خرید کتاب سکه طلا
تاریخ دریافت خبر:
خبر دیگری این دو طایفه حاکی از این بود که چندین روستا در این درگیری به‌طور کامل تخریب شده است.به گزارش بلاغ، هر کسی چیزی می گوید؛ یکی ادعا می کند درگیری بین دو طایفه «بهمئی» از بختیاری های شهر باغملک خوزستان، به خاطر چراندن گوسفندان یک طایفه در زمین های آن یکی طایفه است و دیگری می گوید اختلاف و کشت و کشتار یک دلیل بیشتر ندارد؛ مزاحمت ناموسی. بعضی هم نظرشان این است که اختلاف بر سر زمین کشاورزی منجر به خون و خون ریزی شده.

روزنامه «ایران» با انتشار بخش نخست گزارشی میدانی درباره دلایل، ریشه ها و قربانیان درگیری طایفه ای خونینی در شهرستان رامهرمز، در ادامه نوشت: هفته پیش خبر آمد که ٢٣ نفر از دو طایفه در روستای «پتک جلالی» به دلیل اختلافات طایفه ای کشته شده اند. ساعتی بعد خبر دیگری حاکی از این بود که چندین روستا در این درگیری به طور کامل تخریب شده، ولی پیگیری ها نشان داد حقیقت چیز دیگری است و این اخبار با چنین ابعادی، شایعه است.

برای پیگیری بیشتر ماجرا و بررسی یکی از ده ها اختلافات طایفه ای سراسر کشور وارد اهواز می شویم. هوای اول صبح آنقدر گرم و دم کرده است که خیس عرق می شویم. بگذریم از گرمای خوزستان و صبوری مردمش... توی پارکینگ فرودگاه چند راننده دورمان را می گیرند که آقایان کجا می روید و وقتی می گویم رامهرمز بلافاصله از مقابلمان پراکنده می شوند. انگار حرف نامربوطی زده باشیم! یکی شان که آفتاب سوخته تر از بقیه است و لهجه عربی دارد، مثل پدری دلسوز نصیحتمان می کند: «رامهرمز؟ می دانی رامهرمز کجاست؟ می دانی که به خاطر درگیری های طایفه ای امنیت ندارد؟ می دانی همین چند روز پیش یک نفر را کشتند و چند تا ماشین و موتور و خانه را آتش زدند؟ من که نمی روم، بقیه هم نمی روند، توصیه می کنم شما هم نروید. پسرم جانت را از سر راه که نیاورده ای! رامهرمز خط مقدم جنگ است، هر لحظه احتمال درگیری و تیراندازی هست، خوددانی!»

بعد از یک ربع سرگردانی، همان راننده دنبالمان می آید و سوارمان می کند و می پرسد برای چه به رامهرمز می رویم؟ می گویم خبرنگاریم و برای تهیه گزارش از درگیری های طایفه ای آمده ایم. او هم همان اطلاعاتی را دارد که توی شبکه های اجتماعی پخش شده، به اضافه اطلاعاتی که بومی ها از شرایط روستاها و درگیری ها دارند.

از اهواز تا رامهرمز ٨٠ کیلومتر است. یعنی یک ساعت و این یک ساعت را راننده یکسره از درگیری طایفه ای مناطق مختلف خوزستان می گوید. درگیری بین طایفه «محمدی» و «محمد موسایی» از ایل بختیاری ها یا درگیری چند سال پیش دو طایفه زرگانی و حمیدی که منجر به کشته شدن چند نفر از هر دو طایفه شد.

