تاریخ دریافت خبر:
بازیگری که در پنج دهه ی متوالی 11 بار نامزد گلدن گلوب شود، و سه بار این جایزه را در سه دهه ی متفاوت ببرد، اگر نایاب نباشد، کمیاب است. همین موضوع، گلدن گلوب را بدل به معیار خوبی برای سنجش مسیر حرکت او و اوج ها و فرودهایش کرده است.

یاسین محمدی – دوروتی فِی داناوی که امروز 77 ساله می شود، بعد از فارغ التحصیلی از دانشگاه بوستون در رشته ی تئاتر، به برادوی رفت و در 26 سالگی در سال 1967 با سه فیلم پیاپی وارد سینما شد: در اولی («اتفاق» که در ایران با نام «در میامی اتفاق افتاد» اکران شد) که یک کمدی جنایی بود، بازی در کنار آنتونی کوئین را تجربه کرد، دومین فیلم («بشتاب غروب» که در ایران با نام «در انتظار غروب» اکران شد) به کارگردانی اتو پرمینجر، در کنار مایکل کین و جین فوندا در نقشی مکمل بازی کرد. اما سومین فیلم (بانی و کلاید) شروع قدرتمند او را در سینما به نمایش گذاشت؛ فیلمی که هنوز از بهترین آثار داناوی محسوب می شود. داناوی در همان شروع کار برای «بانی و کلاید» نامزد اسکار، گلدن گلوب و بفتا شد. او در همان سال نامزدی دوم گلدن گلوب را هم برای جایزه ی بهترین بازیگر زن تازه وارد برای «بشتاب غروب» به نام خود ثبت کرد.

فی داناوی

سومین نامزدی گلدن گلوب را سه سال بعد برای «معمای بچه ی سقوط کرده» (1970) به دست آورد، چهارمی را چهار سال بعد برای «محله ی چینی ها» (1974) و پنجمی را سال بعد برای «سه روز کرکس» (1975). ششمین نامزدی اش که سومین نامزدی متوالی اش هم بود، بالاخره تبدیل به نخستین جایزه شد، به خاطر بازی در فیلم «شبکه» (1976) که تنها اسکارش را هم در پی داشت.

فی داناوی

هشت سال طول کشید تا برای هفتمین بار نامزد گلدن گلوب شود، این بار اما برای بازی در یک مینی سریال تلویزیونی به نام «جزیره ی آلیس» (1984) که او را به دومین جایزه رساند. سه سال بعد هشتمین نامزدی را برای فیلم «بارفلای» (1987) به دست آورد و نامزدی نهم را شش سال بعد برای مینی سریال «کلمبو» (1993).

دهمین نامزدی و سومین جایزه ی گلدن گلوب او هم برای یک فیلم تلویزیونی به نام «جیا» (1998) به دست آمد و بالاخره آخرین و یازدهمین نامزدی او تا به امروز هم برای یک فیلم تلویزیونی سیاسی کمدی با نام (2000) «Running Mate» ثبت شده است.

فی داناوی

داناوی از سال 2000 به بعد بیشتر در فیلم های سینمای مستقل بازی کرد. در سال 2009 کارگردانی فیلمی را بر مبنای نمایشنامه ی «مسترکلاس» اثر ترنس مک نلی آغاز کرد و در کنار خودش از بازیگرانی مثل ماریا کالاس، آل پاچینو، وال کیلمر و آلن کامینگ بهره برد؛ اما این پروژه بدل به یک فاجعه شد. زمان و بودجه ی زیادی صرف می شد اما کار پیش نمی رفت. در سال 2013 داناوی اعلام کرد که نیمی از فیلم را ساخته و نیمه ی دیگر را به زودی کلید خواهد زد، اما یک سال بعد رسماً اعلام کرد که از این پروژه کنار کشیده است.

