خرید کتاب سکه طلا
تاریخ دریافت خبر:
گردشگری وحشت: آسایشگاه‌های روانی تسخیر شده (قسمت سوم)

آسایشگاه های روانی همچنان توجه و تمرکز ما را در دنیای گردشگری وحشت به خود معطوف کردند. آن همه ترس، سردرگمی و عذاب، گویی همچون تصویری جاودانه در میان دیوراهای این بناها به دام افتاده و ناخودآگاه به منبعی برای به وحشت انداختن بازدیدکنندگان تبدیل شده است. در مرور دیگر گزینه های این فهرست، با کجارو همراه باشید.

مطالعه قسمت اول

این نکته کاملا مشخص و واضح است که نگهداری از افراد مبتلا به اختلالات روانی قطعا کاری سهل و ساده نیست و همیشه نمی توان در برخورد با این دست از بیماران طریق عطوفت و مهربانی را در پیش گرفت. چرا که گاهی پزشکان برای بهبود بیمار، ناگزیر از انجام درمان های خاصی هستند. اما نکته اینجا است که گاهی افراد مشغول به کار در این گونه مراکز، خطوط قرمز را پشت سر گذاشته و از هیچ گونه ظلم و بدرفتاری دریغ ندارند. اگرچه این روزها کنترل و مراقبت بیشتری روی نحوه ی رفتار این گونه مراکز اعمال می شود، اما چند قرن قبل اوضاع به گونه ای دیگر بود.

آسایشگاه تسخیر شده

بیماران روانی در قرن نوزدهم اوضاع وخیمی داشتند، اغلب با آن ها همچون حیوانات رفتار شده و اغلب در قفس نگهداری می شدند. بسیاری از اوقات در مسیر درمان آن ها از روش هایی استفاده می شده که دست کمی از شکنجه نداشتند.

بسیاری از بیماران بیچاره و بخت برگشته ای که در پشت این دیوارهای سنگی سبک گوتیک به اسارت گرفته شده بودند، کل عمر خود را آنجا سپری می کردند و هر روز ناگزیر از مرور دردناک وقایعی بودند که به نظر نمی رسید هیچگاه به پایان برسند.

آسایشگاه تسخیر شده

شاید به خاطر این همه زجر، درد، عذاب و شکنجه است که امروزه شماری از این آسایشگاه ها ظاهرا به تسخیر ارواح درآمده اند. ارواحی که به قدری در زمان حیات خود مورد شکنجه و بدرفتاری واقع شده اند که به درستی قادر به بیان تفاوت مرگ و زندگی نیستند. گویی آن ها همچنان به شیوه ای تراژیک به حیات خود ادامه می دهند و شاید حتی خودشان هم متوجه نمی شوند که دیر زمانی است که جسم فانی را ترک کرده و عذاب دنیوی شان به پایان رسیده است.

این بیماران در میان تارهایی از جنس ترس و سردرگمی اسیر شده اند و در این دور باطل، ناخودآگاه دیگران را نیز عذاب می دهند.

در ادامه ی مطالب پیشین به سفر خود ادامه داده و شما عزیزان را با دو آسایشگاه متروکه و تسخیر شده ی دیگر آشنا خواهیم کرد.

آسایشگاه ویلارد (Willard)، نیویورک

آسایشگاه روانی ویلارد

این آسایشگاه روانی در سال ۱۸۶۹ تأسیس شده و یکی از بزرگترین آسایشگاه های ایالات متحده محسوب می شود. صرف نظر از آن چه که در میان این دیوارها می گذشت، آسایشگاه ویلارد تا سال ۱۹۹۵ به فعالیت خود ادامه داد. البته این روزها بخشی از محوطه ی آسایشگاه همچنان به عنوان مرکز توانبخشی نیویورک مشغول به کار است. از سوی دیگر بخش هایی از این مرکز درمانی به دلایلی دارای محدودیت های خاص برای بازدیدهای عمومی هستند.

آسایشگاه روانی ویلارددر سال ۱۹۹۵ چمدان ۴۰۰ بیمار در اطاق زیر شیروانی این ساختمان کشف شد که از سرنوشت آن ها اطلاعی در دست نیست.

اگر از منظر تاریخی به این ساختمان بنگریم، این بنا و تاریخچه اش بسیار مورد توجه عموم قرار دارد. البته نمی توان مطمئن بود که این علاقه تنها معطوف به ارزش تاریخی این بنا یا سرگذشت دردناک ارواح به دام افتاده در آن است که این بنا را این گونه در مرکز توجه قرار داده است.

به همین خاطر مقامات تصمیم گرفتند تا سالی یک مرتبه با برگزاری یک تور گردشگری این فرصت را به گردشگران و بازدیدکنندگان مشتاق بدهند تا از نزدیک گشتی در این بنا و محوطه ی اطراف آن زده و حال و هوای حاکم بر آن را لمس کنند.

