تاریخ دریافت خبر:
قاتل ستایش: در زندان ستایش صدایم می زنند!اسمم را صدا نمی زنند. اعصابم را که می خواهند خرد کنند می گویند ستایش: ستایش بیا، ستایش برو، ستایش بخواب، ستایش غذا بخور، ستایش بمیر.

به گزارش کارگرآنلاین، معلوم نیست چه زمانی اعدام می شود. خودش می گوید از روز تولد ١٨ سالگی منتظر است. امیرحسین، قاتل ستایش، که هیچ کس دوستش ندارد... خودش را این طور معرفی می کند و می گوید دلم می خواهد یک روز، فقط یک روز مثل آدم های عادی زندگی کنم. اما خط تلفن زندان رجایی شهر که سر هر سه دقیقه و ٣٠ ثانیه اخطار می دهد که: تماس گیرنده زندانی می باشد! این فرصت را به ما نمی دهد که تخیل کنیم. امیرحسین زیر تیغ است و با وجود جرمی که مرتکب شده و اشتباه بزرگش نمی شود کتمان کرد که مطابق قانون کنوانسیون حقوق کودک، او هنوز کودک بود. از یک سال ونیم پیش که ستایش قریشی دخترک ٩ ساله افغانستانی به طرز فجیعی در خیرآباد ورامین به قتل رسید، مثل دیگر جرم هایی که جنبه عمومی اش سروصدای زیادی دارد، حقوق متهم فراموش شد از طرفی خانواده ستایش به خاطر مهاجربودن آن طور که بایدوشاید مورد دلجویی قرار نگرفتند و حالا برای امیرحسین اشد مجازات یعنی دو بار اعدام را در نظر گرفته اند. ممکن است وقتی شما این سطور را می خوانید، امیرحسین دیگر وجود نداشته باشد، اما در مکالمه ٢٠ دقیقه ای با او، نه فاقد وجدان به نظر می رسید و نه شرور بود. امیرحسین نوجوان وحشت زده ای است که تاوان تمام آسیب های اجتماعی یک محله را پس می دهد.... صدایش آرام است، کوتاه و منقطع جواب می دهد، فقط وقتی صحبت پلی استیشن، باند های ضبط و موزیک دیس لاو و خواهرزاده اش می شود ته دلش غنج می زند و صدایش پر از خنده می شود. اولش که می پرسیم چه کار می کنی، می گوید: آن قدر نماز و قرآن می خوانم تا خدا با من حرف بزند... بعد درباره تولدش سؤال می کنیم؛ تولد ١٨ سالگی اش در ٢٥ آذری که گذشت، او می گوید: «دو سال است که تولد برایم معنایی ندارد. آن قدر فکر و خیال و بدبختی داشتم که اصلا نفهمیدم چطور گذشت». امیرحسین می گوید خواب ستایش را می بیند، خواب صحنه قتل را همان طور توی مه می بیند... فقط می بیند که از پله ها بالا می روند و بعد همه چیز سیاه می شود....

قاتل ستایش: در زندان ستایش صدایم می زنند!

امیرحسین! فکر می کنی چرا آن اتفاق افتاد؟ اصلا قصد قبلی داشتی؟

نه به خدا اصلا نفهمیدم چه شد و چه چیزی توی مشروبم مخلوط کرده بودند اصلا نمی دانم چرا این طوری شد.

تو قبلش چیزی استفاده کرده بودی؟

فقط عرق خالی بود.

قبل از این اتفاق وضعیت چطور بود؟ دوستان صمیمی داشتی؟

بچه بودم بازی می کردم، بعد از ظهر ها توپ پلاستیکی می آوردم بازی می کردم. بعضی وقت ها می رفتیم قهوه خانه... با گوشی موبایل بازی می کردم، به خدا اصلا توی محل سرم را بالا نمی کردم... به خدا این طوری که می گویند نبود...

