تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان
کاوه مدنی ؛ کالای ایرانی وکیل ملت: حسین آخانی ، پژوهشگر و متخصص محیط زیست و استاد دلسوز دانشگاه تهران بعد از کوچ اجباری کاوه مدنی از ایران و در حمایت از نخبگان ایرانی در شماره امروز شرق مطلب زیبایی نوشته است.براستی که چگونه نخبگان خود را فراری میدهیم و اینده خود را تباه میکنیم

. سال ١٣٧٢ من در مؤسسه گوته آلمان در شهر گوتینگن، زبان آلمانی می آموختم. معلم زبان از همه سؤال کرد: نظرتان درباره آلمان چیست؟ هرکس چیزی می گفت. یکی گفت مردمی سخت کوش، دیگری گفت کشوری نژادپرست؛ اما یک فرانسوی جمله قشنگی گفت، او با زبان دست و پاشکسته اش گفت: «ما در فرانسه معتقدیم آنچه آلمانی است، خوب است و کیفیت دارد». او با نشان دادن کتاب واژه نامه گفت: «وقتی روی این کتاب نوشته باشد Made in Germany همه مطمئن هستند که این بهترین است».

٢. چند سالی که من در آلمان دوران تحصیل دکترا را می گذراندم، شاهد اتفاقات خوب و بد زیادی بودم. یادم می آید یک بار دانش آموزان و خانواده هایشان اعتصاب کرده و در خیابان ها تظاهرات راه انداخته بودند. آنها به افت کیفیت آموزش در مدارس معترض بودند و می گفتند معلمان ما باید ساعات زیادی درس بدهند و به همین دلیل کیفیت آموزش در مدارس پایین آمده است. آنها خواهان استخدام معلمان بیشتر و جوان تر بودند. به رادیو گوش می دادم، خانمی می گفت: «ما در آلمان نفت نداریم، معدن طلا نداریم، تنها سرمایه ما علم و آموزش ماست. اگر علم ما افت کند، اقتصادمان فرومی ریزد».
٣. من دوره دکترایم را در سال ١٣٧٧ با بورس سرویس تبادلات دانشگاهی آلمان تمام کردم. نه مشکل سربازی داشتم و نه تعهدی به جایی. وقتی من با چند فارغ التحصیل دیگر برای گرفتن مدرکمان نزد خانم پروفسور «کاومن»، رئیس دانشکده رفته بودیم، ایشان از همه ما سؤال مشترکی پرسیدند: برنامه شما برای بعد چیست؟ گفتم من بلیت گرفته ام و ٤٨ ساعت دیگر به ایران برمی گردم. او از پاسخ من سخت تعجب کرد و پرسید که آیا تصمیم من درست است؟ من برایش توضیح دادم که «من به ساختن وطنم اعتقاد دارم. مهم ترین درسی که من از چهارسال و نیم اقامت در آلمان آموخته بودم، وطن دوستی شما آلمانی هاست». الان ٢٠ سال است به ایران آمده ام. معلمی کرده ام و برای شناخت سرزمینم آنچه در توان داشتم، انجام داده ام. خوبی و بدی اش را نمی دانم، معتقدم تاریخ آن را ارزیابی خواهد کرد. داستان تلخی هایی که بر من گذشته مثنوی ٧٠ من کاغذ است، اما همچنان بر انتخاب خود هستم. تلخ ترین اتفاق این ٢٠ سال برای من این بود که وقتی می بینم بهترین تربیت شده های ما یکی یکی رفتن را بر ماندن در ایران ترجیح می دهند، بدون اغراق اشک می ریزم، چون می دانم ایران را باید ایرانی بسازد و رفتن هر ایرانی متخصص یعنی ازدست دادن سرمایه ای بزرگ که با هیچ عدد و رقمی جبران نمی شود.
٤. امسال سال حمایت از کالای ایرانی نام گرفته، نامی که بحق شایسته است و شکی هم نیست که اگر ما از کالای ایرانی که با دست ها و بازوان ایرانی ساخته شده است، حمایت نکنیم، هرگز ایران بر شانه های مردمانش سرپا نخواهد ماند...