او میدان آزادی رامهرمز پیاده مان می کند و بلافاصله سر و ته می کند. گویی اتاقک راحت و خنک اتومبیل بدون هیچ ملاحظه ای پرتمان می کند وسط تنور داغ و در می رود. از آسمان آتش می بارد. پس از چند دقیقه سرگردانی در مرکز شهر، از شانس، ماشین دیگری جلوی پایمان می ایستد و چند دقیقه ای هم با او همراه می شویم. اهل همین شهر است. از او هم درباره اختلافات اهالی روستای پتک جلالی می پرسم و او ما را یکراست می برد به خیابان امام. می گوید: «این دو طایفه دو سال است که باهم درگیر هستند و خیلی به هم آسیب رسانده اند. مزارع و پمپ آب و خانه و ماشین همدیگر را از بین برده اند. همین چند روز پیش یکی از طایفه محمدی، صاحب این موتورسازی را که از محمد موسایی هاست، جلوی مغازه اش، یعنی همینجایی که ایستاده ایم، کشت. درحالی که بیچاره اصلاً در جریان درگیری ها هیچ نقشی نداشت. آن شب قیامتی شد، چند نفر از محمد موسایی ها برای جبران خونی که از آنها ریخته شده بود، چند خانه و ماشین از طایفه محمدی ها را به آتش کشیدند و به سمت همدیگر شلیک کردند.

مثل اینکه چند روز قبل از این قضیه، به دو مزار از هر دو طرف بی احترامی شده بود و سنگ های قبرشان را شکسته بودند و دلیل این قتل آخر هم سر همین موضوع بود. ولی شنیدم که بی احترامی به مزارها ربطی به هیچ کدامشان نداشته و گروه دیگری که قصد شعله ور کردن اختلافات بین این دو طایفه را داشته، دست به این کار زده بودند.»

همراه با او از محل آخرین درگیری به بهشت زهرا می رویم. او سنگ قبرهای شکسته شده از هر دو طایفه را نشان می دهد. یکی از مزارها در ضلع جنوب شرقی قبرستان و آن یکی که متعلق به شهردار سابق رامهرمز است، در ضلع شمال غربی است که روی هر دو مزار پارچه سبز رنگی انداخته اند که بی احترامی ها بیش از این عیان نباشد.

حضور ما که از لباس و لهجه مان معلوم است غریبه ایم نظر آنهایی را که برای فاتحه خوانی آمده اند جلب می کند. مرد ٧٠ ساله ای که او هم از طوایف بختیاری است و با کمک عصا راه می رود و گرمای ٥١ درجه به شدت کلافه اش کرده، بعد از اینکه متوجه می شود خبرنگارم، شروع می کند به گلایه کردن: «آخر چرا باید دو طایفه این طور به جان هم بیفتند؟ فرهنگ ضعیف و سنت غلط گذشته باید اصلاح شود. دیگر آن زمان نیست که با قشون کشی و اسلحه کشی بشود حق را گرفت. باید قانون آنقدر محکم و قاطع باشد که کسی جرأت اسلحه کشی نداشته باشد. بنویسید دولت باید با آنهایی که فتنه گری و شرارت می کنند برخورد کند. من دو پسر دارم که بیکارند، چرا؟ به خاطر اینکه کسی به ما کار نمی دهد، چون اسم ما بد در رفته.»

مقصد بعدی فرمانداری است. آنجا هم حرف از درگیری این دو طایفه است. کارمندان و ارباب رجوع از اینکه تا چه زمانی این اختلافات باقی خواهد ماند، حرف می زنند. سراغ فرماندار را می گیرم ولی او درگیر حل مشکل دیگری است. یکی از مسئولان ارشد فرمانداری که بر اساس ملاحظات امنیتی می خواهد اسمی از او در این گزارش برده نشود، پاسخگوی سؤالاتم می شود، او همه ماجرا را ریز به ریز می داند:

«اول مصاحبه باید نکته ای را بگویم که خیلی مهم است؛ قانون وقتی ضعیف باشد، مردم چنین مناطقی بسوی طایفه گری می روند و جامعه به شکل موزاییکی درمی آید و شکننده می شود مثل همین جریان که دو سال است به بزرگترین مشکل منطقه تبدیل شده. اما درباره درگیری های اخیر باید بگویم که از چند سال پیش، بین طایفه محمدی و محمد موسایی از ایل بهمئی در روستای پتک جلالی از توابع باغملک که باهم نسبت خویشاوندی هم دارند، اختلاف به وجود آمد و آنقدر ریشه دواند که باعث چنین حوادثی شد.

