خرید کتاب سکه طلا
تاریخ دریافت خبر:
نقد فیلم و سریال نقد قسمت نهم سریال Westworld - وست‌ورلد

همراه بررسی اپیزود جدید Westworld باشید و به بحث درباره ی این سریال بپیوندید.

می تو انم به جرات بگویم که اپیزود ماقبل پایانی «وست ورلد» در کنار افتتاحیه، بهترین چیزی بوده که سریال تاکنون ارائه کرده است و از آن اپیزودهایی است که جذاب ترین ویژگی های این سریال را یکجا در خود دارد. بعد از افتتاحیه که ساختار درهم تنیده و مستحکمی داشت و همه ی خط های داستانی را به دور یک موضوع مرکزی روایت می کرد، سریال در مسیر مقدمه چینی اپیزودهایی را تحویل مان داد که حس و حال پراکنده ای داشتند، اما همان طور که از دو اپیزود اخیر سریال مشخص بود، انفجاری که در اپیزود افتتاحیه رخ داد و همه چیز را به اطراف پرتاب کرد، در یک حرکت معکوس در حال برگشتن به نقطه ی اولش است و این به اپیزودی مثل این منجر شده که راستش را بخواهید از همان ثانیه اول همه چیز را برای افشای جدید سریال طوری به تصویر می کشد که به اضطراب و دل شوره ی نابودکننده ای ختم می شود. همه ی اینها به خاطر این است که این اپیزود حاوی اولین افشای قابل انتظار اما کماکان نفسگیر واقعی سریال است.

بعد از اینکه ماهیت واقعی برنارد فاش شد و فهمیدیم که او یک میزبان است، به نظر نمی رسید که همه چیز به اینجا ختم شود، بلکه کاملا مشخص بود که برنامه ی اصلی سازندگان برای برنارد و شوک مهم تری که انتظار این روبات بخت برگشته را می کشد هنوز از راه نرسیده است. این برنامه در این اپیزود با یک جواب مشخص می شود. یکی از اولین چیزهایی که درباره ی اپیزود نهم دوست دارم یکی از اولین نگرانی هایم درباره ی سریال بود. «وست ورلد» از همان روز اول خودش را به عنوان سریال رازآلودی که حول و حوش سوالات مختلف می چرخید معرفی کرد. آرنولد چه کسی است؟ آیا این گونه رفتار کردن با میزبانان درست است یا نه؟ فورد چه چیزی در سر دارد؟

سریال اپیزود به اپیزود به تعداد لایه های سوالات تماشاگران اضافه می کرد و برای هر جوابی که دریافت می کردیم، چندین راز جدید جایشان را می گرفت. این در حالی بود که عنصر رازآلود بودن سریال به دو-سه اپیزود خلاصه نمی شد و بخشی از ماهیت سریال بود. این وسط طرفداران هم دست به کار شدند تا با نظریه پردازی های خودشان سر از پیچیدگی های سریال در بیاورند. بنابراین یکی از نگرانی های من از همان اول این بود که نکند صبر و حوصله ی بیش از اندازه ی سریال کار دستش بدهد. نکند تمرکز سریال روی مقدمه چینی و قول دادن، انتظارات را به طرز غیرقابل کنترلی از پایان بندی بالا ببرد. نکند نظریه پردازی های طرفداران از قدرت پایان بندی سریال بکاهد. اپیزود نهم «وست ورلد» اما این نگرانی را برطرف می کند. این اپیزود نشان می دهد که این سریال به همان اندازه که در بازی های ذهنی فوق العاده است، در جواب دادن به آنها هم شگفت انگیز است. بنابراین با اینکه غافلگیری این اپیزود برای بسیاری از ما از قبل فاش شده بود، اما کماکان همه چیز در این سریال آن قدر حساب شده و درجه یک است که مسیر ما به سمت مقصدی قابل حدس را به یکی از تعلیق زاترین قسمت هایی که این اواخر در تلویزیون دیده ام تبدیل کرد.

طبق معمولِ سریال، اسم این اپیزود هم به حس و حال مرکزی آن که در اینجا «هرج و مرج» است، اشاره می کند. ترجمه ی تحت الفظی اسم اپیزود نهم، یک «پیانوی به خوبی کوک شده» است. دنیای مجازی وست ورلد به عنوان دنیایی که توسط برنامه ریزی های برنامه نویسان و اسکریپت های از پیش نوشته شده کار می کند، باید هم مثل آن پیانویی باشد که در محل کار میو بدون مشکل کار می کند، اما حقیقت این است که این روزها در وست ورلد همه چیز بیرون از روند همیشگی اش به سر می برد. یا بهتر است بگویم: همه چیز به سمت سقوط به درون جهنم حرکت می کند. برنارد که سربه زیرترین کاراکتر سریال بود، در حال شورش کردن است. میو در حال جذب سارقان شورشی برای برای اجرای یک حمله ی جانانه است. دولوریس در حال از دست دادن عقلش است. ویلیام عاشق یک ماشین شده است و کم کم میزبانان بیشتری در حال اطلاع پیدا کردن از ماهیت واقعی شان هستند. چنین هرج و مرجی چگونه می تواند مثل یک پیانوی کوک شده باشد. شاید برای دیگران نه، اما برای فورد چرا. اگر قبول کنیم که تمام چیزی که تاکنون در طول سریال دیده ایم بخشی از همان خط داستانی بزرگ فورد باشد و او همان کسی باشد که مثل یک استاد خیمه شب باز حرفه ای کنترل میزبانان و انسان ها را در دست دارد، پس می توان نتیجه گرفت که این هرج ومرج بخشی از نقشه ی فورد است و نه تنها او کنترل دنیایش را از دست نداده است، بلکه مثل کارگردانی نامرئی همه چیز را تحت فرمان خود دارد.سریال به همان اندازه که در بازی های ذهنی فوق العاده است، در جواب دادن به آنها هم شگفت انگیز است

