تاریخ دریافت خبر:
بچه های بسیج کاغذ، ماژیک بنفش و چسب آورده اند و تا مجری مراسم خوش آمدش را بگوید، برای خودشان کلی شعار و پلاکارد نوشته اند. چند نفری هم با چسب، کاغذ بنفش چسبانده اند به دهانشان که یعنی روحانی دهان مان را بسته. انجمنی ها مبهوت این حرکت بسیجی ها شده اند.

گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو-محمدصالح سلطانی؛ گلدان زینتی سرنگون شده و خاکش، گله به گله ریخته کف سالن، روی فرش های قرمز. از این فاصله نمی بینیم رئیس جمهور چطور از سالن خارج شده و الان کجا رفته. تنها چیزی که در تیررس چشم های ماست، دویست سیصد دانشجوست که پشت در خروجی ریخته اند روی سروکله هم و کوچکترین حرف و حرکت تحریک آمیزی می تواند منفجرشان کند. چهره های پر از «علامت سوال» غیرشریفی ها را می بینم و تنها کاری که از دستم بر می آید، این است که بابت این اوضاع عذرخواهی کنم و در ادامه بیفزایم که «باور کنید رفتار واقعی شریفی ها این نیست.» هنوز جمله افزوده شده ام تمام نشده، یکی از آن طرف سالن هوار می زند:«پیام ما روشنه....» که از این طرف به سکوت دعوت می شود. خدا خدا می کنیم زودتر جمعیت خالی شود و در سرمای زیر صفر آن بیرون حل شود و آبروریزی امروز ابعاد تازه ای به خودش نگیرد. تنها کسی که انگار قضیه را خیلی جدی نگرفته، «حاجی»است.

***

روایت یک روز دانشجوی برفی-خاکی/ روحانی،خشایار،آقا زرده و دیگران!

با کفش نیم پاشنه روی برف های در آستانه ی یخ زدگی قدم بر می دارم و برگشت ِ نفس هایم را می بینم که در هوای سرد ساعت 6 صبح 16 آذر 94 دود می شود و می رود بالا. امروز مراسم ویژه ای داریم و من هم باید تیپ ویژه ای می زدم. برای همین، عقل و منطق را کنار گذاشتم و جای پوتین، نیم پاشنه ی قهوه ایِ مناسب مجالس عروسی را پا کرده ام. امری که باعث شده سرعت راه رفتنم روی یخ بندان کوچه به نصف کاهش پیدا کند. واقعیت این است که اگر قید حضور در مراسم بزرگداشت 16 آذر با حضور رئیس جمهور را می زدم، نه نیازی به تیپ زدن بودن و نه 6 صبح از خانه بیرون آمدن. اما این قید، زدنی نبود و وقتی فهمیدم سهمیه تشکل را قرعه کشی کرده اند و به من چیزی نرسیده، راه ورود به مراسم از پنجره را امتحان کردم و برای پذیرش یکی از سهمیه های «انتظامات» مراسم داوطلب شدم. حالا من و چهار نفر از رفقا، نمایندگان بسیج بودیم در میان انتظامات مراسم امروز. «حاجی» گفته بود باید هفت و نیم صبح دوشنبه دانشگاه باشید و از دو ساعت مانده به شروع مراسم بروید داخل سالن و اوضاع را مدیریت کنید. آهنگ «ماموریت غیرممکن» توی سرم تکرار می شود و سرمای سوزآور و برف آلود، صورتم را سرد و سرخ می کند.

سیاست حراست و دختر-پسرهای انجمنی!

حدوداً بیست نفریم. از «بسیج» و «انجمن» هرکدام شش،هفت نفر و از «مستقل» و «جامعه» دو،سه نفر. سیاست حاجی و دوستانش در حراست دانشگاه برای حفظ نظم مراسم امروز، استفاده از ظرفیت خود گروه ها و تشکل هاست. لابد با این محاسبه که اگر خود بچه ها به دوستانشان تذکر بدهند، کسی شلوغ بازی نمی کند و مراسم در کمال آرامش برگزار می شود! «جباری» را هیچ وقت اینقدر شیک و تمیز ندیده بودم. تنها سالن ورزشی و شکیل دانشگاه است که ظرفیت برگزاری مراسم های بزرگ را دارد و در طول سال بیش از آن که برای تربیت بدنی استفاده شود، به کار ِ پُز و مراسم مسئولین دانشگاه می آید. همه چیز برای آغاز مراسم باشکوه گرامی داشت روز دانشجو در دانشگاه صنعتی شریف با حضور رئیس جمهور دکتر حسن روحانی آماده است. کارت دعوت ها بین دانشجویان نخبه هر دانشکده توزیع شده و یک تعدادی سهمیه هم داده اند به تشکل های دانشجویی. تمام کلاس های دانشگاه قرار است طبق برنامه برگزار شود و حضور پرزیدنت هم خللی در روند آموزشی شریف ایجاد نکند. من اما قید همه کلاس های صبح را زده ام و اینجا، وسط ردیف M و N سالن با کارت «انتظامات» ایستاده ام، و منتظر که درها را باز کنند تا دانشجویان بیایند و بنشینند به تماشا. دختر-پسرهایی که از طرف انجمن آمده اند برای انتظامات بودن، آن طرف سالن هستند و مشغول بگوبخندهای صمیمانه همیشگی شان!

