تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان
جام جهانی، همانطور که پیش بینی می شد سکوی پرتاب بازیکنان تیم ملی نبود. عده ای از آنها همچنان در جست و جوی تیم هستند و گروهی دیگر هم با قراردادهایی اندک به لیگ هایی نه چندان معتبر رفته اند.

ایران ورزشی آنلاین /جام جهانی، درخشش در این تورنمنت مهم و انجام بازی های کم نقص چقدر می تواند در آینده یک بازیکن نقش داشته باشد؟ زیاد یا کم؟ این پرسشی است که شاید قبل از آغاز جام جهانی در ذهن خیلی از بازیکنان ایرانی نقش بست اما بعدها همه فهمیدند که بازی در جام جهانی نه تنها نقش آنچنانی ندارد بلکه در شرایطی خاص، تاثیر منفی هم می گذارد.

وضعیت بازیکنان کلیدی تیم ملی ایران در جام جهانی 2018 را بررسی می کنیم. اول از همه علیرضا بیرانوند. او در سه بازی درخشید، با مهار پنالتی کریستیانو رونالدو نام خود را مطرح کرد، تا هفته ها سوژه نخست رسانه های ایرانی و خارجی بود. بلیچرریپورت درباره اش نوشت و گاردین به تمجید از او پرداخت اما در نهایت به کجا رسید؟ چه پیشنهاد جذابی دریافت کرد؟ جز یکی دو تیم معمولی در ترکیه که نام شان نه بشیکتاش بود و نه فنرباغچه. علیرضا در پرسپولیس ماند و جام جهانی نتوانست آنچنان که باید در آینده او تاثیر بگذارد.

بعد از بیرانوند به مرتضی پورعلی گنجی می رسیم. دفاع وسط مقتدر تیم ملی ایران که چمدان خود را بست تا از قطر به اروپا کوچ کند. ببینید چه پیشنهادهایی به دست او رسید. ترابزون اسپور، اوپن و چند باشگاه قطری نظیر الغرافه و الدحیل. همه این اتفاق ها در شرایطی رقم خورد که پورعلی گنجی بازیکن آزاد بود و هیچ باشگاهی مالکیت او را بر عهده نداشت. درخشش در سه بازی جام جهانی و هدایت خط دفاع ایران در روسیه، پورعلی گنجی را به اوپن در بلژیک وصل کرد. تیمی قعرنشین در ژوپیلرلیگ که در 3 بازی 13 گل دریافت کرده است.

نفر بعدی رامین رضاییان است. یک فصل حضور نصف و نیمه در ترکیب اوستنده و انجام بازی هایی کم نقص برای تیم ملی ایران هم نتوانست دفاع راست سابق پرسپولیس را به شرایطی ویژه برساند. اوستنده رامین را نمی خواست اما هیچ تیمی هم-جز تراکتورسازی- به او پیشنهاد بازی نداد. به بازیکنی که در جام جهانی جزو بازیکنان کلیدی تیم ملی ایران بود و نشان داد می توان روی او به عنوان یک دفاع راست آماده حساب باز کرد.

سعید عزت اللهی هر چند در بازی نخست تیم ملی محروم بود اما مقابل اسپانیا و پرتغال در ترکیب ثابت قرار گرفت و آنقدر درخشید که همه را انگشت به دهان کرد. او بعد از جام جهانی هم پیشنهادهایی دریافت کرد اما نه روستوف موافق جدایی اش با مبلغ پایین بود و نه تیم های خواهان برای به دست آوردن او تلاش کردند. نتیجه اش هم شرایط مبهم سعید عزت اللهی است و اینکه هنوز نمی داند فصل بعد برای چه تیمی بازی می کند.

احسان حاجی صفی را هم می توان به این جمع اضافه کرد. چپ پای تیم ملی ایران که در جام جهانی ، نقش مدافع کناری را بر عهده داشت و ضعیف هم کار نکرد. حاجی صفی بعد از بازگشت به یونان، از فهرست اروپایی المپیاکوس خط خورد و حالا هم بحث انتقال او به یک تیم دیگر شنیده می شود. بازیکنی توانا با حدود 100 بازی ملی برای تیم ملی ایران که مشخص نیست چرا پیشنهاد چرب و نرمی به دستش نرسیده است.

