خرید سکه کلکسیونی
تاریخ دریافت خبر:
پنج سال پیش با این امید که بتوانم، توجه مسئولین محترم را به ضرورت استفاده از فرصت شعر و موسیقی برای ایجاد شور و نشاط انقلابی جلب نمایم، مطلبی را تحت عنوان «نقش شعر و موسیقی در ایجاد شور و نشاط انقلابی برای سازندگی کشور» به رشته تحریر درآوردم و نتیجه را برای تعدادی از دستگاه های ذیربط از جمله؛ وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، جشنواره بین المللی شعر فجر، رسانه ملی، انجمن شعرای ایران و چند مرکز دیگر ارسال و با برخی از مدیران مربوطه نیز تلفنی در این رابطه صحبت کردم.

تصور می کردم، وقتی رهبر معظم انقلاب هرسال بخشی از وقت ارزشمندشان را به گفتگو با شعرا اختصاص می دهند، حتماً مسئولین محترم دستگاه های ذیربط نیز به اهمیت و نقش شعر و موسیقی در جلب و جذب مردم به سمت کار و تلاش و کسب علم و دانش و معرفت پی برده اند و یادآوری اهمیت موضوع می تواند جرقه لازم برای استفاده بهینه از این فرصت را ایجاد کند.

پس از گذشت چند ماه، مطلب در قالب یک مقاله برای رسانه ها نیز تنظیم و ارسال و توسط تعدادی از آنها منتشر شد، اما وقتی با واکنش و نتیجه مشخصی از سوی مسئولین این حوزه مواجه نشدم، شخصاً به مسئولین بخش های مختلف در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مراجعه کردم، اما در کمال تعجب آقایان فرمودند که رسیدگی به این موضوع جزء وظایف ما نیست و در حوزه اختیارات انجمن شعرای ایران قرار دارد.

چند روز بعد خرسند از اینکه بالاخره نتیجه ای عاید خواهد شد، به باغ مصفای انجمن واقع در خیابان دولت مراجعه کردم، یکی از افراد حاضر در ساختمان که شاید فکر می کرد برای ارائه سروده هایم مراجعه کرده ام، بنده را به سالنی راهنمایی کرد که گروهی از خانم ها و آقایان شاعر بعضاً با وضعیت نه چندان مناسب گرد هم آمده بودند.

ظاهراً فرصت مناسبی برای دیدار و گفتگوی مستقیم با شعرای کشور، در اختیارم قرار گرفته بود، اما پس از مدتی حضور در جمع حضار محترم متوجه شدم که آب از سرچشمه گل آلود است، دریغ از شعر فاخر، دریغ از مفاهیم محتوایی، دریغ از مفاهیم انقلابی و اسلامی، دریغ از اشعار برانگیزاننده ای که بتواند، مشکلی از مشکلات جامعه را حل کند، اکثر اشعار در حد فاجعه آمیزی به موضوعات عاشقانه و اصطلاحاً «کوچه بازاری» اختصاص داشت.

در بیشتر اشعار جایگاه والای زنان که نقش اصلی را در تربیت فرزندان این مرز و بوم دارند، در حد سخیفی تنزل یافته بود، گویی در این محافل برای گروهی از افراد، مطلبی مهم تر از زن بارگی و استفاده ابزاری از واژه زن وجود ندارد، تداوم حضور برایم ناممکن بود، با تأسف تمام از سالن خارج شدم و در جستجوی رئیس انجمن به اتاق دیگری مراجعه کردم، تصادفاً توفیق گفتگو با یکی از مسئولین انجمن را پیدا کردم، اما کمی صحبت با ایشان کافی بود تا متوجه شوم، که نباید انتظار چندانی از این مجموعه داشت.

پس از آن هرسال به دنبال جابجایی و تغییر مسئولین رسانه ملی، اهمیت موضوع را به شکل مکتوب به مسئولین محترم سازمان متذکر شدم و بار دیگر در سال 1394 با حضور در دفتر یکی از مشاورین محترم وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، این موضوع و چند مطلب دیگر از جمله؛ ضرورت توجیه تصویرگران پوشاک و طراحان اشعار البسه برای استفاده از طرح ها و مضامین مناسب ملی، انقلابی و اسلامی را خدمت ایشان یادآور شدم، اما همانگونه که انتظار می رفت ایشان نیز موضوع را خارج از وظایف وزارتخانه اعلام کردند.