اگر قبل از این اپیزود به دلایل نامعمولی کماکان فکر می کردید که خط های زمانی مختلف سریال چیزی بیشتر از نظریه های مزخرف طرفداران نیستند، خب، اپیزود نهم سرنخ های کاملا آشکاری در این باره به ما می دهد و هر سه خط زمانی را طوری نشانه گذاری می کند تا شکی در موردِ جایگاه قرارگیری کاراکترها و نسخه های مختلف آنها در زمان باقی نماند. خط زمانی اول به اولین روزهای بازگشایی پارک مربوط می شود. در جریان آن سال ها دکتر فورد و همکارش آرنولد وبر شب و روزشان را در پارک می گذراندند و مشغول تنظیمات نهایی میزبانان بودند. در این دوران شهر بی نامی که ما آن را به عنوان هزارتوی احتمالی می شناسیم هنوز زیر شن و ماسه نرفته بود و آزمایشگاهی که در زیر کلیسای سفید قرار گرفته بود هم فعال بود. این آزمایشگاه همان جایی است که «برنارد» با دولوریس صحبت می کرد و سعی می کرد تا او را به زیر سوال بردنِ هویت و ماهیت اصلی اش ترقیب کند. حالا ما می دانیم که صحنه های گفتگوی دو نفره ی برنارد و دولوریس فلش بک هایی مخفی به روزهای اولیه ی راه اندازی پارک بوده است.

خط زمانی دوم اما چند سال بعد از باز شدن درهای وست ورلد به روی عموم اتفاق می افتد. قبل از اینکه کمپانی دلوس با خرید سهام پارک آن را از خطر شکست نجات دهد. این همان خط زمانی ای است که در آن ویلیام و لوگان از پارک دیدن می کنند و دولوریس که کماکان فکرش مشغول حرف ها و راهنمایی های آرنولد است، شروع به زیر سوال بردنِ زندگی اش می کند و با شکستن چرخه ی داستانی اش، سفر خودشناسی اش را آغاز می کند. همان طور که در این اپیزود به خشن ترین شکل ممکن دیدیم، میزبانان در این دوره ی زمانی هنوز مکانیکی بودند و همچنین شهر بی نام با کلیسای سفید هم در زیر خاک مدفون شده بود.

خط زمانی سوم دهه ها بعد از خط زمانی دوم جریان دارد و بیشترین زمان سریال هم در این دوره می گذرد. این همان زمانی است که میو در آن به هوشیاری می رسد، مرد سیاه پوش در جستجوی هزارتو است، برنارد/آرنولد از حقیقت وجودی اش اطلاع پیدا می کند، ترسا کالن به قتل می رسد، شارلوت مشغول جاسوسی برای دلوس است و السی گم می شود. در جریان این دوره ی زمانی، شهر مرموز داستان توسط فورد ظاهرا بازسازی شده است. چرا که به نظر می رسد این شهر یکی از بخش های کلیدی روایت جدید فورد است. بالاخره این همان جایی است که تدی شاهد قتل عام آنتاگونیست مرموز داستان یعنی وایات بوده است. قتل عامی که در این اپیزود فاش می شود ترسناک تر از چیزی که تدی فکر می کرد بوده است. سوال این است که تدی چه چیزهای دیگری را به خوبی به یاد نمی آورد؟ مثلا آیا چیزی که او از چهره ی وایات به یاد می آورد، درست است؟

حالا که جریان زمان متغیر سریال معلوم شده است، سریال دلیلِ استفاده از چنین ساختاری را هم فاش می کند. همان طور که قبلا هم توضیح دادم، هدف سازندگان از روایت پراکنده ی داستان فقط مرموز و گیج کننده ساختن سریال نبوده است. درست مثل صحنه ای که فورد اجازه ی دسترسی برنارد به خاطراتش را به او می دهد، میزبانان توانایی به یاد آوردن اطلاعات قدیمی ذخیره شده در ذهنشان را ندارند. اما کافی است چیزی که جلوی این کار را می گیرد کنار برود تا آنها همه چیز را به دقیق ترین و شفاف ترین شکل ممکنش به بیاد بیاورند. مسئله این است که برنامه نویسان نمی توانند از شفافیت خاطرات آنها بکاهند. بنابراین باید دسترسی کامل آنها به خاطراتشان را ببندند. ما در حال تماشای فصل اول «وست ورلد» از زاویه ی دید میزبانان بوده ایم. میزبانانی که بعضی وقت ها بدون اینکه خودشان بدانند، کنترل به یاد آوردن خاطراتشان را به دست می آورند و در عرض ثانیه ها در زمان به عقب و جلو و عقب تر سفر می کنند. بنابراین سازندگان برای اینکه به بهترین شکل ممکن حس نگاه کردن به دنیا از زاویه ی دید یک میزبان را منتقل کنند، می بایست خط های زمانی داستان را به طرز ماهرانه ای در هم ترکیب می کردند. «وست ورلد» صرفا به خاطر پیچیده بودن و گیج کردن مخاطبان دست به چنین حرکتی نزده است، بلکه این خلاقیت و ایده ی فوق العاده ای از سوی سازندگان در انتخاب فرم درست سریال بوده که در راستای محتوای آن قرار می گیرد.

