کتاب سکه های ماشینی قاجار
تاریخ دریافت خبر:
در منزل مدافع امنیت، سرباز گمنام امام زمان (عج) بسیجی شهید حسن عشوری نخستین شهید وزارت اطلاعات در مقابله با جریانات تکفیری در رودسر حاضر شدیم تا در اتاقی نفس بکشیم که دلیر مرد عاشق و قهرمان امنیت این سرزمین در آن نفس کشیده بود.

به گزارش خبرگزاری تسنیم از رشت، در عملیات مبارزه با جنایتکاران تکفیری که قصد نفوذ به خاک جمهوری اسلامی و انجام عملیات های تروریستی داشتند یکی از سربازان گمنام امام زمان (عج) به افتخار شهادت نائل آمد.

خبر کوتاه بود اما افتخار آمیز؛ افتخاری که تا ساعت ها مانند خالق خبر گمنام ماند و حتی خانواده شکی به شهادت عزیزشان نبردند.

وزیر اطلاعات عصر روز عملیات از انجام موفقیت آمیز عملیات و البته شهادت نخستین سرباز گمنام امام زمان (عج) در عملیات مقابله با تکفیری های جنایتکار با حمایت شجره ملعونه عربستان سعودی خبر داده بود.

اما شب با نزدیکی به سحر بیست و یکمین روز ماه مهمانی خدا، پرده از راز پرواز یک پرنده عاشق پرده برداشت؛ پرستویی که مانند مولایش تشنه پرکشید و از خون خود سیراب شد اما لحظه ای مجال تعدی به دشمن خونخوارش نداد.

در بدو ورود به منزل شهید با حجله ای کوچک و با صفا روبه رو شدیم. شهید عزیز ما مانند علی اکبر حسین جوان بود و نو رسیده اما پرصلابت و دلیر؛ مردی از مردستان شهدای گیلان زمین؛ فرزند سرزمین عاشق مردانی چون میرزا کوچک جنگلی، املاکی، علیزاده، خوش سیرت، بیگلو، قلی پور، طاهرنیا و 8 هزار شهید گلگون کفن دفاع مقدس و مدافع حرم این سرزمین غیرتمند.

راه را آب زده بودند؛ آخر این خانه میهمان عزیزی را منتظر است. میهمانی که از راه دور و دردی رها شده از جان می آید. از سرزمین داغ و تبداری که از زخم توطئه ها و تعدی ها غمگین است اما پرافتخار و افتخارش را مردانی همچون مدافع امنیت، سرباز گمنام امام زمان (عج)، بسیجی شهید حسن عشوری رقم زده اند.

در منزل مدافع امنیت، سرباز گمنام امام زمان (عج) بسیجی شهید حسن عشوری نخستین شهید وزارت اطلاعات در مقابله با جریانات تکفیری در رودسر حاضر شدیم تا در اتاقی نفس بکشیم که دلیرمرد عاشق و قهرمان امنیت این سرزمین در آن نفس کشیده بود.

مادر شهید:

من مادر شهید حسن عشوری هستم اما خودم را لایق این عنوان نمی دانم چون همیشه معتقد بودم ایشان 50 سال از من بزرگتر بود؛ عاشق ولایت، امامت و حضرت زهرا (س) بود.

ایشان خواهر من، مادر من، پدر من و برادر من بود و در واقع همه چیز من شده بود و هر حرفی برایش می گفتم با یک آیه قرآن یا یک حدیث دلم را آرام می کرد. همه خوبی ها در ایشان جمع بود.

مدتی بود که می گفت می خواهم به سوریه بروم اما به ایشان گفتم من یک پسر دارم و اگر تو بروی سوریه به خانم حضرت زینب (س) سفارش کرده ام که راهت ندهند و ای کاش هیچ وقت این حرف را به او نمی زدم.

بعد از این حرف با مکثی کوتاه نگاهم کرد و گفت: مادر شما شعار حسین حسین سر می دهی ولی در عمل کم می آوری؛ به عمل باید حسینی بود نه به شعار؛ نگو پسر من یک دانه است مگر علی اکبر امام حسین (ع) یکدانه نبود؟ که با این حرفش ساکت شدم.

نیمه های شب صدای گریه هایش از اتاقش شنیده می شد؛ به او می گفتم پسر مگر از خدا چه می خواهی که اینطوری گریه می کنی که جواب می داد شما دعا کن تا دعاهای من به اجابت برسد و من هم از خدا می خواستم هرچه که خیر در دنیا و آخرت است به همه جوانان و به ایشان بدهد.