او که همیشه سعی کرده کمتر در معرض دید عموم قرار بگیرد و از گزند رسانه ها دور بماند، آخرین بار در مراسم اسکار 2017، وقتی با وارن بیتی هم بازی اش در «بانی و کلاید» روی صحنه بود تا نام برنده ی جایزه ی بهترین فیلم را اعلام کند، آن اشتباه مرگبار رخ داد، پاکت اشتباهی و اعلام «لالالند» به جای «مهتاب» و بعد اصلاح آن برایش بدل به کابوسی شد که آن را یکی از تلخ ترین لحظات زندگی اش می داند و او را در مرکز توجه شبکه های اجتماعی قرار داد.

فی داناوی

داناوی در طول بیش از نیم قرن در 75 فیلم سینمایی، 22 فیلم تلویزیونی و 17 سریال بازی کرده و 24 جایزه و 35 نامزدی به دست آورده است. چهار فیلم برتر او را مرور می کنیم:

4. مامان عزیزترین (Mommie Dearest) (1981)

کریستینا دختر جوآن کراوفورد، ستاره ی سینمای کلاسیک هالیوود، پس از مرگ او کتابی منتشر کرد که در آن پرده از چهره ی دیگری از این بازیگر مشهور برداشت. کریستینا در این کتاب که شکلی زندگی نامه ای دارد، فاش کرد که در کودکی مورد آزار و فشار فیزیکی و روانی مادرش قرار داشته است. سه سال بعد از مرگ کراوفورد، فرانک پری اقتباسی سینمایی از این کتاب را روی پرده برد که فی داناوی در آن در نقش جوآن کراوفورد بازی می کرد. فیلم اگرچه با برخوردهای متناقضی را از سوی منتقدان تجربه کرد، اما با فروش 39 میلیون دلاری اش در قبال بودجه ی 5 میلیون دلاری، موفقیت بزرگی به دست آورد و دیالوگ های غیرطبیعی و بازی افراطی داناوی به مرور آن را بدل به یک فیلم کالت کرد و البته یک کمدی ناخواسته. البته بازی در این فیلم بدل به تجربه ی تلخی برای داناوی شد؛ او تا چند دهه نسبت به صحبت کردن درباره ی این فیلم بی میل بود و حتی در کتاب بیوگرافی اش هم خیلی گذرا از آن عبور کرده است. اما همین اواخر بالاخره اعتراف کرد که از بازی کردن در این نقش پشیمان است چراکه باعث سقوط او در دوره ی کاری اش در هالیوود شد. او همچنین از فشار روحی شدیدی که بازی در این فیلم برایش به همراه داشت سخن گفت: «شب ها که به خانه ای که در بورلی هیلز اجاره کرده بودیم می رفتم، حس می کردم کراوفورد توی اتاق است، این روح تراژیک و تسخیرشده در اطراف چرخ می زد، انگار که نمی توانست آسوده شود.» کراوفورد در مصاحبه ای در اوایل دهه ی 1970 گفته بود که در میان بازیگران زن جوان سینما، فقط فی داناوی جنم ستاره شدن دارد.

فی داناوی مامان عزیزترین

3. محله ی چینی ها (Chinatown) (1974)

در این نئونوآر رازآلود و مهیج رومن پولانسکی، فی داناوی با جک نیکلسون و جان هیوستون هم بازی شد. او در این فیلم در نقش زنی به نام «اولین مالوری» بازی می کند که کارآگاهی خصوصی به نام «جیک» (با بازی نیکلسون» استخدام می کند تا پرده از راز خیانت همسرش بردارد. در ابتدا قرار بود این نقش را جین فوندا بازی کند، اما پولانسکی روی نظرش بر بازی داناوی پافشاری کرد، بااین حال اخبار دعواها و جدل های این دو در زمان فیلم برداری شهره ی عام و خاص شد. آخرین فیلم پولانسکی در امریکا در 11 رشته نامزد جایزه ی اسکار شد، اما فقط جایزه ی بهترین فیلمنامه را برد و پولانسکی، داناوی و نیکلسون دست خالی برگشتند. داناوی این جایزه را که دومین نامزدی اسکارش بود، به آلن برستین بازیگر فیلم «آلیس دیگر اینجا زندگی نمی کند» واگذار کرد. این فیلم جنجالی و پرحاشیه هم اکنون در رتبه ی 130 در فهرست بهترین فیلم های تاریخ سینما قرار دارد.

