بودم و به همین دلیل یک قرارداد خوب را از دست دادم. شاید به نظر آسان برسد اما این یک پرونده شرم آور بود.


*اما در خود جام جهانی ۲۰۱۰ هم مشکلاتی داشتید.

همه چیز از تعویض دکو در دیدار با ساحل عاج شروع شد. او افتضاح بازی کرد و فکر کنم تمام کشور هم این را دیدند. او از آسیب دیدگی برگشته بود و دیگر توان بازی نداشت. در نهایت و در دیدار مهم با اسپانیا من تصمیم گرفتم که دکو بازی نکند و هنوز هم می دانم که او در آن زمان مصدوم بود و آمادگی نداشت.

*آیا پس از آنکه رونالدو شما را مسئول حذف از جام جهانی دانست با او صحبتی داشتید؟
پس از شکست از اسپانیا و حذف از جام جهانی این رفتار رونالدو به عنوان کاپیتان تیم طبیعی بود. من هرگز رو در رو با او صحبت نکردم. در سفری که به مادرید داشتم با سیمون و جیمز دیدار داشتم اما رونالدو متأسفانه نمی توانست کنار ما باشد.


*برای شما در بانک اسپریتو سانتو چه اتفاقی افتاد؟
در یک کلمه می گویم: دزدی.


*دقیقا چه اتفاقی افتاد؟
در این بانک ۷۲۵ هزار دلار از سرمایه ام بدون آگاهی و اجازه من منتقل شد، پولی که برای دوران بازنشستگی ام پس انداز کرده بودم.


*حرفه خود را در آینده چطور می بینید؟
من در حال حاضر روز به روز برنامه ریزی می کنم. یک سری مسائل قراردادی است و من به آنها تعهد دارم اما در کنار آن مسائل مربوط به خانواده و دوستان هم مهم هستند. البته بعضی اوقات مدیریت این دو مسأله در کنار هم برایم دشوار است. من در این فوتبال روزی را دیدم که رونالدو ۱۳۰ میلیون قرارداد بست که بر اساس واقعیات جهان نیست. روزی که دیگر نتوانم با این مسائل کنار بیایم از فوتبال کنار خواهم رفت.


*پس از بازنشستگی به پرتغال خواهید رفت یا موزامبیک؟
"پروژه خورشید" همیشه ایده من از بچگی بود و اگر بتوانم این پروژه را در موزامبیک به پایان برسانم خوشحال می شوم. من پنگوئن نیستم که بتوانم در برف و سرما زندگی کنم!


*آیا در موزامبیک پروژه املاک و مستغلات و کار اقتصادی انجام می دهید؟
در مجلات و رسانه ها خیلی چیزها در مورد جزیره و هتل من در موزامبیک نوشته اند، اما این طور نیست. پروژه های من اجتماعی است، من در نیاسا در شمال موزامبیک در زمینه ورزش و استعدایابی سرمایه گذاری کرده ام و فعالیت هایم در راه حفاظت از میراث فرهنگی، حفاظت از فیل ها و کمک به مردم است. من حتی یکی از افرادم را در راه مبارزه با قاچاقچیان چینی که درختان صد ساله را قطع می کردند از دست دادم. زندگی من در جنگل به دو شکل می گذرد؛ جایی که حیوانات با دهان بسته از سوی انسان ها آسیب می بینند و حیوانات با دهان باز به انسان ها آسیب می رسانند.

لینک کوتاه: betanews.ir/news/395662

خبر فوق مربوط به رسانهنت شهر می باشد و جستجوگر هوشمند بتانیوز صرفا آن را بازنشر کرده است. مشاهده در سایت منبع : لینک مستقیم