قبل از این اپیزود، از آنجایی که میزبانان بر اثر گذشت زمان تغییر نمی کنند، به سختی می شد با اشاره به آنها نسخه های مختلف آنها در حال و گذشته را از هم جدا کرد. اما حالا با توجه به زخم بزرگی که توسط لوگان بر روی شکم دولوریس ایجاد شده، می توانیم بگویم که نسخه ی خون آلود دولوریس، همان دولوریسی است که در ۳۰ سال پیش همراه ویلیام است و نسخه ی سالم در زمان حال. و همچنین نسخه ای که لباس آبی به تن دارد هم می تواند نشانه ی ما برای شناختن اولین نسخه ی دولوریس در زمان قبل از پیدا شدن سروکله ی ویلیام باشد. اما مدرک دیگری که در این زمینه در این اپیزود فاش می شود، مربوط به یکی از اولین معماهای سریال می شود: عکس دختری در کنار پل گلدن گیت. حتما آن عکس پاره و رنگ و رو رفته از اپیزود اول را به یاد می آورید. همان عکسی که باعث فروپاشی روانی پیتر ابرناتی، پدر دولوریس شد. حالا ما نسخه ی جدید و نوی این عکس را در اپیزود نهم می بینیم. و معلوم می شود که این خانم نامزدِ ویلیام و خواهر لوگان، ژولیت است. حالا مشخص نیست آیا ویلیام این عکس را در نزدیکی کلبه ی خانواده ی ابرناتی انداخته است یا مرد سیاه پوش (ویلیام) از ۳۰ سال پیش تاکنون عکس را همراه خودش داشته و آن را در زمانی که در اپیزود اول با دولوریس دیدار می کند، آنجا رها کرده است. اصلا شاید مرد سیاه پوش پس از بردن دولوریس به طویله، از این عکس برای اجبار او برای به یاد آوردن گذشته شان استفاده کرده بوده است. هرچه هست، ما حالا می دانیم که این عکس را در دو خط زمانی مختلف دیده ایم.

یکی از مهم ترین لحظات این اپیزود اما زمانی بود که معلوم می شود رابطه ی خیلی نزدیکی بین خاطره ی تدی از وایات و خاطره ی دولوریس از قتل عام شهر مدفون شده زیر خاک وجود دارد. در خاطره ی تدی این وایات است که بعد از تمام شدن کارش با سربازان، «ژنرال» را با شلیک یک گلوله به سرش اعدام می کند. ما می دانیم که فورد درباره ی خط داستانی وایات به تدی گفته است که «مثل همه ی داستان های خیالی خوب، این هم براساس واقعیته». همان طور که در نقد اپیزود هفته ی گذشته درباره ی یکی از داغ های نظریه های طرفداران توضیح دادم، مدارک قابل توجه ای درباره ی اینکه امکان دارد شخصیت مرموز وایات، همان دولوریس خودمان باشد وجود دارد. خب، در این اپیزود دولوریس به زبان خودش فاش می کند که او آرنولد را کشته است. نکته دوم اما این است که بعد از اینکه تدی به یاد می آورد که او و وایات در واقعیت مردم شهر را به جای سربازان به قتل رسانده اند، دیگر خبری از وایات و ژنرال نیست و تنها کسی که در حال کشتن مردم شهر می بینیم تدی است که از قضا ستاره ی کلانتری شهر را هم بر روی سینه اش حمل می کند.معلوم می شود رابطه ی خیلی نزدیکی بین خاطره ی تدی از وایات و خاطره ی دولوریس از قتل عام شهر مدفون شده زیر خاک وجود دارد

قتل عام وایات همان داستان خیالی ای است که فورد برای تدی طراحی کرده، اما کشتاری که تدی به عنوان کلانتر راه انداخته است، اتفاقی است که واقعا افتاده است. تنها چیزی که از داستان خیالی اول در نسخه ی واقعی اتفاقات نمی بینیم، کشته شدن ژنرال به دست وایات است. عده ای فکر می کنند، نباید هم این صحنه به واقعیت منتقل شود. چون در واقعیت وایات و ژنرالی وجود ندارد. بلکه وایات دولوریس است و ژنرال آرنولدی است که توسط دولوریس کشته می شود. تازه ما در چندین اپیزود قبل از زبان فورد شنیدیم که او شخصیت وایات را برای جلوگیری از رسیدن مرد سیاه پوش به هزارتو و کشف راز پارک طراحی کرده بوده است. آنتاگونیستی که به قول او، قوی تر از موانع قبلی است. این در حالی است که خود مرد سیاه پوش هم باور داشت که او وایات را در حال حفاظت از هزارتو پیدا خواهد کرد. خب، این اپیزود در حالی به پایان می رسد که مرد سیاه پوش به شهر مدفون شده می رسد و با دولوریس روبه رو می شود. مرد سیاه پوش باور داشت که وایات دشمن نهایی او خواهد بود. روی کاغذ دولوریس نباید دشمن نهایی مرد سیاه پوش (ویلیام) باشد، اما این سریال از کی تا حالا این قدر سرراست بوده است؟ تبدیل شدن دختری که دوستش داشته به مانع نهایی او برای پرد ه برداری از راز پارک خیلی هیجان انگیزتر و بی رحمانه تر از برخورد او با یک هفت تیرکش روانی خواهد بود.