طی سال جاری وقتی چندبار تصادفاً در حال رانندگی به برنامه های رادیو جوان رجوع کردم، و با شنیدن متن برخی آهنگها نگرانی هایم دو چندان شد.

مصمم شدم بار دیگر با مسئولین ذیربط تماس بگیرم، تا این که مهرماه سال جاری ازطریق یکی از دوستان توفیق حاصل شد تا با برخی از مسئولین ذیربط سازمان صدا وسیما در این زمینه گفتگوداشته باشم، در جریان این دیدار متوجه شدم که مطالبات حقیر دغدغه های آنها نیز هست، اما ظاهراً به علل مختلف از جمله حجم انبوه فعالیت های موسیقیایی رسانه ملی که حدود 40 تا 60 درصد و در برخی از شبکه ها مانند؛ شبکه پیام و شبکه آفتاب تا 95 درصد از برنامه ها را شامل می شود و همچنین کمبود نیروی انسانی، عدم برخورد قاطع با افراد معدودی که بدون مجوز اقدام به پخش ترانه های سخیف می کنند و سایر موارد مشابه، کنترل کار از دست رسانه ملی نیز تا حدود زیادی خارج شده است.

برخی از دست اندرکاران مطلع مورد مذاکره در بخش فرهنگی در پاسخ به پرسش های بنده با نگرانی می گفتند، این وضعیت در مورد تولیداتی که از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی جمهوری اسلامی مجوز می گیرند، به مراتب فاجعه بارتر از چیزی است که در رسانه ملی شاهد آن هستیم و در بیان ادعای خود به برخی از ابیات مستهجن و شرم آور به کار برده شده در این آثار از جمله؛ اثر صوتی فردی با این مضمون که؛ «یکی از ما داره باز به اون یکی دروغ میگه / یکی از ما باز رفته سراغ یک یار دیگه» که علناً مروج خیانت است و اثر خواننده دیگری با این ابیات (من یک تضاد بی سرانجامم / روزا نمی شناسم تورو / شبا توخاطراتم غلط می خورم) به تصویر می کشد، اشاره می کردند.

قصد ندارم، با بیان این مطالب زحمات طاقت فرسای مسئولین و کارکنان زحمت کشی را که علی رغم تنگناهای شدید مالی، همچنان صادقانه و متعهدانه وظایف و مسئولیت خود را در بخش های مختلف فرهنگی دنبال می کنند، زیر سؤال ببرم، اما با شنیدن این نوع از تولیدات موسیقیایی این سؤالات را به ذهن متبادر می سازد که، واقعاً جای خدا، توکل به خدا و امید به خدا، جایگاه نشاط انقلابی و روحیه جهادی، جایگاه معنویت، جایگه فرهنگ، جایگاه علم و دانش و کار و تلاش در اشعار و ترانه ها کجاست؟

تردیدی وجود ندارد که در جامعه ناهنجاری های متعددی وجود دارد، اما این درست است که مشکلات را به بهانه ای برای استفاده حداقلی از ظرفیت های موجود تبدیل و با کم فروشی و کم کاری در انجام وظایفمان، به جای کمک به رفع نابسامانی ها، در اقداماتی هم راستا با توطئه دشمنان این مرز و بوم، به مشکلات دامن بزنیم؟

آیا به راستی مدیریت، هدایت و ساماندهی این عرصه می تواند متولی دیگری به جز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی داشته باشد؟ آیا سایر دستگاه های همکار مانند؛ نظام آموزشی، رسانه ملی و ده ها سازمان و دستگاه دیگر که هرازگاه با ورود به این عرصه در قالب جشنوار و کنگره شعر و موسیقی آثاری را ارائه می دهند، نمی توانند با ایجاد شرایط و زمینه برای تحول محتوایی، زمینه را برای استفاده مطلوب از این فرصت ارزشمند و فراگیر فراهم نمایند؟ آیا شأن موسیقی فاخر ایرانی اسلامی در این حد است؟ چرا به رغم برخورداری از حداکثر فرصت ها، به حداقل استفاده از آنها بسنده می کنیم؟

لینک کوتاه: betanews.ir/news/395304

خبر فوق مربوط به رسانهالف می باشد و جستجوگر هوشمند بتانیوز صرفا آن را بازنشر کرده است. مشاهده در سایت منبع : لینک مستقیم