اما کالای ایرانی را چه کسی باید بسازد؟ رقابت در دنیای امروز فقط و فقط بر مبنای علم و دانش و البته همراه با تعامل بین المللی است. اینکه کالایی را از خارج کپی کنیم و بعد هم بدهیم به کارگر غیرایرانی، غیرقانونی و با حقوق کم سر هم کند، نتیجه اش همان کالاهای بی کیفیتی است که هرگز اقبال مشتری را به همراه نخواهد داشت. برای تولید کالای خوب و باکیفیت باید دانش و مدیریت توانمند دست در دست هم دهند تا با آگاهی کامل از همه جنبه های فنی و کیفی، با نمونه خارجی، هم از نظر قیمت و هم از نظر کیفیت مطابق با استاندارهای معتبر قابل رقابت باشد. ساخت برند ایرانی با شعار و مصاحبه ممکن نمی شود؛ برند ایرانی به تلاش انسان هایی نیاز دارد که در سرزمینشان با آرامش و عشق کار کنند و به دانش روز دنیا و همه اصول بازاریابی و اقتصاد علمی هم مسلط باشند. چنین آرزویی فقط و فقط با حمایت بی چون و چرا از نخبگان ایرانی بدون کوچک ترین تبعیضی به واقعیت تبدیل خواهد شد.
٥. مغز ایرانی در بستری رشد می کند که اندیشمندانش از امنیت روحی، روانی و اجتماعی لازم برخوردار باشند. در کنار آن وجود یک بستر پژوهشی سالم می تواند ضامن تولید کالایی فیزیکی یا نرم افزاری یا فرهنگی باکیفیت شود. وقتی با وجود تأکیدهای متعدد رهبری درباره حفظ سطح علمی کشور، سهم بودجه پژوهش در کشور هرگز از نیم درصد تولید ناخالص ملی تجاوز نکرده است، با این نگاه متحجرانه به مدیریت کشور چگونه می توان انتظار داشت که این پژوهشگران بتوانند با پژوهش خود زمینه تولید کالای باکیفیت ایرانی را فراهم کنند. این پولی که در کشور به پژوهش می دهند، بیشتر به درد همان خرید و فروش مقاله در میدان انقلاب و روبه روی دانشگاه تهران می خورد. باورکردنی نیست که از ١٥ سال گذشته که حقوق ما ٢٠ برابر شده، هنوز واحد گرانت در دانشگاه تهران همچنان از ٢٠٠ هزار تومان تکان نخورده است. با این سطح از حمایت طبق منطق باید ما انتظار ٢٠ برابر کاهش کیفیت داشته باشیم. حتی در دو سال گذشته گرانت صد محقق سرآمد منتخب کشور را هم ندادند. گرانتی که کل بودجه اش به اندازه یک قرارداد طرح مطالعاتی بازنگری پارک پردیسان به یک شرکت خصوصی نبود.
٦. متأسفانه مدیران ارشد ما به پژوهش اعتقادی ندارند. شاید یکی از مهم ترین دلایل آن اسیرشدن بدنه مدیریتی کشور در دست تکنوکرات های پیری است که سال ها از تغییرات شگرف در علم و دانش و حتی مدیریت دور شده اند و خود یا نزدیکانشان - که این روزها به ژن های خوب تعبیر می شوند - اقتصاد کشور را اسیر دلالی، زد و بند، فساد و به قول آقای رئیس جمهور شرکت های خصولتی و بازنشسته ها کرده اند. کمتر کسی باور دارد که از تنور چنین مدیریت ضد علم و انعطاف ناپذیری بستری فراهم شود که کالای ایرانی بتواند با رقبای خود رقابت کند. سیاست ها باید به سوی حمایت همه جانبه از نخبگان ایرانی، به ویژه جذب نخبگانی منجر شود که با آنچه در دنیای امروز می گذرد، آشنایی لازم را دارند.
٧. شش بند بالا را چند روز پیش برای انتشار آماده کرده بودم. چندی پیش یکی از متخصصان آب و محیط زیست ایرانی که به دلیل افتخارات متعدد علمی مدت هاست در رسانه ها درباره او نوشته می شد، برخلاف جریان معمول به جای ماندن در خارج، به ایران برگشته و حتی به معاونت معاون رئیس جمهور هم رسید. متأسفانه به خاطر حاشیه هایی که برایش ایجاد شد، مجددا مجبور به ترک وطن شد، من این بار هم اشک ریختم. من هرگز سیاسی نبوده ام و نخواهم بود، اما آنچه اتفاق افتاد در سالی که باید همه تلاش کنیم تا دانشمندان این سرزمین با عشق به وطن برگردند و با مدیریت و دانش خود تولید کالای ایرانی باکیفیت را ممکن کنند، خبر تلخی بود.

   #آلمان #پژوهش #رئیس جمهور #فرانسه #مقاله #استخدام #سربازی #رادیو #دانش آموزان #بورس

محتوای خبر «کاوه مدنی ؛ کالای ایرانی» را در سایت «وکیل ملت» ببینید