حالا معلوم نیست اگر چنین چیزی درست باشد، دولوریس چگونه قرار است به مانع پیشروی مرد سیاه پوش تبدیل شود؟ از آنجایی که ما قبلا نسخه ی مُدل شهر مدفون شده را در دفتر فورد دیده ایم، پس همان طور که گفتم هیچ شکی وجود ندارد که او مدت هاست که در حال کار بر روی این روایت جدید است. در حالی که تقریبا همه ی ما و دولوریس فکر می کنیم که او به خودآگاهی رسیده و کنترل اعمال خودش را در دست گرفته، شاید در اپیزود نهایی فصل معلوم شود که این فورد بوده که دولوریس را برای رویارویی با مرد سیاه پوش به سمت شهر مدفون شده فرستاده است. اما چرا؟ برای اینکه از دولوریس به عنوان دشمنی شکست ناپذیر برای خلاص شدن از شر دشمن سمج خودش استفاده کند؟ هرچه هست، به نظر می رسد فورد بیشتر از آنچه لو می دهد، کنترل اوضاع را در دست دارد و حتی ممکن است کل داستان سریال حاصل برنامه ریزی های او باشد. بالاخره تاکنون دیده ایم که او هرگز توسط دیگران غافلگیر نشده است. نه توسط شارلوت، نه توسط ترسا و در این اپیزود، نه توسط برنارد. او همیشه چندین قدم جلوتر از بقیه بوده است. پس، مهم ترین سوالی که تا هفته ی بعد باید به آن فکر کنیم این است که فورد واقعا چه چیزی در سر دارد؟

شاید هدف اصلی فورد از تمام این روایت جدید، حذف مرد سیاه پوش باشد. شاید مرد سیاه پوش چیزی بیشتر از بازی کننده ی سمجی که به دنبال هسته ی پارک می گردد است. در این اپیزود شارلوت در وسط بازی مرد سیاه پوش با او دیدار می کند و خبر مرگ «تصادفی» ترسا کالن را به او می دهد. مرد سیاه پوش جواب می دهد که: در اینجا هیچ چیزی تصادفی نیست. شارلوت ادامه می دهد: اما همه چیز جزیی از این بازی هم نیست. مرد سیاه پوش جواب می دهد که پس تو حتما تمام بازی را نمی بینی. به قول مرد سیاه پوش هرچیزی که ما در این فصل دیده ایم بخشی از روایت و بازی فورد است. بازی ای که شامل ماجراهای ترسا و هیئت مدیره هم می شود. اگر ما قبول کنیم که مرد سیاه پوش همان ویلیام است، پس این اپیزود شک و تردیدهای ما را بعد از خروج ویلیام از پارک تایید می کنند. ویلیام پارک را از ورشکستگی نجات می دهد. این به این معنی است که او احتمالا به عنوان یکی از اعضای هیئت مدیره و سهام داران پارک این توانایی را دارد که موی دماغ فورد شود.

شاید فورد نتواند از لحاظ فیزیکی به مرد سیاه پوش آسیب بزند، اما او می تواند مرد سیاه پوش که به خاطر مرگ همسرش (ژولیت) و تنفر دخترش از او در وضعیت روحی و روانی بدی به سر می برد را از لحاظ احساسی مورد ضربه ای کاری قرار دهد. و چه چیزی بهتر از مجبور کردن مرد سیاه پوش به تماشای دوباره ی از دست دادن دولوریس؟ بالاخره اگر یادتان باشد فورد در اپیزود قبل به برنارد گفت که این میزبانان نیستند که در چرخه های داستانی گرفتار هستند، بلکه انسان ها هم در چرخه هایی تکراری مثل میزبانان حبس شده اند. وقتی به داستان ویلیام و مرد سیاه پوش نگاه می کنیم، می بینیم که شاید تلاش دوباره و دوباره ی او برای بازگشت به پارک برای پیدا کردن هزارتو و شکست خوردن، یکی از همان چرخه های انسانی عبثی است که فورد به آنها اشاره می کند. شاید فورد با استفاده از روایت جدیدش می خواهد به انسان ها هم ثابت کند که آنها در چرخه های تکراری گرفتار شده اند و بهتر است دست از دست و پا زدن بکشند. یا به میزبانان ثابت کند که انسان شدن چیزی را تغییر نمی دهد. بلکه خیلی زود می فهمند که از زندانی به درون زندانی دیگر وارد شده اند. برای میزبانان و انسان ها تنها چیزی که به شکستن این چرخه ها ختم می شود، خودکشی بوده است. اگر قبول کنیم که تصویر گذاشتن هفت تیر دولوریس بر روی سرش به معنای خودکشی اوست، پس می توان انتظار داشت که مرد سیاه پوش نیز بعد از شکست خوردن، خودش را برای خلاص کردن از این چرخه ی تکراری سالانه بکشد.

بررسی خط داستانی میو، گذشته ی نامفهوم دولوریس، تدی و وایات را کمی روشن تر می کند. اگر ما باور داشته باشیم که فورد یک قدم از همه ی بازیگران این بازی جلوتر است و اینکه تمام مراحلش را خودش طراحی کرده، پس شاید خودِ او تمام این بازی را با برروزرسانی جدیدش در اپیزود اول و دستکاری برنامه نویسی های دولوریس به حرکت انداخته است. حقیقت این است که به نظر می رسد بروزرسانی فورد به روبات های بسیار شورشی تر از دفعه ی قبل (۳۰ سال پیش) ختم شده است. مثلا آنجلا قبل از اینکه تدی را بکشد، به این نکته اشاره می کند که وقتی وایات قصد انقلاب داشته باشد، تعداد زیادی میزبان انتقام جو پشت سر او صف خواهند کشید. اگر فورد از تاثیر شدیدی که بروزرسانی اش روی میزبانان دارد آگاه باشد که این طور به نظر می رسد، پس او باید از نقشه ای که میو برای حمله به مرکز کنترل و براندازی او ریخته باشد هم خبر داشته باشد.