خردادماه سال ٩٤ بروز برخی اختلافات از جمله مزاحمت تلفنی، سرقت احشام و اعتراض به آبیاری زمین، منجر به نخستین درگیری شد و در روستا بین این دو طایفه سنگ پرانی شد و ده ها نفر بشدت مجروح شدند. این را هم باید بگویم که با توجه به مهارت آنها در سنگ اندازی، آثار جراحات و صدمات این درگیری بسیار شدید بود. متأسفانه دو روز بعد از این ماجرا، یکی از محمد موسایی ها به یکی از محمدی ها شلیک می کند و او را به شدت زخمی می کند. با توجه به اینکه می دانستیم این حادثه از سوی طایفه دیگر، بی جواب نخواهد ماند هیأت ١٢٠ نفره صلحی با حضور فرماندار رامهرمز و باغملک و رؤسای دادگستری و ائمه جمعه هر دو شهر و ریش سفیدان طایفه دیگر، تشکیل شد و بین آنها صلح برقرار کردیم و قرار شد هر دو طرف، مدارک پزشکی و احکام قضایی خود را برای دریافت دیه بیاورد و هر طرف دیه طرف مقابل را پرداخت کند.

عملاً ماجرا ختم به خیر شد ولی یکی از محمد موسایی ها از محمدی ها شکایت می کند و دستگاه قضایی برای یکی از آنها حکم جلب صادر می کند و برای چندمین بار آتش اختلاف شعله ور می شود و متأسفانه چند نفر از محمدی ها به مقابل خانه محمدموسایی ها می روند و آنها را به رگبار می بندند. نتیجه اینکه ٨ زن و مرد را به قتل می رسانند و در ادامه درگیری، یکی از خودشان هم کشته می شود.

سنتی بین ایلات هست که هر طایفه ای که خون می ریزد، باید خانه و زندگیش را بار کند و برای همیشه از آنجا برود. بعد از این قضیه بسیار دلخراش و ناراحت کننده، هیأت ٣٠٠ نفره متشکل از آیت الله موسوی جزایری نماینده ولی فقیه خوزستان، آیت الله ملک زاده نماینده ولی فقیه در کهگیلویه و بویراحمد، بزرگان ایل بختیاری و بهمئی، شیوخ عرب زبان و بسیاری از سران استان، وارد عمل شد ولی بزرگان طایفه محمدموسایی عنوان کردند شرایط روحی طایفه شان مساعد نیست.

چندی پیش نزاع دیگری بین این دو طایفه در روستای «سرخار» رخ می دهد که یکی دیگر از محمدموسایی ها به قتل می رسد و طایفه مقتول برای جبران، در شهر «لیکک» یا همان «بهمئی» به اشتباه به جوانی شلیک می کنند و او را می کشند که معلوم می شود مقتول جزو طایفه شیخی هاست که با پادرمیانی بزرگان ایل، این طایفه دست به انتقام گیری نمی زنند.»

این مسئول آگاه همه این اتفاقات را از حفظ است و ساعت و تاریخ درگیری ها را هم دقیق می داند. تا اینجای مصاحبه ١٠ نفر را کشته اند و ده ها خانه و زمین کشاورزی از سوی هر دو طرف به آتش کشیده شده و عاملان قتل عام هم دستگیر شده اند و برای برخی از حاضران در درگیری نیز احکامی همچون زندان و تبعید به شهرستان «قروه» در کردستان صادر شده است.

