تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان
خبرآنلاین: یکی از مهم ترین پرسش هایی که بشر هزاران سال است تلاش می کند به آن پاسخ دهد، این است که «آیا بیرون از زمین هم حیات وجود دارد؟». به نظر می رسد که پس از ده ها سال تلاش، پژوهشگران در آستانه پاسخ به این سؤال قرار گرفته اند.

بخشی از تلاش پژوهشگران در جهت بهبود فناوری های اکتشافی و ساخت فضاپیماهای توانمندتر صرف شده و بخشی دیگر، در جست وجوی شواهدی است که از آسمان بر زمین فرود می آیند و منتظر می مانند تا در کشفی انقلابی، مسیر علم را تغییر دهند.

یکی از این شواهد بادآورده (در این مورد، فضاآورده!) دو شهاب سنگی است که سال ۱۹۹۸ (۱۳۷۷) روی زمین فرود آمد. مقاله ای که پژوهشگران به تازگی منتشر کرده اند، حاکی از آن است که درون ساختار این شهاب سنگ ها، ریزبلورهایی از نمک به رنگ آبی روشن وجود داشت و درون آن ریزبلورها، بسته هایی کوچک از آب با منشأ فرازمینی که مملو از ترکیبات آلی و به طور مشخص، واحدهای سازنده حیات یعنی اسیدهای آمینه بود.

کشف نشانه های حیات فرازمینی در کهربای فضایی

«کوئینی چن»، پژوهشگر علوم سیاره ای در دانشگاه اوپن انگلستان و نویسنده اول این مقاله می گوید: «من فکر می کنم که حیات در دیگر نقاط منظومه شمسی نیز وجود دارد. از آن بهتر این که ما داریم روی حوزه هایی از علم سرمایه گذاری می کنیم که به ما امکان می دهد این موجودات را درنهایت پیدا کنیم. دقیقا به همین دلیل است که پژوهشگران روی مأموریت های اکتشافی تمرکز کرده اند».

منظور خانم چن، مأموریت هایی مانند فضاپیمای «داون» ناسا (Dawn به معنی سپیده دم) است که طی سال های گذشته، بزرگ ترین اجرام کمربند سیارک ها یعنی سیارک وستا و سیاره کوتوله سرس را بررسی کرده است. خانم چن و همکارانش معتقدند بلورهای نمکی که کشف کرده اند، احتمالا نخستین بار درون سرس یا جسم مشابهی در کمربند سیارک ها شکل گرفته اند.

این پژوهشگران با بررسی داده های ارسالی فضاپیمای داون از سرس، متوجه حضور ترکیباتی شیمیایی مانند سدیم کلراید (نمک طعام) و دی اکسیدگوگرد در سطح این سیاره کوتوله شدند. چن می گوید: «وقتی این نتایج را دیدم، با خودم گفتم این همان ترکیباتی است که در نمونه های شهاب سنگی خودمان دیده ایم!».

کشف نشانه های حیات فرازمینی در کهربای فضایی

شرح عکس: سیاره کوتوله سرس که فضاپیمای داون ناسا به بررسی آن مشغول است، بزرگ ترین جرم کمربند سیارک هاست و به نظر می رسد که در ژرفای زیر سطح آن، اقیانوسی از آب مایع وجود دارد.

هرچند مأموریت فضاپیمای داون سال آینده (۱۳۹۷) به پایان می رسد، اما مأموریت های دیگری برای جست وجوی حیات در دیگر نقاط منظومه شمسی در راهند. قمرهایی مانند یوروپا در منظومه مشتری و انسلادوس و تایتان در منظومه زحل، اقیانوس هایی از آب مایع زیر سطح خود پنهان کرده اند و شواهد روزافزونی مبنی بر زیست پذیر بودن این اقیانوس ها به دست می آید.

محاسبات چن و همکارانش نشان می دهد که این دو شهاب سنگ طی فرآیند یخ فشانی، از سیارکی غنی از آب جدا شده اند و پس از میلیون ها سال سرگردانی در فضا روی زمین سقوط کرده اند. یخ فشانی همان اتفاقی است که در انسلادوس (قمر زحل) می افتد: فعالیت های زمین شناختی باعث داغ شدن ذخایر آب زیرسطحی می شوند و به جای فوران آتش فشانی، ریزذرات یخ از ترک های سطحی به فضا افشانده می شوند. به نظر می رسد یخ فشانی در یوروپا نیز اتفاق می افتد.

پژوهشگران امیدوارند که مریخ نورد کیوریاسیتی (کنجکاوی) که هم اکنون در مریخ به جست وجوی نشانه هایی از حیات می پردازد، بتواند ردی از ترکیبات آلی لازم برای شکل گیری حیات پیدا کند. آن ها به طور مشخص امیدوارند که کیوریاسیتی بتواند اسیدهای آمینه چپ دست را شناسایی کند، همان نوع اسیدهای آمینه ای که در موجودات زنده روی زمین وجود دارد. شاید این خبر در آینده ای نه چندان دور از مریخ به زمین مخابره شود؛ شاید هم در آینده ای دورتر از نقاط دورتر منظومه شمسی.

منبع: نیوزویک

   #مریخ #ناسا #مقاله