خرید کتاب سکه طلا
تاریخ دریافت خبر:
آلودگی هوا و خودروسوارانداود سوری

به گزارش بازار خبر، با شدت گرفتن آلودگی هوا، دولت مجددا قانونی را بر انبوه قوانین دیگر افزود و مقرر کرد که زین پس خودروهای فرسوده به ازای هر 24 ساعت تردد در کلان شهرها 50 هزار تومان جریمه شوند. پلیس نیز بر دایره ممنوعیت تردد در شهر افزود و خاطیان را به جریمه بیشتر تهدید کرد؛ تکرار سیاست های قهری و انفعالی که در مورد غالب معضلات اقتصادی و اجتماعی دنبال می شود و اکثرا هم شکست می خورند!


جالب اینکه هم مردم می دانند که این سیاست ها مفید نیستند و هم سیاست گذاران، اما سرگرمی خوبی است، دولت نیـز نشان می دهد که بیکار ننشسته و اثری از خود داشته و گروه هــای سیاسی نیز از نمد آلودگی هوا برای خود کلاهی می بافند و روزگار به سر می کنند. عده ای ایراد می گیرند که چرا خانم ابتکار در این وانفسای آلودگی به سفر رفته و عده ای دیگر نیز به دنبال بودجه بیشتر برای سازمان محیط زیست هستند، تو گویی اگر خانم ابتکار در تهران می بود، خودروها دود نمی کردند و وارونگی هوا جسارت حضور نمی یافت یا اگر بودجه سازمان محیط زیست را چند برابر هم بکنند، خانم ابتکار برای آن برنامه ای دارد و آن را در راستای کاهش آلودگی هوا صرف می کنـد.
هفتــه گذشته در روزنامه «دنیای اقتصاد» با استناد به آمار و ارقام نشان داده شد که باوجود اینکه نرخ مالکیت خودرو در شهری چون تهران بسیار پایین تر از سرانه جهانی و استانداردهای منطقه است اما نرخ استفاده از خودروی شخصی بین 5/ 2 تا 5 برابر شهرهای بزرگ دنیا است، به عبارت ساده مردم ما، از جمله نگارنده، زیاد از خودرو استفاده می کنند. در مورد اینکه چه سیاستی اتخاذ شود تا مردم از خودرو زیاد استفاده نکنند غالب پیشنهاد ها نیز به گسترش خطوط مترو و اتوبوسرانی ختم می شود و البته برای این گسترش نیز حد و مرزی تعیین نمی شود؛ اما اجازه دهید برای لحظه ای فرض کنیم که تهران بهترین شهر دنیا از نظر دسترسی و نظم حمل و نقل عمومی است. در این شهر شما می توانید با چند دقیقه پیاده روی به ایستگاه اتوبوس رسیده و با اتوبوسی که سر وقت در ایستگاه حاضر می شود به ایستگاه مترو، ایستگاه اتوبوس در مسیری دیگر یا ایستگاهی در نزدیکی مقصد نهایی خود بروید. طبیعی است که برای رسیدن به ایستگاه یا از ایستگاه به مقصد نهایی ناگزیر به پیاده روی از پیاده رو و تحمل گرما، سرما و بارندگی حتی به میزان کم هستید.
برای استفاده بهینه از وسیله نقلیه عمومی باید وقت شناس و منظم باشید تا به موقع در ایستگاه حاضر شوید. فضای اتوبوس و مترو را با دیگران مشترک شوید و ضوابطی را رعایت کنید که البته همواره مورد علاقه شما نیز نیست. در بسیاری از اوقات برای رسیدن به مقصد نهایی ناگزیر از استفاده از چند سرویس هستید که به همان نسبت نامطلوب بودن مسائل فوق را تشدید می کند. وسیله نقلیه عمومی الزاما از مسیر دلخواه شما حرکت نمی کند و شما ناگزیر زمان بیشتری را برای رسیدن به مقصد نهایی صرف می کنید و در انتها ناگزیر به پرداخت برای استفاده از وسیله نقلیه عمومی نیز هستید. گزینـه دیگر شما استفاده از خودروی شخصی است. می توانید هر زمان که اراده کردید به پارکینگ منزلتان مراجعه کرده، بدون تحمل گرما و سرمـا در خودروی شخصی خود نشسته، کولر یا بخاری را روشن کرده، موسیقی مورد علاقه خود را گوش دهید و از مسیری که مناسب می دانید به سوی مقصد نهایی حرکت کنید. در این گزینه هزینه های شما زمانی است که در ترافیک به سر می برید و هزینه های جاری است که برای کارکــرد بیشتر خودرو می پردازید. در مقایسه بین این دو گزینه غالب افراد، گزینه ای را انتخاب می کنند که هزینه کمتر و آسایش بیشتری را برای آنهــا به دنبال داشته باشد. اگر هزینه های جاری استفاده از خودروی شخصی به اندازه ای نباشد که آسایش کمتر وسیله نقلیه عمومـی را جبران کند، مردم همچنان از خودروی شخصی استفاده می کنند و بهترین و منظم ترین سیستم حمل و نقل عمومـی نیز برای عدم استفاده از خودروی شخصی به کار نمی آید. از این رو توجه سیاست گذار علاوه بر بهبود و گسترش حمل ونقل عمومی باید معطوف به افزایش هزینه خودروسواران باشد و این دو فقط در کنـار یکدیگـر است که می توانند راهگشا باشند.
