کتاب سکه های ماشینی قاجار
تاریخ دریافت خبر:
خبرگزاری فارس: روایت فتح یک نگاه

وای خدای من! پسر 2 ساله شهید را بغل کرده‌اند و کنار مداح ایستاده. دارد همه را نگاه می‌کند و از امروز این نگاه هم مانند نگاه پدر جایی در میان حافظه تمام‌مدت من و مایی که آنجا بودیم باقی می‌ماند.

به گزارش گروه دیگر رسانه های خبرگزاری فارس روزنامه «وطن امروز» در گزارشی از مراسم بزرگداشت شهید «محسن حججی» نوشت:

اینجا نجف آباد است و تو بگو امروز، کدام آبادی از اینجا مشهور تر است؟ اینجا نجف آباد است. جایی که محسن در آنجا چشم به جهان گشوده. چشمی که این روزها مایه بیقراری یک امت شده. 25 سال پیش چشم هایی در نجف آباد دیده به جهان گشوده که امروز جهان را به تحیر واداشته است. چشمانش! همه از چشم هایش سخن می گویند و تو گویی این چشم ها را یکجای دیگر هم دیده ای. دیده ای اما نه با چشم سر که با چشم دل و در دل تاریخ و در ورق های روایت های عاشقانه و حماسی کربلا. و کربلا را تو مپندار که شهری است در میان شهرها! حالا ما به نجف آباد آمده ایم برای روایت یک فتح دیگر، فتح یک ایران به دست یک جفت چشم و یک نگاه.
این روزها همه سوال می کنند چگونه شده است که یک نگاه این همه فتح الفتوح کرده است و انگار کسی پاسخ را نمی داند. ما به نجف آباد آمده ایم تا بپرسیم این چشم ها چه دیده اند که اینگونه برق می زنند از شجاعت؟جواب مان را در ورودی شهر می گیریم البته. «شهید احمدکاظمی» در تصویری که سراسر لبخند می زند چشم به ما می دوزد. محسن حججی انگار خیلی به این چشم ها نگریسته است. می گویند از او بسیار کمک گرفته. شهر را آب و جارو کرده اند و مقابل مسجد جامع نجف آباد را آب و جاروتر!
برنامه هنوز شروع نشده است اما تا چشم کار می کند، چشم های محسن است که نگاهت می کند. تصاویری از او بر در و دیوارهاست. در دست جوانان و پیران عکس های کوچک تری است که بنا دارند در برنامه آنها را بالا بگیرند و به این قهرمان شهرشان افتخار کنند. مادر ها بیرون مسجد کنار هم ایستاده اند، پدرها کنار هم و جوان تر ها که در جنب و جوشند. یک تیم از ورزشکاران جوان تر، با لباس های ورزشی یکدستی که دارند سرود می خوانند و «مرگ بر آمریکا» می گویند. دسته دیگری در مقابل مسجد سنج و دمام می زنند. مردم دورشان جمع شده اند و یکی فضا را با گلاب معطر می کند. میهمانان کم کم از راه می رسند. فرمانده سپاه از آبروداری های محسن برای انقلاب می گوید و از پدیده ای که او را افتخار نجف آباد و اصفهان و ایران خطاب می کند. جمعیت لحظه به لحظه بیشتر می شود. پدر شهید می آید و مردم و مسؤولان کشوری به احترام او می ایستند. همزمان مداح نوحه های معروف مدافعان حرم هم پشت تریبون می ایستد و می خواند و روضه های پیاپی. جایی اما همه با او همنوا می شوند. نریمانی می خواند و مردم تکرار می کنند: منم باید برم، آره برم سرم بره/ نذارم هیچ حرومی طرف حرم بره/ یه روزی هم می آد نفس آخرم بره...
و البته جایی میان نوحه است که صدای جمعیت بلند می شود. چشمانم را می چرخانم. وای خدای من! پسر 2 ساله شهید را بغل کرده اند و کنار مداح ایستاده. دارد همه را نگاه می کند و از امروز این نگاه هم مانند نگاه پدر جایی در میان حافظه تمام مدت من و مایی که آنجا بودیم باقی می ماند. نوحه ها ادامه دارد. گریه ها ادامه دارد و همه دارند می گریند. بیرون مسجد هم غوغایی است. از مادری می پرسم، از اینکه محسن شهید اهل نجف آباد است چه حسی دارید؟ با آن سادگی و بی پیرایگی نجف آبادی می گوید: افتخار می کنیم؛ انتقام هم می گیریم. پسر نوجوانی هم که دارد عکس های محسن شهید را توزیع می کند، به سوال هایم پاسخ می دهد؛ چه حسی دارید از اینکه می بینید محسن شهید اهل نجف آباد است؟ با همه نوجوانی اش می گوید: من می خواهم مانند او شوم و وقتی بزرگ ترشدم پدر داعشی ها را دربیاورم. فردی پای در سن گذاشته را می بینیم که مقابل در ایستاده و کفش ها را جفت می کند. از او سوالم را می پرسم. به نظر شما چرا حججی ها و امثال حججی ها به سوریه می روند تا بجنگند؟ می گوید: سوال تکراری نپرس. وقتی به او می گویم واقعا این هنوز برای برخی سوال است، لبخند تلخی می زند و می گوید: «چاره ای نیست. خدا نکند اما آنها حتما باید جواب را پشت در خانه شان و پشت دروازه های شهرشان ببینند که باور کنند؟!»
بیرون مسجد جایی که زن ها ایستاده اند، نظمی از چادرهای سیاه خیابان را دربرگرفته. دوست نجف آبادی ام می گوید اینها هرکدام یا مادر شهیدند، یا خواهر شهیدند یا همسر شهید. اتفاقا همسر شهید مدافع حرم هم در میان شان کم نیست. راست می گوید. من نام هایی از شهدا را قبل از نام محسن شنیده بودم که همه از لشکر زرهی 8 نجف اشرف بودند. حالا عکس محسن را در کنار آنها زده اند. اینجا نجف آباد است و آخر مجلس است. رفقای پاسدار شهید محسن حججی را در میان جمعیت پیدا می کنم. خاطرات محسن را می پرسم و همه در یک پاسخ مشترکند: اخلاص داشت... رفقایش حرف برای گفتن زیاد دارند و من می شنوم.
مجلس تمام شده است اما رفقای محسن هنوز از چشمانش خاطره دارند...

محمدرضا کردلو

انتهای پیام/ز

لینک کوتاه: betanews.ir/n/866945

خبر فوق مربوط به رسانه فارس نیوز می باشد و جستجوگر خبر بتانیوز صرفا آن را بازنشر کرده است. مشاهده در سایت منبع : لینک مستقیم