توصیفِ تدی از اینکه چرا برای قتل عام شهر به وایات (دولوریس) کمک کرده، خیلی به چیزی که در خط داستانی میو می بینیم نزدیک است: «اون گفت که بهم نیاز داره. من هم نتونستم مقاومت کنم. انگار خود شیطان کنترلم رو به دست گرفته بود». در این اپیزود می بینیم که میو خیلی راحت هکتور را راضی می کند که از چرخه ی داستانی اش خارج شود و به هم دست او تبدیل شود و در حالی که خودشان را با آتش می کشد، مدام از این می گوید که به زودی در جهنم بیدار می شوند. آیا اتفاقی که بین میو و هکتور اتفاق افتاد، همان چیزی است که سال ها پیش بین دولوریس و تدی اتفاق افتاده بوده است؟ آیا دولوریس هم تدی را برای کمک کردن به او برای کشتار مردم شهر ترقیب کرده بوده است؟«اون گفت که بهم نیاز داره. من هم نتونستم مقاومت کنم. انگار خود شیطان کنترلم رو به دست گرفته بود»

آیا فورد از طریق میو دارد سعی می کند تا با تکرار رویداد خونینِ ۳۰ سال پیش، دلوس را از پارک فراری بدهد؟ چون بالاخره وست ورلد در موقعیت مشهورتری نسبت به ۳۰ سال قبل قرار دارد و کشته شدن کارکنان و مهمانان کاری می کند تا ماجرای پارک در دنیای واقعی به تیتر اول اخبار تبدیل شود و این یعنی خیلی ها بی خیال گذراندن تعطیلاتشان در وست ورلد می شوند. خرج ها بالا می رود، سهام سقوط می کند و شاید فورد این طوری موفق می شود بدون اینکه مسبب تمام این کارها خودش باشد، کنترل پارک را به طور کامل پس بگیرد. البته شاید هم این مهندسان دلوس هستند که در تمام این مدت در حال کنترل کردن میو برای به راه انداختن یک قشرق بزرگ برای بیرون انداختن فورد بوده اند. هرچه است، خیلی دردناک خواهد بود اگر ناگهان میو متوجه شود که در تمام این مدت تحت کنترل دیگران بوده است. با تمام اینها اما مدرک خاصی که از اطلاع داشتن فورد درباره ی بیداری میو یا عدم آزادی عمل او خبر بدهد وجود ندارد. چون بالاخره اهداف شرورانه ای که میو در سر دارد به نظر نمی رسد که به نفع فورد یا دلوس باشد.

نکته ی بعدی که در این اپیزود کم و بیش درباره ی دولوریس تایید می شود، به دلیل چرخه ی داستانی دردناکش برمی گردد. از همان اپیزودهای ابتدایی طرفداران نظریه پردازی می کردند که شاید خط داستانی دولوریس که شامل مورد تجاوز گرفتن و تماشای مرگ والدینش توسط مهمانان می شود، یک خط داستانی اتفاقی که توسط یک نویسنده نوشته شده نیست. بلکه فورد از این طریق دارد دولوریس را عذاب می دهد. اگر واقعا قاتل آرنولد، دولوریس باشد، پس با توجه به نزدیکی فورد با آرنولد می توان تصور کرد که او تصمیم می گیرد تا به جای اینکه دولوریس را برای همیشه بازنشسته کند یا بسوزاند، یک خط داستانی دردناک برای او طراحی کند تا او را برای ابد زجر بدهد. بالاخره عذاب الهی برای نافرمانی های بندگان یکی از خصوصیات خداهای گوناگون بوده است و ممکن است چنین چیزی درباره ی فورد به عنوان خالق این دنیا هم صدق کند. ظاهرا بعد از رابطه ای که بین دولوریس و ویلیام جرقه خورده بود، فورد تصمیم می گیرد تا نقش کلانتر شهر مدفون شده را از تدی بگیرد و او را به چیزی شبیه به زندانبانِ دولوریس تبدیل کند تا به وسیله ی او دختر شورشی داستان را در مسیر برنامه ریزی شده اش نگه دارد. به عبارت دیگر فورد نسخه ی جدید تدی را براساس ویلیام طراحی کرده است و برنارد را به نسخه ی سربه زیری از آرنولد. اما ویلیامی که به اندازه ی قبلی آزادی عمل یک انسان را ندارد و آرنولدی که فقط در ظاهر به اصل جنس شبیه است. این یعنی عذابی که فورد برای دولوریس ترتیب داده، خیلی ترسناک تر از چیزی که به نظر می رسد است: فورد تنها ترین دوستان دولوریس را از او گرفته است و جای آنها را با نسخه های نصفه ونیمه ای از آنها پر کرده است.

نکته ی تامل برانگیز بعدی که در این اپیزود از زبان دولوریس می شنویم جایی است که او با جدیت کامل روشن می کند که علاقه ای به بیرون رفتن از پارک ندارد. ویلیام فکر می کرد که می تواند با بیرون بردن مخفیانه ی دولوریس از پارک، او را نجات دهد. این در حالی است که هدف اصلی میو هم فرار از پارک است. اما دولوریس حرف جالبی می زند: اگر بیرون این قدر خوب است، چرا همه برای آمدن به پارک سر و دست می شکنند. ما می دانیم که در دنیای سریال، درمان تمام بیماری ها کشف شده است. این بزرگ ترین مدرکی است نشان می دهد احتمالا با یک دنیای دستوپیایی سروکار نداریم. اما چرا انسان ها این قدر برای آمدن به پارک سر و دست می شکنند؟ شاید دلیلش روانی باشد. شاید به همان دلیلی که ما عاشق بازی های ویدیویی هستیم. چون در GTA همه چیز لذت بخش تر و ساده تر و هیجان انگیزتر از دنیای سیاه و پیچیده و کسل آور واقعی است. شاید عدم علاقه ی دولوریس به ترک کردن پارک به این معنی باشد که او می داند بیرون رفتن از اینجا نه تنها مشکلاتش را حل نمی کند، بلکه آنها را بدتر هم می کند. یک روبات چگونه می تواند خودش را در میان انسان ها مخفی نگه دارد و یک روبات چگونه می تواند حقش را از انسان هایی که نوع آنها را ماشین هایی در خدمت خودشان می دانند بگیرد. شاید بهترین محل زندگی برای دولوریس و امثال او همین پارک است و شاید او و دیگران باید به جای فرار، اداره ی آنجا را خود به دست بگیرند و وست ورلد را به اولین دنیایی که روبات ها می توانند با خوبی و خوشی در کنار هم زندگی کنند تبدیل کنند.

