تاریخ دریافت خبر:
n82756083-72038163.jpg

هدف از این نام گذاری گرامیداشت یاد وخاطره ی دانشجویان شهید احمد قتدچی، مصطفی بزرگ نیا و آذر شریعت رضوی است. این سه ستاره درخشان روز 16 آذر سال 32 حدود چهارماه پس از کودتای ننگین 28 مرداد در دفاع از دولت ملی دکتر مصدق و اعتراض به سفر ریچارد نیکسون معاون رئیس جمهوری وقت آمریکا، در کریدور دانشکده فنی دانشگاه تهران به ضرب گلوله نظامیان شاه جان باختند و جاودانه شدند.
از آن تاریخ تاکنون 64 سال می گذرد. ولی گذر زمان با همه ی بی رحمی اش نتوانسته یاد وخاطره و اهداف آن به خون خفتگان وطن دوست را از یاد ها و اذهان محو کند. بلکه چنان که شاهدیم پس از پیروزی انفلاب اسلامی هرساله مراسم گرامیداشت آن جان باختگان راه آزادی و استقلال میهن در مراکز علمی ودانشگاهی، بر گزار می شود.
مناسب می بینم نوشته ای از دکتر علی شریعتی را در سوگ و یاد این سه مدافع راه آزادی نقل کنم. یادآور می شوم آذر شریعت رضوی یکی از سه شهید روز 16 آذر برادر همسر دکتر شریعتی بود. شریعتی متن جان سوز زیر را که در ادامه آورده ام 23 سال بعد از این رخداد نوشته است.
«اگر اجباری که به زنده ماندن دارم نبود، خود را در برابر دانشگاه آتش می زدم؛ همان جایی که 22 سال پیش، «آذر» مان، در آتش بیداد سوخت. او را پیش پای «نیکسون» قربانی کردند!
این سه یار دبستانی هنوز مدرسه را ترک نگفته اند! هنوز از تحصیلشان فراغت نیافته اند. آن ها نخواستند-همچون دیگران-کوپن نانی بگیرند و از پشت میز دانشگاه، به پشت پاچال بازار بروند و سر در آخور خویش فرو برند. از آن سال، چندین دوره آمدند و کارشان را تمام کردند و رفتند؛ اما این سه تن ماندند تا هرکه را می آید، بیاموزانند؛ هرکه را می رود، سفارش کنند. آن ها هرگز نمی روند، همیشه خواهند ماند، آن ها «شهید»اند.
این «سه قطره خون» بر چهره ی دانشگاه ما، همچنان تازه و گرم است. کاش می توانستم این سه آذر اهورائی را با تن خاکستر شده ام بپوشانم، تا در این سموم که می وزد، نفسرند! اما نه؛ باید زنده بمانم و این سه آتش را در سینه نگاه دارم».
*فعال رسانه ای

انتهای پیام /*

   #همسر