من پسرم را به امام زمان (عج) تحویل دادم و چون شنیدم به جنگ با داعش رفته و آن ها را به هلاکت رسانده خیلی خوشحال شدم و گفتم دلم می خواهد خاک پایش را بیاورند تا با آن تیمم کنم و خدا را شکر می کنم که فرزندم اینقدر شجاع بود.

همیشه پیشانی اش را می بوسیدم و شنیدم که پیشانی اش تیر خورده؛ همانجایی که روی تربت امام حسین (ع) سجده می کرد؛ احترام خاصی به من و پدرش و همچنین پدربزرگ و مادربزرگش می گذاشت.

پس از مخالفت من مبنی بر اینکه به سوریه نرود گفت حالا که اجازه نمی دهی بروم سوریه و نگهبان درب حرم بی بی حضرت زینب (س) باشم شکایت شما را به حضرت زهرا (س) می برم و من گفتم اشکالی ندارد، ببینم حضرت زهرا (س) با من مادر چه می کند؛ این را گفتم ولی از این حرفم پشیمانم و هنوزم از گفتن این حرف می سوزم.

تمام وجودش شهادت بود، عاشق شهدا بود؛ هر وقت از تلویزیون، مدافعان حرم را نشان می دادند فوری پیامک می زد یا زنگ می زد که مادر این ها را ببین و هر دو شروع به گریه می کردیم؛ من اینجا و او آنجا.

من لایق مادری حسن آقا نبودم؛ او مظلومانه زندگی کرد، مظلومانه رفت، مظلومانه به شهادت رسید و مظلومانه برخواهد گشت ولی از ایشان با همین عمر کوتاهش درس های زیادی گرفتم.

ایشان واجبات را بی کم و کاست انجام می داد و به مستحبات هم اهمیت زیادی می داد؛ موقع اذان که سفره پهن می شد می گفتم بیا ناهار بخور اما می گفت الان غذای جسم واجب نیست، موقع غذای روح است؛ می بینید که خدا مرا صدا می زند.

به معنای واقعی عاشق شهدا بود و می گفت می ترسم فردای قیامت شرمنده شهدا شوم. به یادواره های شهدا خیلی اهمیت می داد و شیفته شهدای گمنام بود و به مزار شهدای گمنام زیاد سرکشی می کرد.

افتخار می کنم که فرزندم در بستر بیماری نمرد بلکه به شهادت رسید و همانطور که در زمان حیاتش باعث افتخارم بود الان هم با شهادتش باعث افتخار ما شد؛ همه وجود پسرم فدای رهبرم، امیدوارم ایشان به سلامت بمانند و عمرشان طولانی باشد.

در زندگی بسیار قانع بود و زمان زیادی را به ذکر دعا و مناجات اختصاص می داد. از زمانی که مشغول به کار شد من نگران کارش بودم که به نماز، روزه و مناجاتش لطمه نزد. نگفته بود کارش چیست و کجاست.

از او پرسیدم کجا کار می کنی؟ گفت در یک شرکت کار می کنم، گفتم نکند در شرکت نماز اول وقتت عقب بیفتد که جواب داد این شرکت همه نمازشان را اول وقت می خوانند و از این بابت خیالم راحت شد.

شکر خدا پسرم در مسیر رهبری و ولایت بود، دوری ایشان از این بابت مرا اذیت می کند چون مناجاتش و برکاتی که از حضورش در خانه بود با رفتنش از خانه می رود و امیدوارم خدا صبری به ما بدهد تا این فراق را تحمل کنیم.

از خدا می خواهم یک لحظه چشمان قشنگش را باز کند شاید خداوند صبری عنایت کرد تا دلم آرام بشود و به او بگویم شکایت مرا پیش حضرت زهرا (س) نبرد.

سلام بر همه شهدا به ویژه شهدای مدافع حرم؛ پسر شهیدم در این دنیا مرا روسفید کرد هر چند دل کندن از او برایم سخت است ولی از حسن آقا می خواهم در آن دنیا دست مرا بگیرد و گلایه مرا به حضرت زهرا (س) نکند؛ شهادتش را به او تبریک می گویم و بهترین درجات را در آن دنیا براش آرزو می کنم.

حسن آقا مسیرش را شناخته بود و دیگر نمی شد نگهش داشت و باید شهید می شد. به من پیام داده بود درباره شهدا و من هم برایش نوشتم "شهیدان را شهیدان می شناسند" و من توانایی شناخت شهدا را ندارم. خودت بهتر می شناسی؛

شهدا ناظر اعمال ما هستند و خوشحالم پسرم به شهدا پیوست و به آرزوی خود رسید.

خواهر شهید:

ولایت فقیه جزء اولین اولویت های ایشان بود. این موضوع را به من و خواهر دیگرم مرتب گوشزد می کرد. دومین مسئله ای که به ما تاکید داشتند مسئله حجاب بود. همیشه می گفت شهدا سرخی خونشان را به سیاهی چادر شما امانت داده اند پس سعی کنید امانتدار خوبی باشید.