نهایتا به مهم ترین رویداد اپیزود این هفته می رسیم. همان طور که کل اینترنت این موضوع را حدس زده بود، مشخص شد که بله، دکتر فورد در خفا نسخه ی مصنوعی دوست و همکارش آرنولد وبر را ساخته بوده و اسمش را برنارد لو گذاشته بوده است. این افشا خیلی از سوالات مان را توضیح می دهد. مثلا چرا صدای آرنولد خیلی به جفری رایت شبیه بود. این در حالی است که چنین کاری خیلی با چیزی که درباره ی آدم نوستالژیکی مثل فورد می دانیم جفت و جور است. بالاخره داریم درباره ی کسی حرف می زنیم که کل خانواده اش را در قالب روبات ساخته است و آنها را در کلبه ای مخفی نگه داشته است. اگرچه ما باز در این اپیزود می بینیم که فورد ظاهرا خیلی سر تعیین هدف پارک با آرنولد اختلاف داشته است، اما بعد از مرگ او نمی توانسته جلوی خودش را از ساختن کلون دوستش بگیرد. اما در حالی که این موضوع برای تماشاگران معمولی «وست ورلد» یک غافلگیری تمام عیار است، طرفداران خوره ی سریال از قبل به این موضوع شک کرده بودند و سریال هم البته تلاش چندانی برای مخفی نگه داشتن تمام و کمال این موضوع نکرده بود. فقط کافی بود کمی به تصاویر سریال دقیق تر نگاه کنید و به دیالوگ ها تیزتر گوش کنید تا متوجه ی سیل سرنخ های بسیاری که در همه جا پراکنده شده بودند شوید. از تابلوترین شان می توان به اسم برنارد لو اشاره کرد که براساس جایگذاری متفاوت حروف آرنولد وبر ساخته شده است.

اما می دانید چیه؟ خیلی ها ممکن است از دانستن جلوتر این غافلگیری ناراحت باشند، اما من یکی از آنها نیستم. چون هدف اصلی این سریال غافلگیری نیست. اگر قرار باشد «وست ورلد» را فقط براساس توانایی اش در غافلگیری مان درجه بندی کنیم، پس حتما در حال تماشای سریالی اشتباهی هستیم یا متوجه ویژگی های اصلی سریال نشده ایم. اگر «وست ورلد» اکنون به سریال تحسین شده و بربحث و گفتگویی تبدیل شده، به خاطر غافلگیری هایش نیست. چنین چیزی درباره ی سریالی مثل «مستر روبات»، «بازی تاج و تخت» و «آینه ی سیاه» هم صدق می کند. مثلا «آینه ی سیاه» به نقطه ای رسیده که به سادگی می توان انتظار دو-سه تا غافلگیری را در هر اپیزودش کشید، اما چرا این سریال کماکان نفس مان را بند می آورد؟ چون تمام هوشمندی و زیبایی سریال به یک غافلگیری خلاصه نمی شود، بلکه نه تنها در نحوه ی اجرای غافلگیرکننده ی غافلگیری ها سنگ تمام می گذارد، بلکه از درون این غافلگیری ها پیچیدگی هایی را بیرون می کشد که غیرقابل حدس هستند. اگر جلوتر دانستن یک پیچ داستانی تجربه ی آن سریال را برایتان خراب می کند، پس یا آن سریال کارش را اشتباه انجام داده است یا آن سریال برای شما نیست یا شما متوجه ی عصاره ی اصلی آن سریال نشده اید.

«وست ورلد» صرفا به خاطر داشتن غافلگیری سریال خوبی نیست، بلکه به خاطر نحوه ی رونمایی از آنها تحسین برانگیز است. نمونه ی فوق العاده ی آن را می توانید در گفتگوی فورد و برنارد بعد از فاش شدن روبات بودن برنارد در اپیزود هشتم ببنید. دیدیم که در لابه لای این افشا جزییاتی وجود داشت که کماکان آن غافلگیری را به موضوع جذابی برای بحث کردن درباره ی ابعاد مختلف شخصیت ها و اید ه های تماتیک سریال تبدیل می کرد. چنین چیزی باز دوباره در این اپیزود هم وجود دارد. اینکه برنارد متوجه شود نسخه ی کلون شده ی آرنولد است یک چیز است، اما اینکه برنارد به درون خاطراتش نفوذ کند و در صحنه ای دردناک که هیچکس پیش بینی اش نکرده بود، برای به یاد آوردن اولین خاطره اش، درد از دست دادن پسرش را فراموش کند، چیزی دیگر. اینکه معلوم شود جفری رایت نقش برنارد و آرنولد را بازی کرده یک چیز است، اما اینکه همراه با دولوریس قدم به آن کلیسای سفید بگذاریم و در یک چشم به هم زدن به خط های زمانی مختلفی از آزمایشگاه زیرزمینی آرنولد سفر کنیم و با خودِ آرنولد واقعی روبه رو شویم، چیزی دیگر.اگر «وست ورلد» اکنون به سریال تحسین شده و بربحث و گفتگویی تبدیل شده، به خاطر غافلگیری هایش نیست