دوست صمیمی داشتی؟ اسمشان یادت می آید؟

یکی محمد بود و آن یکی امین که فامیلی اش یادم رفته هم کلاسی نبودیم، اما توی یک محل بودیم. محمد کوچک تر بود و امین سه سال بزرگ تر بود، من متولد ٧٨ هستم و او ٧٥ بود.

آن ها فهمیدند تو این کار را کردی؟

بله فهمیدند. اصلا از آن زمانی که این اتفاق افتاده نه زنگ زدم نه تماس گرفتم. رویم نمی شود.

دلت برایشان تنگ نشده؟

چرا، ولی رویم نمی شود زنگ بزنم. دلم می خواهد زنگ بزنم بپرسم موزیک جدید چه آمده. کاش با یکی که حرف می زنم، با من حرف های عادی بزند، نگوید چرا چرا چرا... انگار من از تلفن عمومی زنگ زده ام حالشان را بپرسم....

آن روزی که اتفاق افتاد ستایش را طبقه بالا بردی چیزی نگفت؟

نه چیزی یادم نیست. آن قدر الکل مصرف کرده بودم که گیج گیج بودم و نفهمیدم چه کار کردم.

ستایش را چقدر می شناختی؟

می آمد خانه ما و با بچه خواهرم بازی می کرد. آن قدر کوچک بود که حد نداشت و به خدا، به قرآن من اصلا هیچ فکری درباره اش نمی کردم.

درست چطور بود؟

زیاد خوب نبود، اما در مدرسه ممتاز اخلاق شده بودم. دوسال پشت سر هم ممتاز اخلاق شده بودم.

دلت برای مدرسه رفتن تنگ نشده؟

چرا خیلی... خیلی دلم می خواهد بروم مدرسه فقط یک ساعت بشوم آدم عادی. گاهی به مدیر مدرسه مان زنگ می زنم و با او حرف می زنم.

واکنش او چگونه است؟

او هم می گوید تو که آن قدر بچه خوبی بودی، چطور این اتفاق برایت افتاده.

فکر می کنی آخرش چه می شود امیرحسین؟

... نمی دانم به خدا...

از مردن می ترسی؟

... بله.

توی همه این روز هایی که زندان بودی سخت ترین وقتش چه زمانی بود؟

موقعی که دادگاه داشتیم و خانواده ستایش می آمدند خیلی سخت بود. شرمنده شان بودم.

هیچ وقت به خانواده اش چیزی نگفتی؟

رویم نمی شود....

الان در زندان بزرگ سالان هستی؟ سخت نیست؟

اذیت که می شوم، اما به خاطر کاری که کرده ام تحمل می کنم.

رفتار زندانیان چگونه است؟

در ظاهر خوب اند، ولی پشت سرم خیلی حرف می زنند.

مثلا چه می گویند؟

چندبار قصد آزار داشتند که وکیل بند نگذاشت.

توی کانون هم همین بود؟

توی کانون هم بچه ها اذیت می کردند.

امیرحسین، روز های اول زندان واکنش ها چطور بود؟

من تا پنج، شش ماه اول به زور حرف می زدم، اصلا شوکه بودم و نمی دانستم چه می گویم. یک دیوانه روانی کامل شده بودم. هر شب کابوس می دیدم.

واکنش زندانی ها چطور بود؟

پنج ماه قرنطینه بودم و کسی من را نمی شناخت.

متلک می گویند؟

اسمم را صدا نمی زنند. اعصابم را که می خواهند خرد کنند می گویند ستایش: ستایش بیا، ستایش برو، ستایش بخواب، ستایش غذا بخور، ستایش بمیر.

برای چه کار هایی دلت تنگ شده؟

دلم می خواهد بروم سر زندگی ام، با بچه خواهرم بازی کنم، الان نزدیک یک سال است که او را ندیده ام؛ دلم می خواهد ببینمش.

