تاریخ دریافت خبر:
هجدهمین بازیگر تاریخ که توانست «تاج سه گانه ی بازیگری» را بر سر بگذارد، امروز 85 ساله می شود. «تاج سه گانه» شامل معتبرترین جوایز بازیگری امریکا در تئاتر (تونی)، سینما (اسکار) و تلویزیون (امی) است.

یاسین محمدی – او در دهه ی 1950 کارش را با تئاتر شروع کرد و پیش از آن که به عنوان یک بازیگر سینما شناخته شود برای بیش از یک دهه حضور پررنگی را در تلویزیون ثبت کرده بود، اما با ششمین و هشتمین فیلم سینمایی اش نامزد اسکار بازیگری شد و با نهمین فیلمش در سال 1975 این جایزه را گرفت و این در حالی بود که تا آن زمان در بیش از سی سریال تلویزیونی بازی کرده بود. در همان سال 1975 برای بازی در تئاتر «همین موقع، سال بعد» در برادوی، برنده ی جایزه ی بهترین بازیگر زن شد تا در یک سال دو قسمت از سه قسمت «تاج» را به دست بیاورد، اما گویا امی دوست نداشت این افتخار کامل شود و اولین بار او را در سال 1981 نامزد این جایزه کرد.

الن برستین

برستین بالاخره بعد از چهار نامزدی ناموفق، در سال 2009 برای سریال «نظم و قانون» جایزه ی امی گرفت تا مثلث افتخار شکل بگیرد. وقتی طلسم شکست، چهار سال بعد هم دومین جایزه ی امی را به خود اختصاص داد.

الن برستین که دوست داشت طراح مُد شود، از دبیرستان اخراج شد، درسش را رها کرد و خیلی زود کارش را به عنوان مدل آغاز کرد. در 25سالگی در اولین تئاترش در برادوی به روی صحنه رفت و ده سال بعد به «اکتورز استودیو» پیوست. برستین در تمام این سال ها بی وقفه به فعالیت خود ادامه داده و در حال حاضر هفت فیلم در مراحل مختلف تولید دارد.

چهار فیلم برتر او را مرور می کنیم با این توضیح که برای پرهیز از تکرار، فیلم «بین ستاره ای» را که از مهم ترین فیلم های اخیر برستین است و در فیلم های برتر آن هاتاوی به آن پرداخته بودیم، کنار گذاشتیم.

4. آلیس دیگر اینجا زندگی نمی کند (Alice Doesn’t Live Here Anymore) (1974)

چهارمین فیلم بلند سینمایی مارتین اسکورسیزی درست پیش از آن که «راننده تاکسی» را بسازد، داستان زن بیوه ای را روایت می کند که با کودکش، جنوب غرب امریکا را برای پیدا کردن زندگی بهتر درمی نوردد. نقش اصلی فیلم را در ابتدا به شرلی مک لین پیشنهاد دادند و او رد کرد و سه دهه بعد اعتراف کرد که اشتباه کرده است. برستین که هنوز در میانه ی فیلم برداری «جن گیر» بود، با پیشنهاد کمپانی برادران وارنر مواجه شد و چون اسکورسیزی را نمی شناخت، از فوردکاپولا درباره ی او پرس وجو کرد و کاپولا از او خواست فقط برود و «خیابان های پایین شهر» آخرین کار اسکورسیزی را ببیند. بعد از دیدن این فیلم، برستین بلادرنگ پیشنهاد بازی در نقش «آلیس» را پذیرفت و آن را یکی از «بهترین تجربیاتش» یافت. حاصل بازی در این فیلم برای برستین، نخستین و آخرین جوایز اسکار و بفتا و سومین نامزدی گلدن گلوب بود.

الن برستین آلیس اینجا زندگی نمی کند

3. چشمه (The Fountain) (2006)

برستین در این فیلم پیچیده ی دارن آرونوفسکی در نقش رئیس «تام» (با بازی هیو جکمن) بازی می کند. تام پزشکی که همسرش مبتلا به سرطان شده و برای این که او را از دست ندهد، شبانه روز در تلاش برای یافتن درمان است. برستین که پیش تر بازی درخشانی را در «مرثیه ای بر یک رویا» در برابر دوربین آرونوفسکی به نمایش گذاشته بود، او را برای بازی در «چشمه» انتخاب کرد و به اعتراف خود آرونوفسکی از ابتدا این نقش را برای او نوشته بود.

الن برستین چشمه

2. جن گیر (The Exorcist) (1973)

همان قدر که بازی در یکی از مهم ترین فیلم های ژانر وحشت تاریخ سینما برای برستین شهرت و اعتبار آورد، «جن گیر» هم وامدار بازی درخشان او در نقش مادر دخترک تسخیرشده است تا در کنار «ذات ایمان»، «مرزهای مهر مادری» هم بدل به یکی از تم های مهم روان شناختی فیلم شود. بعد از این که کارگردانانی مثل استنلی کوبریک و آرتور پن ساختن این فیلم را نپذیرفتند و ویلیام فریدکین آن را به عهده گرفت، و وقتی هنوز از بازیگرانی مثل جین فوندا و آدری هپبورن برای بازی در نقش «کریس» نام برده می شد، برستین به فریدکین تلفن زد و چنان محکم از تصمیمش برای بازی در این نقش صحبت کرد که نقش را گرفت. البته این نقش به یکی از دشوارترین نقش های او بدل شد و در جریان فیلم برداری از ناحیه ی کمر برای همیشه آسیب دید. برستین برای بازی در این فیلم نامزد اسکار شد تا یکی از 10 نامزدی اسکار «جن گیر» را به خود اختصاص دهد، اما جایزه را به گلندا جکسون بازیگر فیلم «لمسی از عزت» واگذار کرد.

الن برستین جن گیر

1. مرثیه ای بر یک رؤیا (Requiem for a Dream) (2000)

الن برستین در این درام روان شناختی دارن آرونوفسکی، نقش زنی را بازی می کند که معتاد به تماشای تلویزیون است و رؤیای حضور در یک برنامه ی تلویزیونی کم کم بدل به وهم می شود و کارش به اعتیاد به دارو می کشد. فیلم در بخش خارج از مسابقه ی جشنواره ی کن به نمایش درآمد و بازی برستین با استقبال یکپارچه ی منتقدان همراه شد و او توانست ششمین و آخرین نامزدی اش را در اسکار به دست بیاورد که این جایزه به جولیا رابرتز برای بازی در فیلم «ارین بروکوویچ» رسید. «مرثیه ای بر یک رؤیا» تا به امروز هشتادمین فیلم برتر تاریخ سینماست. متیو لیباتیک فیلم بردار فیلم در یکی از صحنه ها که برستین تک گویی داشت، ناگهان کنترل حرکت دوربین را از دست داد. آرونوفسکی کات داد و علت را جویا شد و دید که لیباتیک از تماشای بازی برستین از پشت دوربین به گریه افتاده و رد تصویر را گم کرده است. برستین خودش هم در یک گفت وگو بازی در این فیلم را بهترین بازی اش در تمام دوران فعالیتش می داند.

الن برستین مرثیه ای بر یک رویا

7 دسامبر: تولد بازیگری که فیلم بردار را به گریه انداخت

   #تلویزیون #سینما #مارتین اسکورسیزی #فیلم سینمایی #سرطان