آسایشگاه روانی ویلارد

همچون دیگر ساختمان های متروکه ی این فهرست، سرنوشت بسیاری از بیماران ساکن این آسایشگاه در هاله ای از ابهام قرا ردارد. به طوری که در سال ۱۹۹۵ چمدان ۴۰۰ بیمار در اطاق زیر شیروانی این ساختمان کشف شد که از سرنوشت شان اطلاعی در دست نیست.

آسایشگاه روانی ویلارد

البته گردشگران مشتاق باید اطلاعات پیرامون زمان برگزاری این تور را به دقت پیگیری کنند تا این رویداد توأم با ترس و وحشت را به راحتی از دست ندهند.

آسایشگاه روانی ویلارد

بیشتر بخوانید: آشنایی با برترین تورهای گردشگری ارواح (بخش اول)


آسایشگاه روانی بوفالو (Buffalo)، بوفالو، نیویورک

آسایشگاه روانی بوفالو در نیویورک

این ساختمان قدیمی با آن برج بلندش که گویی سر به آسمان ساییده، بیشتر شبیه به پس زمینه ی یک فیلم خون آشامی گوتیک است تا یک بیمارستان و محل نگهداری افراد بیمار. این آسایشگاه در سال ۱۸۸۰ نزدیک به مرکز شهر بوفالو ساخته شد و به عنوان بیمارستان روانی و توانبخشی مورد بهره برداری قرار گرفت.

آسایشگاه روانی بوفالو در نیویورک

همچون بسیاری دیگر از بیمارستان هایی که در آن زمان ساخته شدند، این آسایشگاه نیز بعدا به صورت یک مجموعه درآمده و گسترش پیدا کرد. در این آسایشگاه بیماران براساس جنسیت و نوع بیماری خود طبقه بندی شده بودند. از سوی دیگر شکل این سازه به گونه ای بود که هوای خوب و نور کافی همواره در دسترس بیماران بود.

آسایشگاه روانی بوفالو

اما صرف نظر از این امکانات قابل توجه، متأسفانه بیماران روانی اغلب حال و روز خوشی نداشتند. آن ها را در سلول هایی زندان-مانند نگهداری کرده و اغلب مورد بی توجهی قرار می گرفتند. بسیاری از آن ها شب های خود را بدون روانداز روی سنگ های سرد و بدون هیچ مراقبت دلسوزانه ای به صبح می رساندند. کمبود بودجه اثرات خود را به طرق مختلف در این مرکز نشان می داد و در نهایت این بیماران بی گناه بودند که باید تاوان همه مشکلات را پس می دادند. از سوی دیگر به تدریج جمعیت آسایشگاه از ظرفیت آن بیشتر شد، به طوری که بسیاری از آن ها ناگزیر همراه هم روی تخت های کوچک می خوابیدند و از شر کنه و شپش در امان نبودند.

آسایشگاه روانی بوفالو در نیویورک

درمان های صورت گرفته روی بیماران نیز از وضعیت مناسبی برخوردار نبود. دکترها اغلب به دنبال ساده ترین راه حل بودند به همین خاطر با برداشتن بخشی از مغز بیماران به اصطلاح آن ها را درمان می کردند، عملی که در واقع بیمار بیچاره را به یک زامبی تبدیل می کرد. از دیگر روش های درمانی شوک الکتریکی و استفاده از وان های آب بود، پس چندان جای تعجب نیست که این آسایشگاه نیز امروزه به عنوان مکانی تسخیر شده شناخته می شود.

آسایشگاه روانی بوفالو در نیویورک

سرانجام این آسایشگاه در سال ۱۹۷۴ تعطیل شد، اما هنوز هم می توان شنونده ی نجوای مردگانی بود که اکنون پس از مرگ آزادانه در میان دیوارهای آجری برج در رفت و آمدند. بسیاری از گردشگران مشتاق، از شنیدن ناله و جیغ های وحشتناکی صبحت کرده اند که باعث شده برای لحظاتی از شدت ترس و وحشت میخکوب شوند.

به پایان بخش دیگری از دنیای گردشگری وحشت رسیدیدم. در فرصتی دیگر سفر سراسر ترس خود را پی خواهیم گرفت.

مطالعه قسمت دوم

منبع The-line-up برچسب‌ها نیویورک ترسناک مکان‌های ترسناک گردشگری وحشت

لینک کوتاه: betanews.ir/news/393148

خبر فوق مربوط به رسانهکجارو می باشد و جستجوگر هوشمند بتانیوز صرفا آن را بازنشر کرده است. مشاهده در سایت منبع : لینک مستقیم