فی داناوی محله ی چینی ها

2. بانی و کلاید (Bonnie and Clyde) (1967)

داستان بازی داناوی در این فیلم اکشن، زندگی نامه ای و جنایی که از پیشگامان «هالیوود نو» است و بسیاری از قواعد قدیمی را در هم شکسته، در نوع خودش جالب است. وقتی آرتور پن داشت فیلم «تعقیب» (1966) را می ساخت، داناوی سعی کرد پیش او تست بازیگری بدهد، اما یکی از بازی گردان های فیلم که فکر می کرد داناوی چهره ی مناسبی برای سینما ندارد، او را رد کرد و نگذاشت به پن برسد، اما تقدیر بازی دیگری داشت. وقتی آرتور پن داشت صحنه های فیلم «اتفاق» را پیش از اکران می دید، توجهش به بازی داناوی جذب شد و یکی از مهم ترین نقش های زندگی او را برایش کنار گذاشت: نقش دشوار «بانی پارکر» در فیلم مهم «بانی و کلاید» که کلی بازیگر مشهور از جین فوندا گرفته تا ناتالی وود برایش توی صف بودند. آرتور پن، وارن بیتی بازیگر نقش «کلاید بارو» و تهیه کننده ی فیلم را راضی کرد نقش را به داناوی بدهند تا این زوج بانک زن دهه ی 1930 روی پرده جان بگیرند. داناوی زمان زیادی برای آماده سازی نداشت و در اولین قدم باید به سرعت لاغر می شد. رژیم سختی گرفت و نزدیک به 14 کیلوگرم وزن کم کرد تا قیافه اش بیشتر به آدم های مفلوک دوره ی رکود بزرگ شبیه شود. فیلم در 10 رشته نامزد اسکار شد که نیمی از آن ها را بازیگران فیلم تشکیل می دادند؛ بااین حال فقط استل پارسونز برای نقش مکمل زن در کنار فیلم بردار به جایزه رسیدند. داناوی نخستین نامزدی اسکارش را برای این فیلم به دست آورد که آن را به کاترین هپبورن و فیلم به یادماندنی «حدس بزن چه کسی برای شام می آید» واگذار کرد.

فی داناوی بانی و کلاید

1. شبکه (Network) (1976)

داناوی در این درام هجوآمیز سیدنی لومت، در نقش مدیر بخش برنامه ریزی یک شبکه ی تلویزیونی خیالی به نام UBS بازی می کند که با چالش مخاطب روبه رو است. داناوی در این فیلم در کنار بازیگرانی مثل ویلیام هولدن، پیتر فینچ و رابرت دووال بازی کرد و توانست بالاخره در سومین نامزدی، جایزه ی اسکار بهترین بازیگر زن را در حضور چهره هایی مثل لئو اولمان و سیسی اسپیسک ببرد. اسکار داناوی یکی از چهار اسکار این فیلم بود که دوتای دیگرش را هم پیتر فینچ (که قبل از مراسم اسکار درگذشت) و بئاتریس استرایت (با یک نقش پنج دقیقه ای) بازیگران دیگر فیلم در کنار جایزه ی فیلمنامه به دست آوردند. این فیلم که در شش رشته ی دیگر هم نامزد اسکار شده بود، هم اکنون در فهرست برترین فیلم های تاریخ سینما در رتبه ی 189 ایستاده است.

فی داناوی شبکه

14 ژانویه: تولد یک بازیگر کمیاب و عجیب

   #گلدن گلوب #سینما #فیلم تلویزیونی #زندگی نامه #بازیگر مشهور #بهترین بازیگر زن #کالت #استخدام #هالیوود #بازیگران زن