خرید کتاب سکه طلا
تاریخ دریافت خبر:
سر رضا را صله بردند برای صدام!
پدر با افتخار سرش را بالا می‌گیرد و می‌گوید: « سر امام حسین (ع) را بردند برای ابن زیاد؛ سر «رضا»ی من را بردند برای صدام.»
به گزارش جهان نیوز؛ تا به امروز وقتی صحبت از بریده شدن سر رزمندگان می شود، به سمت کردستان وکومله توجهمان جلب می شود. زمانی که کومله علاقه ای شدید داشت به بریدن سر پاسداران. اما امروز می خواهیم از شهیدی بگوییم که در جبهه جنوب وسلیمانیه عراق سرش بریده شد. همه فکر می کنند شهید رضا رضائیان سربریده کردستان است، اما این بار بعث عراق در جنگ جنوب سر یک پاسدار را برید. مسیرمان خیابان کهندژ است. مغازه تراشکاری حاج رمضان، برادر بزرگ شهید رضائیان، جایی که باید برای بهتر آشنا شدن با این شهید سر بریده جنوب، پای صحبت برادر بزرگ بنشینیم.
انتهای مغازه روی میز حاج رمضان سه عکس خودنمایی می کند: عکس پدر و دو فرزند شهیدش. حاج رمضـــان تعدادی عکس قدیمــی از برادر و همرزمانش را زیر و رو می کند. پشت یکی از عکس ها اسم افراد داخل عکس نوشته شده؛ همه آدم های توی عکس و نویسنده اسامی امروز جز شهدا هستند.«رضا پسر پر جنب وجوش وفعالی بود». این اولین تعریف حاج رمضان از برادر کوچکش است. حاج رمضان پسر اول و رضا پسر سوم بوده است. حاج رمضان وارد رشته ماشین افزار می شود و مشوق رضا تا همین رشته را انتخاب ودانش آموز هنرستان ابوذر شود. البته درسش را ادامه می دهد و مدرسه امام صادق(ع) هم ثبت نام می کند برای طلبگی، اما جنگ فرصت ادامه تحصیل را نمی دهد.رضا سر پر شوری داشته و یک جا بند نمی شده است. قبل از انقلاب با دوستانش گروهی تشکیل و کار فرهنگی و انقلابی انجام می دهند. سر خط گروه فرهنگی می شود. با انقلاب، رضا 19 ساله می شود؛ اما نه یک نوزده ساله عادی. وقتی تصمیم می گیرد لباس سبز سپاه را بپوشد، راهی مناطق محروم می شود. سیستان و بلوچستان را انتخاب می کند و با بچه های سپاه برای خدمت به مردم محروم وارد عمل می شود؛ تدریس و کارهای فرهنگی در کنار خدمت رسانی.حاج رمـــضــــان عکس قدیمـــی برادر شهیــــدش بیــــن دانش آموزان محروم سیستان را نشانمان می دهد. رضا ساده وبی آلایش کنار بچه های محروم کلاسش روی زمین نسشته و عکس گرفته تا عکس معلم کنار شاگردانش یادگار بماند. کمک به آب رسانی با خرید پمپ برای کشاورزی به این مناطق، یکی دیگر از کارهای رضا و همرزمانش است. حاج رمضان این بار با تاکید بیشتری از زرنگی و تلاش برادرش می گوید و اضافه می کند: «از همان اول ماشین سپاه دستش بود. با جیپ از سیستان آمده بود اصفهان، بهش گفتم چطورا ین همه راه آمدی. خیلی شجاع بود و سر نترس داشت. از اصفهان پمپ می خریدند و می بردند برای سیستان.»وقتی آهنگ ناکوک جنگ شروع می شود، جبهه رضا هم عوض می شود و از سیستان به جنوب می رود. می گوید: «رضا از اولین نیروهای اعزامی بود، نیروهای اولیه پادگان 15 خرداد. سه ماه می رود جبهه دارخوئین. »رضا رضائیان اولین شهید سربریده جنوب است حاج رمضان دوباره خاطرات برادر را مرور می کند: «یکی دوبار آمد مرخصی . البته نامه می نوشت و از سختی جبهه جنوب و نبود نیرو و امکانات می گفت. دائم از ریختن آتش دشمن و خمسه خمسه هایی که می زد می گفت. بار آخر وقتی آمد مرخصی، خودم بردم سوار اتوبوسش کردم.»در نامه آخرش نوشته بود برای من دعا کنید من لیاقت شهادت ندارم. حاج رمضان با بغض این جمله را می گوید و اضافه می کند: «دوم دی ماه سال 59 وقتی برای شناسایی رفته بود، شهید شد و سرش را بریدند.»رضا رضائیان اولین شهید سربریده جنوب است. البته همه فکر می کنند در کردستان سرش را بریده اند؛ اما جنوب و بعثی ها سرش را بریده اند.عکس های قدیمی، مخصوصا عکس جسد بی سر رضا دل آدم را ریش می کند. حاج رمضان عکس ها را دوباره جابه جا می کند و با کمی مکث ادامه می دهد:« رضا با شش نفر دیگر برای شناسایی به کارون می زنند و وارد سلمانیه می شوند. اما گیر عراقی ها می افتند. نارنجک تفنگی شلیک می کنند و رضا می افتد. بعثی ها می رسند بالای سرش و سرش را جدا می کنند و با خودشان می برند. رضا و محسن موهبت، همرزم رضا در آن عملیات شهید می شوند.»چند روز بعد از شهادت پیکر شهید را می آوردند سردخانه. خانواده می روند تا جسد را تحویل بگیرند. برادرهای سپاه می آیند و به خانواده دلداری می دهند. انگار خبری بدتر از شهادت دارند. نمی دانند چطور باید به خانواده رضا بگویند که شهید سر ندارد. حاج محسن می گوید: « مرتب به ما می گفتند باید صبور باشید. البته حاج آقا(پدرم) هم نمی دونستند. ما رفتیم وجسد را دیدیم که سر نداشت.» گریه مانع ادامه صحبت حاج محسن می شود. خاطرات برادرش را که یادآوری می کند، انگار صحنه دیدن بدن بی سر برادر بار دیگر برایش تداعی می شود. خودش هم می گوید که هروقت یادم می آید گریه ام می گیرد.