این غافلگیری به تایید شدن یک تئوری خلاصه نمی شود، لذت اصلی این است که ببینیم این موضوع چه تاثیری روی کاراکترها داشته است، چه عواقبی دارد و چگونه ادامه ی داستان را تغییر می دهد. پس، باز دوباره چیزی که درباره ی فاش شدن هویت واقعی آرنولد اهمیت دارد، جزییاتی جدید درباره ی دلیل درگیری موسسان پارک است. این جمله را هر هفته باید تکرار کنم: من روز به روز بیشتر از قبل عاشق شخصیت و فلسفه ی فورد می شوم. فورد در لحظات پایانی این اپیزود توضیح می دهد که آرنولد قصد داشت مخلوقاتشان را به خودآگاهی برساند و کاری کند تا این ماشین های مصنوعی بتوانند مثل موجودات طبیعی فکر و عمل کند. اما فورد با خودآگاهی روبات ها مخالف بود. نه فقط به خاطر اینکه این موضوع می تواند خطرناک باشد و نه به خاطر اینکه او به روبات ها به عنوان ماشین هایی خدمتکار نگاه می کند و اهمیتی به احساسات آنها نمی دهد، بلکه درست برعکس.

فورد به میزبانان به عنوان موجوداتی برتر از انسان ها نگاه می کند. هرچند تعریف او از «برتر» با چیزی که در ابتدا به ذهن می آید فرق می کند. تعریف او از «برتر» چیزهای زیادی را درباره ی شخصیت او برای ما فاش می کند. میزبانانِ آرنولد برای تصمیم گیری آزادی عمل دارند، اما تصمیمات میزبانان فورد توسط کس دیگری برایشان گرفته می شود و آنها نباید نگران این باشند که احساسات مزاحم انسانی جلوی آنها را در رسیدن به دستاوردهای بزرگشان بگیرد. به قول فورد، آرنولد با رساندن روبات ها به خودآگاهی قصد داشت، نسخه ی تازه ای از انسان ها را بسازد. به قول او چنین چیزی دستاورد بزرگ و پیشرفت خاصی نسبت به گذشته محسوب نمی شود. این طوری روبات ها چیزی بیشتر از انسان هایی با مشکلات مرسوم انسان ها نیستند. اما فورد برای میزبانان نقشه ی دیگری کشیده است. او از طریق میزبانان به دنبال انسان هایی است که دارای خصوصیات منفی و مزاحم انسانی نیستند. از نگاه فورد توانایی داشتن یک زندگی برنامه ریزی شده که اتفاقات بدش را به راحتی فراموش می کنیم و درد و رنج ها با فشردن یک دکمه از بین می روند یک تکامل محسوب می شود و به معنی «برتری» بر انسان هاست.

حالا حق با چه کسی است؟ آیا واقعا فورد درست می گوید که میزبانان به خاطر در کنترل بودن ذهن و احساساتشان برتر از موجودات دیگر هستند؟ آیا زندگی کردن در نادانی از حقیقت و ماهیت زندگی تان بهتر از اطلاع داشتن از اتفاقات پشت صحنه است؟ حداقل فورد این طور فکر می کند. او رویاپرداز و مخترعی است که ظاهرا سعی کرده از طریق مخلوقاتش چیزی را خلق کند که بدون پاشنه ی آشیل انسان ها باشند و باید در مسیر تکامل اصلاح شوند. از طرف دیگر برنارد، میو و دولوریس را داریم که از زندگی شان آگاه هستند و دوست دارند همچون یک انسان با آنها رفتار شود. به راحتی نمی توان به یک جواب مطلق رسید، اما یک چیز مشخص است: فورد چیزی را دارد پس می زند که تمام عمرش به آن دسترسی داشته است. برای او خیلی آسان است که از انسانیت خسته شده باشد و آن را دست کم بگیرد.فورد به میزبانان به عنوان موجوداتی برتر از انسان ها نگاه می کند

اما سخنان حکیمانه ی فورد هنوز تمام نشده است. فورد به برنارد می گوید اگر شما میزبانان، انسانیت تان را در دنیا توی بوق و کرنا کنید، فکر می کنید چه چیزی انتظارتان را می کشد؟ فکر می کنید انسان ها جلوی شما فرش قرمز پهن می کنند؟ فورد از این می گوید که انسان ها فقط به یک دلیل در این دنیا تنها هستند: ما هرچیزی که برتری مان را به چالش کشیده است را از بین برده ایم و به زانو درآورده ایم. که ما دنیایمان را نابود کرده و به اطاعت از خودمان وا داشتیم و زمانی که چیزی برای چیره شدن باقی نمانده بود، این جای زیبا را ساختیم. فورد درباره ی غریزه ی انسان ها در ترس از بیگانگان و اجازه ندادن به وجود داشتن چیزی قوی تر از خودشان راست می گوید. کافی است میزبانانِ خودآگاه قدم به دنیای بیرون بگذارند و به چیزی بیشتر از ابزار سرگرمی تبدیل شوند تا به سرعت نابود شوند.