مسعود شجاعی بعد از بازی در جام جهانی و همچنین اشکان دژاگه که در هر سه بازی روی نیمکت نشست نیز سرنوشت متفاوتی را تجربه نکردند. این دو بازیکن باتجربه، وقتی دیدند در اروپا پیشنهاد مهمی ندارند ترجیح دادند به لیگ ایران بیایند و پیراهن تراکتورسازی را بپوشند. اتفاقی که این دو حداقل در یک دهه گذشته هرگز تصورش را نمی کردند.

در خط حمله نیز رضا قوچان نژاد از هیرنفین جدا شد و در انتقالی عجیب به لیگ قبرس رفت تا برای آپوئل بازی کند. یا سردار آزمون که در روبین کازان ماند تا همچنان در لیگ روسیه به فوتبال خود ادامه بدهد. کریم انصاری فرد هم که در جام جهانی بازی های بهتری نسبت به قبل انجام داد عاقبت به خیر نشد. هیچ باشگاهی تا امروز با او به توافق نرسیده و یا اگر هم رسیده موفق نشده مبلغ سنگین رضایت نامه او را پرداخت کند.

البته دو، سه بازیکن بودند که بعد از جام جهانی به لیگ های خارجی منتقل شدند. امید ابراهیمی و محمدرضا خانزاده به الاهلی قطر رفتند و مجید حسینی و وحید امیری نیز پیراهن ترابزون اسپور ترکیه را پوشیدند. انتقال هایی که اگر جام جهانی هم نبود، انجام آنها چندان دور از دسترس و غیرممکن نبود.

علیرضا جهانبخش تنها بازیکن ایرانی بود که به یک لیگ معتبر رفت. بازیکنی که در جام جهانی و به دلیل تاکتیک دفاعی تیم ملی نتوانست مطابق انتظارها بازی کند و بدرخشد اما پیشینه درخشان او در لیگ هلند، مهمترین دلیل انتقال علیرضا به برایتون بود. جهانبخش و حضور او در انگلیس این نکته را اثبات می کند که بازی در جام جهانی شق القمر نمی کند و بازیکنانی به باشگاه های بهتر و لیگ های معتبر منتقل می شوند که فصل قبل از آن، رزومه قابل توجهی برای خود ساخته باشند.

عیلرضا جهانبخش را فاکتور می گیریم و به نکته جالب تری می رسیم. از فوتبال ایران، بازیکنانی به اروپا منتقل شده اند که حتی در جام جهانی نیز حضور نداشتند. امید نورافکن و علی قلی زاده نمونه هایی از این دست بازیکنان هستند که یکی در فهرست کی روش قرار نگرفت و دیگری در روسیه خط خورد. یا محمد نادری، مدافع سابق تراکتورسازی. او بدون حتی یک بار دعوت به تیم ملی، پیراهن کورتریک در لیگ بلژیک را پوشید. آنوقت رامین رضاییان تا امروز برای انتخاب تیم جدید دست و پا می زند، احسان حاجی صفی در فهرست فروش المپیاکوس قرار گرفته و مرتضی پورعلی گنجی هم به تیم آخر لیگ بلژیک رفته.

به اردیبهشت و خرداد 97 برمی گردیم، چند روز قبل از آغاز جام جهانی. قریب به اتفاق بازیکنان تیم ملی انتخاب باشگاه بعدی شان را به پایان جام جهانی موکول کردند. انگار که جام جهانی می خواست سکوی پرتاب آنها باشد. این بازیکنان، بدون توجه به آماری که فصل قبل و در باشگاه ثبت کرده بودند، در آرزوی درخشش در جام جهانی و حضور در یک لیگ معتبر بودند. اتفاقی که رخ نداد و حالا می بینیم که عده ای از آنها همچنان در جست و جوی تیم هستند و گروهی دیگر هم با قراردادهایی اندک به لیگ هایی نه چندان معتبر رفته اند. مسئله ای تلخ که نا آگاهی بازیکنان، نکته پنهان آن است.

12

   #جام جهانی #بلژیک #روسیه #لیگ بلژیک #سعید عزت اللهی #رامین رضاییان #قطر #پرسپولیس #ترکیه #کریستیانو رونالدو