تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان
امروز سالگرد بزرگ ترین حمله تروریستی پاکستان است، و سه سال از کشتار بی رحمانه دانش آموزان مدرسه پیشاور می گذرد، ۱۴۴ کشته با شلیک مستقیم.
صراط: نگاهی اگر به تاریخ سه سال قبل بیندازیم داستان اینگونه آغاز می شود: اینجا پیشاور است و امروز 16 دسامبر سال 2014، چندماهی از آغاز عملیات ضرب عضب توسط ارتش پاکستان می گذرد و تو هنوز نه معنای تروریسم را می فهمی و نه خطر آن را درک می کنی، فقط هر از گاهی می بینی که مجری تلویزیون با صدایی آغشته به غم و اندوه خبر کشته شدن عده ای را در حملات تروریستی می دهد.

به گزارش تسنیم تو کودکی هستی که به مدرسه می روی تا آینده کشورت را بسازی و امروز نیز چون روزهای گذشته صبح از خواب برخاسته و با بدرقه مادر روانه مدرسه می شوی، کسی چه می داند که 144 نفر از این دانش آموزان آخرین باری است که چهره مادران و عزیزان خود را می بینند، حتما خدانگهداری گفته و برای کسب علم راهی مدرسه شدند.

لحظات به کندی می گذرد، و در گرماگرم کلاس و شور و خنده دانش آموزان ناگهان صدای شلیک گلوله به گوش می رسد، قطعا بسیاری از این دانش آموزان برای اولین بار است که صدای وحشتناک شلیک گلوله آن هم به صورت رگباری و پی در پی را می شنوند ، ترس وحشت بر مدرسه حاکم می شود، معلم ها نیز نمی توانند وحشت خود را پنهان کنند و هر کسی به سمتی می گریزد .

کسی نمی داند چه اتفاقی افتاده، صدای گلوله هر لحظه نزدیک تر می شود که ناگهان چند نفر از دوستانت یک نیروی نظامی را می بینند که با تفنگ به کمک بچه ها آمده است، با خوشحالی به سمت او می روند تا در پناه او خود را محفوظ نگه دارند، چهره هایشان کمی رنگ امید به خود می گیرد، ولی وقتی به چند قدمی این نظامی می رسند می فهمند که او نیز جزو همان تروریست هایی است که لباس مبدل نظامی به تن کرده و به صید عده ای کودک آمده است تو به تماشا نشسته ای و او دوستانت را به رگبار می بندد! به همین سادگی چشمان ده ها مادر برای همیشه گریان می ماند.

کلاس به کلاس پیش می روند و اصلا عجله ندارند، همه چیز حساب شده پیش می رود، مدیر مدرسه را آتش می زنند، معلمان را می کشند و دانش آموزان را بدون نگاه به جنسیت و سن و نگاه معصومانه شان به رگبار می بندند.

در این میان تیری به تو می خورد و تو را به مرز مرگ و زندگی می برد، چهره نگران مادر و نگاه مضطرب پدرت را می بینی و هق هق گریه هایی که نمی دانی متعلق به کیست. چشمانت آرام بسته می شود و وقتی آن را می گشایی همه چیز تمام شده است، و تو در بیمارستانی هستی که اطرافت را اقوام و خویشاوندانت گرفته اند ولی مادر 144 کودک معصوم و بی گناه بر سرقبر عزیزانشان شیون می کنند.

اینجاست که می فهمی تروریست خوب و بد ندارد! گلوله وقتی به سمت تو شلیک می شود برای شکافتن سینه ات سراغ دین و اعتقادت را نمی گیرد، تو تاوان نفهمی عده ای تروریست خشک مغز را داده ای که هیچ گاه نفهمیده اند که اسلام دین خشونت نیست و با کشتن کودکان نباید از بزرگانشان انتقام گرفت.

می گویند عملیات وحشتناک کشتار کودکان مدرسه پیشاور پاسخی به عملیات ضد ترویستی ارتش پاکستان بوده است، «محمد عمر خراسانی» فرمانده تحریک طالبان با خوشحالی بیانیه صادر می کند و این پیروزی بزرگ را تبریک می گوید، شش تروریستی که در بین آنها یک چچنی، دو افغانستانی و سه عرب حضور داشتند بی رحمانه کودکان پیشاوری را کشتند تا مردم پاکستان بدانند که برای به دست آوردن امنیت باید قربانی دهند.

حمله به مدرسه پیشاور نه تنها پاکستان بلکه تمام جهان را به سوگ نشاند، و تا یک هفته پرچم پاکستان در تمام مکان های رسمی به حالت نیمه افراشته درآمد و مردم این کشور به عزاداری پرداختند.

اینک سه سال از این اتفاق تلخ می گذرد و ادامه پیدا کردن عملیات های ضد تروریستی ضرب عضب و رد الفساد باعث شده تا امنیت در پاکستان به طرز محسوسی افزایش پیدا کند.

دیگر مادران با اشک و بیم کودکانشان را بدرقه نمی کنند و دانش آموزان در اضطراب شنیدن صدای گلوله به سر نمی برند و این یعنی باید با تروریسم جنگید و آن را نابود کرد.

دولتمردان پاکستانی مدت ها به دنبال مذاکره با تحریک طالبان بودند و همین باعث شد تا این کشور 10 سال تمام شاهد انفجار و کشتار باشد، ولی از وقتی عملیات جدی علیه آنان آغاز شد دیگر گاه و بی گاه خبر انفجار و کشتار به گوش نمی رسد و پاکستان فرصتی پیدا کرده تا به فکر ترقی و پیشرفت در مسیرهای علمی و اقتصادی و... باشد.


   #پاکستان #دانش آموزان #تروریسم #طالبان #حمله تروریستی #تلویزیون