یکی از مولفه های هزینه خودروسواری، هزینه سوخت است که «دنیای اقتصاد» در هفته گذشته به درستی به آن اشاره کرد و از انفعال مدیریت شهــری در اخذ عوارض سوخت گلایه داشت. هـر چند اخذ عوارض سوخت می تواند به کاهش استفاده از خودروی شخصی بینجامد و برای مدیریت شهری نیز درآمـد زا باشد، امـا کارکــرد این ابـزار بسیار محدود و به تنهــایی پاسخگوی مشکل ازدحام خودرو در شهر تهران نیست. هزینـه استفاده از خــودرو مولفــه های دیگری نیز دارد که مدیریت شهری به طور مشخص در جهت عکس و برای کاهش آن فعالیت می کند. یکی از این هزینـه ها، هزینه پارکینگ است که عملا در سبد هزینه خودروسواران وزنی ندارد. خیابان ها و کوچه های مناطق اداری و تجاری تهــران در روز و خیابان هـا و کوچه های مناطق مسکونی در شب تا جایی که امکان عبور تنها یک خودرو باقی بماند، آکنده از خودرو می شود. عدم هماهنگی بین شهرداری و راهنمایی و رانندگی تهران موجب شده است که دیگر پارک دوبله و سوبله یک عمل ناهنجار تلقـی نشود و مردم آن را حق خود بدانند. پارکبانان به راحتی در کنار خیابان صندلی می گذارند و به فروش خطوط دوم و سوم خیابان می پردازند. البتـه پلیس آنهـا را به رسمیت نمی شناسد و می گوید به آنهــا پرداخت نکنیـد؛ اما آنهـا هستند و در کمال اقتـدار کار خود را دنبال می کنند و اتفاقا سرویسی خوب نیز ارائه می کنند و در مقابل آن چشمداشت زیادی نیز ندارند.
اگر متوسط اجاره هر متر مربع یک واحد تجاری در مناطق پر رفت و آمد تهران را حداقل 250 هزار تومان در ماه در نظر بگیریم، هزینه پنج متر مربع در مقابل همان واحد تجاری حداقل 50 هزارتومان در روز است که مالک آن واحد تجاری از ابتدا تا انتهای روز آن را اشغال می کند و بابت آن هم چیزی نمی پردازد، مراجعین کوتاه مدت به آن محل نیــز باید خودروی خود را در خطوط دوم و سوم با هزینه ای نازل و به قیمت ایجاد ترافیک و راهبندان پارک کنند! این مساله برای کارمندان واحدهای اداری پراکنده در شهر نیز مصداق دارد. هر روز ابتدای صبح دو خط از خیابان های تهران و کوچه های فرعی مملو از خودرو افرادی می شود که تا شب قصد رفتن ندارند. جدا از فضایی که این خودروها از معابر تهران اشغال می کنند، حرکت این حجم از خودرو در صبح و غروب موجب ترافیک و آلودگی است. فکر می کنید اگـر مالک آن واحد تجاری یا آن کارمند محترم می دانست که باید بابت پارک بلندمدت خودروی خود مبلغی متناسب بپردازد همچنان هر روز با خودروی شخصی خود به سر کار می رفت؟ چرا شهرداری نباید از خودروهایی که پارکینگ شخصی ندارند، هزینه پارکینگ بگیرد؟ مگر غیر از این است که این خودروها شب ها در محلی که شهرداری برای رفت و آمد و پارک کوتاه مدت شهروندان آماده کرده، پارک می کنند و مانع رفت و آمد سریع و راحت شهروندان می شوند؟ ناهماهنگی بین پلیس راهنمایی و رانندگی و شهرداری به حدی است که حتی در نزدیکی پارکینگ های طبقاتی ساخته شده توسط شهرداری نیز مردم رغبتی به پارک در این پارکینگ ها ندارند؛ چرا که خیابان همچنان راحت تر و صد البته رایگان است!
