تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان
مرگ ناگهانی. چهل و شش سالگی. و آخرین عکسی که ۹ روز قبل از مرگ، در توییتر منتشر کرده و عملا با گربه اش بدرود گفته است. مگر «دولورش اوریردن» چه چیزی جز همان گربه داشته که پیش از مرگ با آن بدرود بگوید؟ خواننده مطرح گروه «کرنبریز» لااقل برای ایرانی هایی که در اواسط دهه نود میلادی از طریق فیلم های ویدئویی و در پستو، موسیقی جهان را دنبال می کردند، نامی آشناست خصوصا اگر پای آهنگ «زامبی» در میان باشد؛ آهنگی با ادبیات ضدجنگ که دولورش در آن، اعتراض خود را به جنگ های دامنه دار جهان، خصوصا در منطقه بالکان و قلب اروپا جیغ می کشید! آفتاب نیوز :
در دنیای موسیقی اما او شناخته شده تر بود تا نزد سیاسیون؛ خواننده گروه راکی بود که توانست از ایرلند ریشه بگیرد و در آمریکا به بار بنشیند و میوه اش را در انگلستان بفروشد اما طبیعی ست که ایرلندی باشد، با همان اخلاقی که ما از ایرلندی های سریال های تلویزیون آن زمان می شناختیم؛ شورشگرانی چون جاناتان در سریال «در برابر باد». دولورش و گروهش این طور به دنیای ما ایرانی ها راه یافتند؛ نقدِ جنگ افروزی های رایج قرن بیستم، تلاش برای نوعی هویت طلبی از سرزمین مادری و در عین حال، دور افتادگی از مام وطن. برای ما گروه کرنبریز، یک گروه ساده موسیقی خارجی و مصداقی از گروه ها و خواننده های مطرح آن زمان چون «بک استریت بویز» و «ایش آف بیس» نبود، کرنبریز صدای اعتراض بود.

روزگارِ تولدِ گروه کرنبریز، روزگار جستجوی هویت بود؛ اگر در ایران شارحان و نویسندگان، هویت خود را از دریچه مکتب فرانکفورت و با آثار چهره هایی چون بنیامین و آدرنو جستجو می کردند، در عالم موسیقی، کشف هویت از طریق رجوع به شیوه خواندن و نواختن در سرزمین مادری اتفاق می افتد. این چنین بود که دولورش، تحریرهای ایرلندی را اساس خواندنش کرده بود و با وجود نواختنِ گیتار در سبکِ به ظاهر خشن راک، فضاسازی آهنگ هایش، حسی شرقی را به همراه داشت؛ حسی همراه با غم دوری از وطن و گریستن به حال وطن، از راه دور. او در آن دوره، تفاوت چندانی با کوندرا نداشت؛ هر دو دور از وطن برای وطن و از وطن می سرودند؛ یکی با طنزِ تلخ و گزنده و دیگری با آه و ناله و افسوس خسران.

او از بچگی می خواند و می نواخت، از حدود چهار، پنج سالگی. گروهش را اندک اندک از میان جوان های هم سن و سالش در ایرلند گرد هم آورد و با همان اولین آلبوم، توانست خودش و کرنبریز را به عنوان یک گروه راک آلترناتیو در دنیا بشناساند و روزی برسد که آلبومش چهل میلیون نسخه در سراسر جهان فروش کند و از قضا، نسخه هایی هم به ایران پرت شوند. مرگ او، درست عین زندگی اش، عجیب و ناگهانی ست. مدیر برنامه هایش گفته که او به طور ناگهانی و در حین ضبط آهنگ مرده است و طبیعی ست که چنین مرگی در حال بررسی و تحقیق باشد. تا آن موقع، او را به یاد می آوریم که سه سال پیش تندخویی اش با یکی از مهمانداران پرواز آمریکا-ایرلند، جنجال برانگیز شد و مجبورش کردند، شب را در زندان بخوابد. تا آن موقع، او را بر روی سن می بینیم درحالی که از اشک مادران و فریاد کودکان جنگ زده می خواند.

تا آن موقع، وقت داریم که از خودمان بپرسیم، خواننده های ایرانی مدعیِ سبک هایی چون راک که از این عنوان الصاق کرده به خود، نان می خورند و مانکن همیشگی برندهای چرم و فاستونی و عینک و ماشین می شوند، چقدر توانسته اند چون دولورش روی جوانان نسل خود اثر گذار باشند تا جایی که آهنگ شان را در تجمعات اعتراضی، لااقل زمزمه کنند؟

مرگ ناگهانی. چهل و شش سالگی. گربه ای تنها مانده و دولورش اکنون به سرزمینش باز گشته است؛ سرزمینی که همیشه می گفت «هوای آن سرد است» و اکنون قطعا ایرلند سردتر شده است.

جامعه نو

   #ایرلند #مانکن #جنجال #توییتر #تلویزیون

محتوای خبر «مرگ خواننده ای که هوای ایرلند را سردتر کرد» را در سایت «آفتاب» ببینید