روایت یک روز دانشجوی برفی-خاکی/ روحانی،خشایار،آقا زرده و دیگران!

وقتی سد می شکند

یک ساعتی هست که درها را باز کرده اند اما نصف سالن هم پر نشده. استاد کریم خانی پشت تریبون است و دارد «آمدم ای شاه پناهم بده» می خواند. می گویند برف سنگین امروز کار خودش را کرده و خیلی از مهمانان مراسم، خاصه آن هایی که قرار بود از دیگر دانشگاه ها بیایند، نمی توانند به مراسم برسند. وسط خواندنِ کریم خانی است که می بینیم سد شکسته. حفاظت ریاست جمهوری اجازه داده تا برای خالی نماندن سالن، همه دانشجویان شریفی اجازه داشته باشند با ارائه کارت دانشجویی وارد سالن شوند. بچه های بسیج و انجمن به تکاپو افتاده اند و دانه دانه بچه هایشان را خبر می کنند. چند دقیقه ای مانده به شروع مراسم، سالن تقریبا قوام گرفته. جلوی نرده ها مال از ما بهتران، ردیف های میانی مال همان نخبه های دانشکده ای، و انتهای سالن هم در اختیار تشکل هاست. راست بسیج و چپ هم انجمن. بچه های بسیج کاغذ، ماژیک بنفش و چسب آورده اند و تا مجری مراسم خوش آمدش را بگوید، برای خودشان کلی شعار و پلاکارد نوشته اند. چند نفری هم با چسب، کاغذ بنفش چسبانده اند به دهانشان که یعنی روحانی دهان مان را بسته. انجمنی ها مبهوت این حرکت بسیجی ها شده اند.

روایت یک روز دانشجوی برفی-خاکی/ روحانی،خشایار،آقا زرده و دیگران!

انفجار به سبک خشایار

اولین بار است که جناب پرزیدنت حاضر شده رودرروی دانشجویان منتقد بنشیند و صدایشان را بشنود. اولین سخنران، احسان ِ خودمان است. مسئول بسیج شریف و نماینده بسیج دانشجویی. آرام و بدون مجادله چند نقد ریز و درشت حواله روحانی می کند. بچه های بسیج هم هیچ کدام از جمله هایش را بی «احسنت» نمی گذارند. خون خونم را می خورد که کنار بچه ها نیستم و باید با استیلِ انتظامات، فقط نظاره گر مراسم باشم و نه بازیگر. اواخر صحبت های احسان است که یکی دوتا از انجمنی ها می خواهند فحش و متلک حواله کنند. نمی گیرد. هنوز توی شوک پلاکاردها و نوشته های بچه های بسیج هستند و قوام نگرفته اند انگار.

سخنران بعدی، نماینده انجمن های علمی است. تنها حرفی که نمی زند، حرف علمی است! متلک هایش را به سر تاپای نظام می اندازد. انجمنی ها از بازی نماینده انجمن های علمی جان می گیرند و حالا صدایشان در سالن شنیده می شود. این هم از پلتیک های وزارت علوم است که تریبون های بی طرف را به آدم های نشانه دار می سپرد. نام «آرمان ذاکری» را کمی بعد در میان نشان دارهای ضد انقلابی ِ دانشگاه ها می بینم و به عنوان آغازگر جنجال 16آذر 94 به خاطر می سپارم.

سخنران به سخنران، حرارت سالن بالاتر می رود. نماینده نشریات و نماینده گروه های فرهنگی هم دست کمی از انجمنی ها ندارند. این وسط فقط نقدهای دقیق و نقطه زن ِ «علی عبدی»ِ مستقل و حرف های جاندار ِ «جواد جلال فرد» خدابیامرز است که حال بچه های مذهبی را خوب می کند. خشونت ها در حد کلامی است و هنوز عملی نشده. این به آن تکه می اندازد و آن علیه این شعار می دهد. روحانی هم آن جلو نشسته و البته صدای بلبشوها را وسط خنده هایش خوب می شنود.

روایت یک روز دانشجوی برفی-خاکی/ روحانی،خشایار،آقا زرده و دیگران!