دایی خوبی هستی؟

من خیلی دوستش داشتم (می خندد).

فکر می کنی آینده خواهرزاده ات توی خیرآباد چگونه باشد؟

خدا بخواهد و آزاد شوم، همه را از آن محل جمع می کنم و می روم.

توی زندان دوست صمیمی داری؟

اینجا کسی از من خوشش نمی آید.

اهل محل دوستت داشتند؟ خانه ستایش می رفتی؟

من را در محله دوست داشتند. خانه شان نمی رفتم، ولی حیاطشان کوچک بود و پتو که می شستند در خانه ما پهن می کردند.

هیچ وقت حرف خاصی توی دادگاه نزدند؟

نه، فقط می گفتند عقل و شعورت کامل است و اعدام می شوی.

چقدر طول کشید تا فهمیدی چه کرده ای؟

آن قدر مست بودم که یک روز گذشت تا بفهمم چه کرده ام.

گریه می کردی؟

بله.
به چه کسی گفتی؟

به دامادمان و امام جمعه خیرآباد و بعد رفتیم کلانتری.

چرا ستایش را انتخاب کردی؟

به خدا اصلا انتخاب نبود... من اصلا تمایل جنسی نداشتم. ستایش بچه بود به خدا. به خدا هیچ چیزی یادم نمی آید.

دلت برای خانه تنگ نشده؟

برای باند های اکو دلم تنگ شده. دیدی باندهایم را؟ وای خدا چقدر سونی بازی می کردیم.... جان من باندهایم را ندیدی رفتی خانه ما؟

دیدم.. با باند ها چه گوش می کردی؟

آهنگ علی بابا گوش می کردم. دیس لاو گوش می کردم، عاشق علی بابا هستم... آهنگ جدید نخوانده؟ حتما خوانده....

دلت می خواهد علی بابا را ببینی؟

زیاااد. خیلی دلم می خواهد. هیچ آدرسی ازش پیدا نکردم....

یکی از شعر های علی بابا را می خوانی برای من؟

یه میز گرد دوباره منو تو یه کیک
خوش اومدی غریبه قدمت رو چشم

به آینده فکر می کنی؟

شب ها خیلی فکر می کنم. دلم می خواهد خانواده ستایش گذشت کنند. در حق من ظلم شد. همان روزی که خودم را معرفی کردم، باید از من آزمایش خون می گرفتند، ولی نگرفتند و گفتند توی حالت عادی بوده. تو الکل من نمی دانم چه بود. از بالای خیرآباد گرفته بودم.

از خانواده ات دلگیری امیرحسین؟

دلم برای بابام می سوزد، اما آن ها را مقصر می دانم. بابام نمی گذاشت خواهرهایم قبل از ازدواج از خانه بیرون بروند. تا وقتی ازدواج کردند گوشی نداشتند، اما در اختیار من همه چیز گذاشت و پیگیر کارم نبود.

تو فکر می کنی کار درستی می کرد؟

بله دیگر. آن ها سروسامان گرفتند و بچه دارند، اما من گوشه زندان افتادم. راستی یک چیزی بگویم؟ خیلی دوست داشتم یک بار با خانواده ستایش حرف بزنم، اما رویم نمی شود.

چه دوست داری بگویی؟ بگو من به آن ها می گویم.

بگو من بچه بودم، امیرحسین را می شناختید. بگو برایتان پتویتان را که می شستید آویزان می کرد، در محل همه قبولش داشتند.

یک بار شیطان گولش زد و این جرم را انجام داد. بگو امیرحسین همان بود که سرش را بالا نمی کرد. بگو حیاط خانه تان کوچک بود پتو را می شستید صدا می کردید ببرد در خانه شان روی بند پهنش کند...، بگو من همانم
منبع: شرق

   #خانواده #علی بابا #موزیک #قرآن #ازدواج #ورامین #شعر #امام جمعه #آهنگ جدید