احترام به پدر و مادر از خصوصیات بارز ایشان بود که این موضوع ما را هم تحت تاثیر قرار می داد. هر روز باید صدای ایشان را می شنیدم در ایام ماه مبارک رمضان هر شب زمان سحری با من تماس می گرفتند و او شب (شب 19 رمضان) تماس نگرفت، خودم تماس گرفتم دیدم گوشی اش خاموش است و از طریق خبرگزاری ها از شهادت ایشان مطلع شدم.

این داغ تا ابد بر دل من خواهد بود ولی از شهادت ایشان خیلی خوشحالم و دوست ندارم کسی به ما شهادت ایشان را تسلیت بگویم چون شهادت آرزوی ایشان بود و به آرزوی خودش رسید.

شهادت خادم الشهدا شهید محمد سلیمانی که از دوستانش بود خیلی متاثرش کرد. هر وقت به مرخصی می آمد اولین جایی که می رفت مزار شهید سلیمانی بود. نمی دانم چه حرف هایی با شهید سلیمانی زد و چه معامله ای با ایشان کرد که نهایتاً خودش هم به شهادت رسید.

روزهای اولی که شهید سلیمانی به شهادت رسیده بود می آمد داخل اتاقش در را می بست بدون اینکه ما صدای گریه اش رو بشنویم عکس شهید سلیمانی را بغل می کرد و آرام آرام گریه می کرد.

انس و الفت خاصی هم با شهید غلامرضا آقاجانی داشت. زمانی که پیکر شهید آقاجانی را آورده بودند تا صبح توی اتاقش گریه کرد. توی وصیت نامه اش هم به شهید آقاجانی اشاره کرده است.

توسلش همیشه به حضرت زهرا (س) بود و ارادت خاصی به آن حضرت داشت.

فرازی از وصیت نامه شهید مدافع امنیت، سربازگمنام امام زمان (عج) بسیجی شهید حسن عشوری و ماجرای تشرف به محضر حضرت سیدالشهدا (ع):

"می خواهم ماجرایی را برای شما نقل کنم که شنیدن آن برای همه مفید است. شبی در عالم خواب خود را در مکانی دیدم که پشت دری به حالت انتظار ایستاده ام. پس از چند لحظه اجازه ورود به من داده شد؛ من نیز به داخل اتاق رفتم.

ناگهان دیدم مردی با لباس عربی تمام سیاه و بی سر در حالی که خون به لباسش جاری است در برابرم ایستاده، در همین لحظه و در عالم خواب در مقابل آن مرد بی سر به زمین افتادم و هیچ گونه توانایی تکلم و حرکت نداشتم.

در همین حین صدایی به گوشم رسید که چشمانت را باز کن. به زحمت بسیار فقط توانستم چشمانم را باز کنم و ندا رسید که این مرد بی سر امام مظلومت حسین ابن علی(ع) است.

پس از چند لحظه که از آن حال خارج شدم دیدم اباعبدالله با سر مبارک و لباس زیبایی که به تن داشت در سمت راست من و با فاصله ای اندک به روی منبر نشسته اند و به من خیره شده اند، در حالی که لبخندی نیز به لب داشتند.

در عالم خواب به خود نهیبی زدم و گفتم که اگر این فرصت را از دست بدهی عمرت سراسر تباه شده است. با هر مشقت و سختی که بود کشان کشان خود را به اولین پله منبر امام حسین (ع)رساندم و پله اول منبر ایشان را به دست گرفتم.

وجود نازنین اباعبدالله در حالی که با تبسم به من نگاه می کرد از من پرسیدند: چه می خواهی؟ عرض کردم مولاجان فقط می خواهم که برات شهادت مرا امضا کنید. با همان لبخندی که بر لبان مبارکشان نقش بسته بود سر مبارک خود را به حالت رضایت تکان دادند".

به گزارش تسنیم، مدافع امنیت، سرباز گمنام امام زمان (عج) بسیجی شهید حسن عشوری نخستین شهید وزارت اطلاعات در مقابله با جریانات تکفیری است که چند روز پیش در عملیاتی علیه جنایتکاران تکفیری در چابهار استان سیستان و بلوچستان، مدال سرخ شهادت بر سینه آویخت.

وی کارشناس حقوق و دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق در گرایش جزا و جرم شناسی بود.

انتهای پیام/

لینک کوتاه: betanews.ir/n/768031

خبر فوق مربوط به رسانه تسنیم می باشد و جستجوگر خبر بتانیوز صرفا آن را بازنشر کرده است. مشاهده در سایت منبع : لینک مستقیم