تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان
کنستانتین تسالکوفسکی، فضا"کنستانتین تسالکوفسکی" در 17 سپتامبر 1857 در روستای "ایژفسک" به دنیا آمد. در 10 سالگی به بیماری سختی دچار شد و پس از برخاستن از بستر بیماری، شنوایی خود را از دست داد. کَر شدن کنستانتین باعث شد که او نتواند در مدرسه، به خوبی درس بخواند و به همین جهت مادرش در خانه به آموزش او پرداخت.

به گزارش ایسنا، 16 سال داشت که برای تحصیل به مسکو رفت. بعد از آن در "کالوگا" به تدریس ریاضیات پرداخت. از آنجا که به دلیل فقر نمی توانست به دانشگاه برود تلاش کرد با ارائه نظریه های جدید در دانشگاه او را بپذیرند. تسالکوفسکی مدت زیادی را صرف تحقیق و آزمایش درباره گازها کرد. او با استفاده از روش های محاسباتی و ریاضی، نظریات خود را درباره چگونگی عمل گازها برای انجمن فیزیک و شیمی سن پترزبورگ فرستاد.

وقتی اعضای انجمن گزارش او را مطالعه کردند بسیار متعجب شدند. زیرا بسیاری از چیزهایی که او ارائه داد تازگی نداشت به همین جهت فکر کردند که تسالکوفسکی دارد با آنها شوخی می کند. اما پس از بررسی همه جوانب قبول کردند این معلم روستای دور افتاده نمی تواند آنها را بازی بدهد و تمام چیزهایی را که به دست آورده کاملاً متعلق به خودش است. دیمیتری مندلیف شیمیدان بزرگ که یکی از اعضای انجمن سن پترزبورگ بود نامه ای به تسالکوفسکی نوشت و به او گفت چه اتفاقی افتاده است، اما کنستانتین که پیشترها با مشکلات بزرگتری به مبارزه برخاسته بود از این موضوع ناراحت نشد. مقالات بعدی او سرانجام باعث شد وی را به عضویت انجمن درآورند. وی بسیار خوشحال بود و تحقیقات خود را برای حل مشکلات سفر به فضا در پیش گرفت.

او برای اینکه صحبت های دیگران را بهتر بشنود قیفی ساخته بود و زمان گفتگو از آن استفاده می کرد. تسالکوفسکی می دانست موشک های جامد سوز نه این توانایی را دارند که سفینه ای به فضا ببرند، چون قادر به تامین سرعت چیرگی بر نیروی جاذبه زمین نیستند و نه می توانند در خلاء کار کنند. او در بررسی های خود به این نتیجه رسید که بهترین سوخت برای سفر به فضا سوخت مایع است و این سوخت که از نفت به دست می آید می تواند با اکسیژن مایع به صورت مخزن در سفینه به کار برده شود.

او حتی محاسبه کرد که چه میزان سوخت مورد احتیاج است و در چه زمانی مصرف خواهد شد. او می دانست در سفری چند ماهه، اکسیژن تمام می شود و انسان نمی تواند برای سفرهایی فضایی طولانی مقدار زیادی اکسیژن با خودش ببرد و بر همین اساس پیشنهاد کرد اکسیژن مورد نیاز فضانوردان با استفاده از گیاهان مجدداً تولید شود. زیرا گیاهان می توانند گازهایی را که انسان در بازدم بیرون می دهد، بگیرند و تبدیل به اکسیژن کنند و دوباره به مصرف تنفس انسان برسد. به نظر او یک باغ فضایی می توانست مشکل تولید اکسیژن برای فضانوردان را حل کند.

در سال 1898 کنستانتین تسالکوفسکی کتابی تحت عنوان "تحقیقات فضایی کیهانی توسط موشک" نشر داد که در آن به تشریح بسیاری از عقاید خود پرداخت. او ثابت کرد که برای ورود به مدار زمین، رسیدن به سرعت 8 کیلومتر در ثانیه لازم است. وی پیشنهادها و طرح های جالبی را ارائه نمود که از جمله آنها می توان به ساخت موشک های چند مرحله ای اشاره کرد که بعدها به عنوان یک اصل در طراحی و ساخت موشک های نیرومند برای سفر به فضا پذیرفته شد. استفاده از هیدروژن و اکسیژن مایع به عنوان نیروی محرکه در بالابر های فضایی نیز در دهه های بعد از مواردی بود که تسالکوفسکی پیشنهاد کرد. او با اکتشافات خود کمک بزرگی به توسعه فناوری موشکی و فضایی کرد و سالها بعد بخش مهمی از کره ماه را به افتخار او تسالکوفسکی نام نهادند.

متاسفانه تسالکوفسکی آن قدر عمر نکرد که شاهد پرتاب ماهواره ها و یا سفر انسان به فضا باشد و در سال 1935 درگذشت. اما شاهد بود که آنچه را درباره مایع سوز شدن موشک بر صفحه کاغذ آورده، یک دانشمند آمریکایی به نام رابرت گدارد در ۱۶ مارس ۱۹۲۶ با پرتاب نخستین موشک مایع سوز به عمل درآورد.

انتهای پیام

   #سن پترزبورگ #مسکو #ریاضیات