بسیاری از ترددهای روزمره خودروها در فواصل کوتاه و برای رفع نیازهای روزمره شهروندان همانند خرید و انتقال فرزندان به مدرسه و آموزشگاه است و دلیل استفاده از خودرو در بسیاری از این ترددها نیز عدم امنیت افراد در پیاده روها است. پیاده روهایی که هر روز به سود سواره رو ها آب می روند، در اشغال خودروهای پارک شده در می آیند و جولانگاه موتورسواران هستند. در کمال تعجب تمام هم و تلاش شهرداری بر تعریض خیابان ها و احداث بزرگراه هــای جدید متمرکز شده است؛ در حالی که باید شهری امن و دلپذیر برای پیاده روی و وسایل نقلیه غیرموتوری آماده کند.
هزینه تعمیر و نگهداری خودرو یکی دیگر از مولفه های هزینه استفاده از خودرو است. یکی از دلایل استفاده زیاد از خودرو و همچنین پیدایش خودروهای فرسوده، هزینه کم تعمیر و لوازم یدکی خودرو است. عجیب نیست که تاکسیرانان همچنان پیکان را بر هر خودروی دیگری ترجیح می دهند. شاهد هستیم که در هر محلی که تعمیرگاهی وجود دارد، حاشیه خیابان و کوچه مملو از خودروهای تعمیری است و علاوه بر سد معبر و آلودگی محیط زیست، مزاحم همسایگان نیز هستند و چهره ای آلوده از شهر به نمایش می گذارند. در کنـار بزرگراه هـا و خیابان ها می بینیم که افرادی ایستاده اند و در همان جا خودروی تصادف کرده شما را تعمیر می کنند. چنین مدل کسب و کاری هزینه تعمیر و نگهداری خودرو فرسوده را به زیان محیط زیست شهر و صنعت خودرو کاهش می دهد. ساماندهی تعمیرگاه های خودرو به گونه ای که از فضای کافی برخوردار باشند و خیابان را به محل کسب وکار خود تبدیل نکنند علاوه بر اینکه به تمیزی شهر می انجامـد با بالا بردن هزینــه سرویس و تعمیر خودرو مانع از استفاده زیاد از خودرو و پیدایش پدیده خودروهای فرسوده می شود. در هیچ کشور توسعه یافته ای نمی بینید که معاون رئیس جمهور آن دستور جریمه خودروهای فرسوده را بدهد، این بازار است که مالک خودرو فرسوده را جریمه می کند نه قانون.
حل مشکلات ناشی از استفاده بی رویـه از خودرو نیازمند برنامـه ای منسجم و بلندمدت است؛ برنامــه ای که جهت گیری تمام اجزای آن در راستای افزایش هزینــه استفاده از خــودرو شخصی و تسهیل استفاده از وسایل حمل و نقل عمومــی باشد. سیاست های این برنامه باید اجرایـی، آسان، کم هزینــه و مورد پشتیبانی عموم باشند. طبیعی است که اجرای هــر سیاستی به منظور تغییر رفتار مردمی که الگوی رفتاری آنها به گونه دیگر شکل گرفته، آسان نخواهد بود و با نارضایتی اولیـه آنها همراه می شود؛ اما به یاد داشته باشیم هیچ بیماری با طیب خاطر دارو مصرف نمی کند. اگر افزایش هزینه استفاده از خودروی شخصی با افزایش کمیت و کیفیت وسایل نقلیه عمومی همراه شود، مورد اقبال عمومی نیز قرار می گیرد. دولت اگــر عزم جدی برای حل مشکل استفاده بیش از حد خودرو را دارد نباید به سیاست های باری به هر جهت دل خوش کند. سیاست های اتخاذشده باید همانند قطعات یک پازل هماهنگ و هدفمند باشند و در اجرای آنهــا هماهنگی لازم بین نهادهای مسوول برقرار باشد.
منبع: دنیای اقتصاد

لینک کوتاه: betanews.ir/news/393311

خبر فوق مربوط به رسانهبازار خبر می باشد و جستجوگر هوشمند بتانیوز صرفا آن را بازنشر کرده است. مشاهده در سایت منبع : لینک مستقیم