وداع پدر با پسر بی سر
پدر با تمام تلاشی که شده است، متوجه می شود خبری است و می خواهد پسر را ببیند. پدر بدون آنکه خم به ابرو بیاورد بالای سر پسر می ایستد. پسرش سر ندارد. جسد بی سر پسر را می خواهد ببوسد؛ اما سری در بدن نیست. به رسم عقیله بنی هاشم خم می شود و رگ های بریده شده پسر را می بوسد. پدر با افتخار سرش را بالا می گیرد و می گوید: « سر امام حسین (ع) را بردند برای ابن زیاد؛ سر «رضا»ی من را بردند برای صدام.»پدر شهید سال 53 از اردکان یزد راهی تهران می شود تا کار کند. در انجمن ایران و آمریکا کار پیدا می کند و از آنجایی که به لقمه حلال اعتقاد دارد، از علما برای کار کردنش در انجمن و حقوق گرفتنــش و حلال بودن آن از علمــا می پرسد که علما می گویند بی اشکال است. بعد از آن منتقل می شود اصفهان وبعد از انقلاب عضو انجمن بسیج مدارس و حاج آقا همان جا ماندگار می شود. حاج محسن پدر را مردی باتقوا معرفی می کند:« حاج آقا بسیار باتقوا وقانع بودند. نه اینکه پدرم باشند این را می گویم. پدرم واقعا با تقوا بودند. حاج آقا هیچ وقت از نحوه شهادت آقا رضا ناراحت نشدند و گریه نکردند. خیلی قوی بودند و اعتراضی نداشتند. همان روز تشییع مصاحبه تلویزیونی داشتند بعد از نماز جمعه که اصلا ناراحت نبودند و گریه نکردند. یادم می آید شب قبل از خبر دارشدنمان، بچه ها توی حیاط منزل پدر سر و صدا می کردند که حاج آقا گفتند ساکت باشید؛ فردا یه خبری هست. انگار بهشان الهام شده بود.»پسرارشد مرحوم رضائیان ادامه می دهد: « پدر خودشان فعال بودند و بسیجی. چند باری به جبهه رفته بودند و با بسیاری از شهدا و برادران سپاه در تماس بودند. سواد نداشتند؛ اما چون صحبتشان گرم و دلنشین بود، برای سخنرانی به مدارس و دبیرستان ها می رفتنــــد. اگر امروز بودند با لهجه شیرین یزدی براتون می گفتند.»شهید رضا رضائیان چندان شناخته شده نیست، چون حاج محسن می گوید: «ما اهل تبلیغ و معرفی نیستیم چون پدرم اینطور بودند. فقط دوستانی که خودشان از قبل می دونستند یا کسانی که خودشان با شهید آشنا بودند، از نحوه شهادت ایشان باخبرند وبا شهید ارتباط دارند. یک بار خانمی برای حاج آقا نامه نوشتند وگفته بودند از شهید حاجت گرفتند. حتی من شنیدم یکی از علما خواب دیده بودند و گفته بودند هر کس می خواهد برود کربلا برود سرخاک شهید رضائیان.» حاج رضا مرتب عکس ها را نگاه و تک تک افراد را معرفی می کند. همرزمان شهید، شهید جعفر موسوی، شاهزیدی وخلیلیان که طلبه بوده و کاردست و معروف به «دادا خلیل». حاج محسن از داشتن روحیه عجیب شهدا می گوید. « واقعا این بچه ها عجیب بودند. شجاع ونترس. با اینکه می دیدند رفقایشان شهید می شوند و جانباز، اما دوباره می رفتند.»عکس دیگری کنار عکس آقا رضا دیده می شد که شهید دوم خانواده بود: علیرضا رضائیان، برادر کوچک حاج محسن که 23 اسفند سال 64 در عملیات بدر شهید می شود. علیرضا که پسری آرام وساکت است، بعد از برادر راهش را ادامه داد و درست در 19 سالگی شهید می شود؛ همان سنی که رضا شهید شد. این بار پدر شهید 11 سال منتظر برگشتن جسد پسرش می شود و صبر این پدر شهید برای پسر دوم محک می خورد و قبول می شود.حاج محسن که هربار چشمش خیس می شود، دعا می کند ادامه دهنده راه شهدا باشد و عاقبت به خیر شود. جعفر موسوی و دادا خلیل و سایر شهدا را خوب می شناسد و مرتب از توانمندی های شهدا و همرزمان رضا می گوید. اما از غریبی شهدا ناراحت است. از اینکه شهدا آنقدرها که باید دیده نشده اند.رفاقت بین رضا و دوستانش خیلی قوی بوده است؛ این را عکس های قدیمی می گوید. امروز مزار شهید رضا رضائیان با دو دوستان همرزمش، کمی پاییـــن تر از مـــقبـــره آیت الله شمس آبادی در گلستان شهدا، جایی برای خلوت کردن آدم های امروزی است.
* روزنامه اصفهان زیبا

لینک کوتاه: betanews.ir/n/818769

خبر فوق مربوط به رسانه جهان نیوز می باشد و جستجوگر خبر بتانیوز صرفا آن را بازنشر کرده است. مشاهده در سایت منبع : لینک مستقیم