این مسئول ادامه می دهد: «در ادامه دو نفر از محمد موسایی ها مقابل دادسرای رامهرمز بسوی چند نفر از محمدی ها شلیک می کنند و آنها را به قتل می رسانند و یکی از خودشان هم از سوی پلیس کشته می شود. آخرین قتل هم که مربوط به چند روز پیش است که مردجوانی از طایفه محمد موسایی به قتل می رسد و در مجموع تا این لحظه ١٠ محمد موسایی از سوی محمدی ها به قتل رسیده است، ٥ محمدی از سوی طایفه مقابل، یک محمد موسایی در درگیری با پلیس و یک نفر هم از طایفه شیخی که جمعاً می شود 17 نفر. براساس مدارک پزشکی قانونی نزدیک به ١٠٠ نفر نیز از ناحیه سر و صورت و دست و پا به شدت مجروح و عده ای نیز نقص عضو شده اند. البته باید گفت در واقع ٤٠٠ نفر در جریان این درگیری ها زخمی شده اند که بسیاری از آنها به پزشکی قانونی مراجعه نکرده اند.

اما مشکل فقط خون و خون ریزی نیست؛ کینه ورزی و انتقامجویی هر دو طایفه و خودسری برخی از جوانان که به حرف بزرگان خود گوش نمی دهند، اتفاقات دیگری را رقم می زند؛ به آتش کشیدن خانه های یکدیگر، سرقت احشام و آسیب زدن به آنها، آتش زدن زمین های کشاورزی، شلیک به ترانس های برق، از بین بردن تیرهای چراغ برق، از بین بردن چاه های آب، بستن جاده و حمله به همدیگر از جمله مشکلاتی است که در نهایت موجب شد که با دستور دادستان، طایفه های محمدموسایی و محمدی از روستاهای پتک جلالی، کل جهان، دره قیر و سرخار مجبور به کوچ شوند. این دستور برای حفظ جان خودشان و بازگشت آرامش خودشان است و برای نظارت به حسن اجرای آن، صدها پلیس و یگان ویژه در این مناطق حضور دارند.

ما برای ایجاد صلح و آرامش و خون بس، هیأت های صلح زیادی تشکیل دادیم و چیزی به موفقیت نمانده بود که گروه سومی با فتنه گری و تخریب چند سنگ مزار و شایعه پراکنی، این دوطایفه را به جان هم انداخت.»

درگیری این دو طایفه فقط محدود به گزارش های این مسئول نمی شود، چراکه برخی درگیری های دیگری هم بین آنها رخ داده که بیان آن از حوصله خواننده خارج است ولی نکته ای که عجیب به نظر می رسد، قطع کردن برق از سوی هر دو طایفه است که باعث رنجش اهالی روستاهای دیگر از جمله روستای «پتک بیگدلی» و بخش «ابوالفارس» شده یا اصرار بر آتش زدن خانه های خالی طرفین و گاه درگیری با نیروی انتظامی است.

پرسش اهالی رامهرمز و همه کسانی که با آنها گفت و گو می کنیم از مسئولان این است که چرا در اختیار افراد هر دو طایفه تفنگ هست و چرا قانون با شدت با آنها برخورد نمی کند؟ یکی از ایلاتی ها می گوید وقتی یکی از طایفه ای کشته می شود، طایفه مقتول می تواند تا ٤٨ ساعت به خانه و اموال طایفه قاتل آسیب برساند!

روزنامه ایران در پایان این بخش از گزارش، توضیح داده است که «در بخش دوم، مصاحبه با بزرگان این دو طایفه، بازدید میدانی از روستاهای آسیب دیده، بازداشتمان از سوی پلیس و تیراندازی افراد ناشناس به سوی خودروی مان را خواهید خواند.»/ر

لینک کوتاه: betanews.ir/n/767423

خبر فوق مربوط به رسانه بلاغ می باشد و جستجوگر خبر بتانیوز صرفا آن را بازنشر کرده است. مشاهده در سایت منبع : لینک مستقیم