این بحث به سوال درگیرکننده و ترسناک این هفته ی سریال تبدیل می شود؟ ما می دانیم که میزبانان نسخه ی تکامل یافته تر انسان ها هستند. نه تنها از لحاظ هوشی بسیار بسیار پیشرفته تر و دقیق تر هستند، بلکه از لحاظ بدنی هم می توانند به همان اندازه قوی تر باشند. حتی فورد در دو اپیزود اخیر فاش کرد که برنارد خیلی در کارهایش به او کمک کرده و حتی چیزهای مهمی هم مثل ساخت یک در پشتی برای میزبانان را به فورد یاد داده است. این به این معنی است که به قول فورد همان طور که ما انسان های مدرن، نئاندرتال ها را منقرض کردیم، نسخه ی قوی تر و تکامل یافته تر انسان ها هم در صورت آزادی می توانند جای ما را بگیرند. این همیشه سازوکارِ طبیعت بوده است. نسخه ی قوی تر جای قبلی را می گیرد و شاید عصر انقراض بعدی، انقراض انسان ها به دست هوش های مصنوعی باشد. فورد اینگونه سوال جالبی را برای ما تماشاگران مطرح می کند؟ می دانم که خیلی از ما با دولوریس و دار و دسته اش همذات پنداری می کنیم و در آرزوی آزادی آنها هستیم، اما آیا در صورتی که خطر نابودی ما توسط آنها وجود داشته باشد، باز به همین چشم به آنها نگاه می کنیم؟

البته می توان از زاویه ی دیگری به این موضوع نگاه کرد. فورد از ابتدای سریال تلاش بسیاری کرده تا آرنولد را دیوانه جلوه دهد. دیوانه ای که با طرز فکر دیوانه وارش کار دست خودش داد. دیوانه ای که رویایش برای هوشیاری روبات ها کاری کرد تا به دست یکی از همان روبات های هوشیار کشته شود. اگرچه ما در ابتدا به صحت حرف های فورد اطمینان نداشته ایم، اما کمی که بیشتر با او وقت گذراندیم و کمی که بیشتر به چیزی که در سرش می گذرد نزدیک شدیم، به نظر می رسید که چندان هم بد نمی گوید. شاید واقعا حق با فورد باشد. شاید واقعا این فورد است که دارد از میزبانان و انسان ها حفاظت می کند. شاید خودآگاهی میزبانان با توجه به قتل عام ۳۰ سال پیش، کار درستی نباشد. اما این یعنی ما هم داریم مثل بقیه گول فورد را می خوریم. پس شاید قضیه طوری که فورد تعریف می کند، نباشد. شاید آرنولد دیوانه نباشد، بلکه این خود اوست که دیوانه ی مخفی جمع ماست. در تکه متنی که برنارد از کتاب «آلیس در سرزمین عجایب» برای پسرش می خواند، شخصیت مدهتر می خواهد دنیای منحصربه فرد خودش را درست کند. دنیایی که همه چیز در آن چیزی که باید باشد نیست. بله، من هم مثل شما در زمانی که دولوریس به قتل آرنولد اعتراف کرد تعجب کردم. به نظر نمی رسد دختر معصوم قصه ی ما توانایی چنین کاری را داشته باشد. فورد اما سابقه ی چنین کاری را دارد. او هرچیزی که سر راهش قرار می گیرند را از بین می برد. مثلا در رابطه با وضعیت ترسا دیدیم کافی است کسی فرمانروایی او بر پارک را به چالش بکشد تا خیلی زود در سه سوت نفله شود. فورد قربانی اش را به جای خلوتی کشید، به برنارد دستور داد که او را بکشد و همه چیز را تصادفی جلوه داد. شاید ۳۰ سال پیش هم فورد برنامه ریز اصلی قتل عام بوده است و کاری کرده تا دولوریس آرنولد را بکشد. تا از این طریق هم از شر همکارش خلاص شود و هم به همه بفهماند که خودآگاهی روبات ها چه عواقب فاجعه باری در پی خواهد داشت.

اپیزود نهایی فصل اول «وست ورلد» حماسی خواهد بود. بالاخره معلوم می شود که روایت جدید فورد چه چیزی است. روایتی که هرچیزی است، به نظر می رسد فورد با استفاده از آن قصد دارد علاوه بر بیرون آمدن از زیر سایه ی آرنولد و اثبات توانایی های خودش، فرمانروایی اش بر وست ورلد را توی مغز همه کند. این را به علاوه ی ماموریت انتقام جویانه ی میو در جهنم و برخورد دولوریس و مرد سیاه پوش در هزارتو کنید تا هیجان مان لبریز شود. اپیزود نهایی این فصل ما را بعد از ۹ قسمت مقدمه چینی به درون اصل داستان وارد خواهد کرد و این واقعا تحسین برانگیز است. کمتر سریالی را می توان پیدا کرد که ۹ قسمت کامل را به دنیاسازی و زمینه چینی تاریخ و کاراکترها و جزییات اطرافشان اختصاص داده باشد و هنوز این قدر جذاب باشد. حتی «بازی تاج و تخت» هم از آوردن بسیاری از جزییات مهم کتاب ها به سریال سرباز می زند و امیدوار است که خودمان ته و توی ناگفته ها را با سر زدن به کتاب ها در بیاوریم. اما «وست ورلد» با جسارت بالایی تمرکزش را روی ساخت دنیا و تاریخی قرار داده است که فاز اصلی اش تازه از اپیزود بعد شروع می شود و واقعا دیدن اینکه سریال از اینجا به کجا می رود هیجان انگیز است.

لینک کوتاه: betanews.ir/news/395314

خبر فوق مربوط به رسانهزومجی می باشد و جستجوگر هوشمند بتانیوز صرفا آن را بازنشر کرده است. مشاهده در سایت منبع : لینک مستقیم