بمب را اما «خشایار» منفجر می کند. از انجمن اسلامی شریف، متولد امریکا و البته حالا نماینده انجمن اسلامی های اصلاح طلب. تقریباً تمام آن چیزی که از یک اصلاح طلبِ فتنه دوست انتظار می رود را پشت تریبون می گوید. صدای «هووو» از طرف بسیجی ها بلند است و صدای شعارهای حمایت از سران فتنه از سوی انجمنی ها. وسط این بلبشو، یکی از آن وری ها، تصویر خاتمی را سر دست می گیرد. از طرف بسیجی ها اعتراض بلند می شود که شما،یعنی ما انتظاماتی ها، باید بروید و جمعش کنید! با یکی دوتا از بچه های انتظامات در حال فکر کردن به راهکار هستیم که «محسن» می پرد، عکس را می گیرد، پاره می کند و خونسرد بر می گردد سمت ما. دلم می خواهد فریاد بزنم و حمایتش کنم، ولی «انتظامات» هستم و نمی شود. تف به این بی طرفی!

روایت یک روز دانشجوی برفی-خاکی/ روحانی،خشایار،آقا زرده و دیگران!

ماجراهای «آقا زرده»

هفت، هشت دانشجو رفته اند پشت تریبون، حرف هایشان را زده اند و حالا نوبت روحانی است که بالا برود. خونسرد و مصمم پشت تریبون می ایستد و «بسم الله» نگفته، انبوه کف و سوت است که برایش حواله می شود. هر کلمه، یک کف و سوت. بچه های بسیج هم اگر ببینند حرف خوبی می زند، تشویقش می کنند. حرف های روحانی چندان بوی فتنه و تفرقه نمی دهد. بیشتر تعریف از خود و برجام ش است. اواخر حرف های روحانی، یک نفر می رود روی صندلی می ایستد و شروع می کند به خطاب کردن رئیس جمهور. کاپشن سبزی به تن دارد و بعداً می فهمیم از انجمن اسلامی دانشگاه تهران است. اسم سران فتنه را می آورد و از روحانی تقاضای پیگیری وضعیت شان را می کند. رئیس جمهور اعتنایی ندارد و در حال جمع بندی حرف هایش است که از این طرف، یکی دیگر بلند می شود. سبیلش تا مرز بناگوش رسیده و پولیور زرد پوشیده. این یکی از دانشجویان مواد شریف با گرایش های شبه مارکسیستی است و تا مدت ها به «آقا زرده» معروف می ماند. چند جمله ای هوار می زند و بعد می رود سمت یکی از بسیجی ها. حالا زد و خورد هم به افتخارات برنامه امروز اضافه شده.

روایت یک روز دانشجوی برفی-خاکی/ روحانی،خشایار،آقا زرده و دیگران!

«آقا زرده» و دوستانش با بچه های بسیج گلاویز می شوند و عکاسان خبری همه جمع می شوند اینجا ته سالن. حال و انگیزه ورود به دعوا را ندارم و ترجیح می دهم فاصله بگیرم که با هجوم یکی دوتا از آن وری ها به این ور، گلدان زینتی چپ می شود و خاکش می ریزد روی فرش های قرمز. روحانی همچنان دارد حرف می زند و تا «والسلام» را می گوید، چراغ های سالن برای لحظاتی خاموش می شوند. نور که برگردد، روحانی و وزرایش در سالن نیستند و حتی شاید در دانشگاه هم نباشند. ما می مانیم و دویست سیصد دانشجو که پشت در خروجی ریخته اند روی سروکله هم و کوچکترین حرف و حرکت تحریک آمیزی می تواند منفجرشان کند.

تنها کسی که این وسط خونسرد است «حاجی» است. با چشمانی آرام و نگاهی خونسرد، خیره به معرکه است و یکی دوتا از نیروهایش را برای فیلمبرداری از ماجرا فرستاده توی دل جمعیت. توی این همه سال، هزار هزار دانشجو آمده اند به این دانشگاه، دعوا کرده اند، زده اند به سروکله هم، گلدان های زینتی را انداخته اند و رفته اند پی زندگی شان. حاجی این را خوب می داند و برای همین، قصه را خیلی جدی نگرفته.

یک «روز دانشجو»ی اعتدالی

صلات ظهر است که دیگر هیچ کس در «جباری» نیست و مراسم با تمام حواشی اش تمام شده. شبیه انبار باروتی هستم که هنوز پر است. سه چهار ساعتِ تمام با ژست بی طرفی ایستاده بودم وسط معرکه و نه اجازه شعار دادن داشتم و نه حتی اجازه یک «احسنت» بلند گفتن به بروبچه های خودمان. مهم ترین 16 آذر دوران دانشجویی من، با بی طرفی و «اعتدال» گذشت.

   #روحانی #رئیس جمهور #سالن ورزشی #خاتمی #حسن روحانی #برگزاری مراسم #جنجال #برجام