خرید کتاب سکه طلاایران آنتیک
تاریخ دریافت خبر:
زیباکلام از حواشی تبلیغات انتخابات گفت
گروه سیاسی_رسانه ها: روزنامه شرق نوشت: صادق زیباکلام که در دو انتخابات ریاست جمهوری در سال های ٩٢ و ٩٦ از حسن روحانی حمایت کرد و فعال ظاهر شد، روایت خود از متن و حواشی انتخابات اخیر بویژه دوران تبلیغات را بیان کرده است. ماه گرد انتخابات ٢٩ اردیبهشت ٩٦ فرا رسیده است. یک ماه از روز انتخابات می گذرد؛ انتخاباتی که از چند ماه قبل، فضای کشور را کاملا تحت تأثیر قرار داد و در ایام نسبتا طولانی تبلیغات رسمی - نسبت به ادوار گذشته - به اوج خود رسید. چهره هایی از اصلاح طلبان در آن ایام، پایی ثابت سخنرانی ها در سراسر کشور بودند و هر روز در استانی و شهری می شد آنان را دید.
دکتر صادق زیباکلام ازجمله این چهره ها بود. استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران برخلاف بسیاری از استادان این حوزه، ترجیح داده بیشتر با افکار عمومی و مخاطبان عادی سیاست، طرف گفت وگو باشد و به همین دلیل، نوشته ها و گفته های بسیاری از او در رسانه ها به چشم می خورد و دعوت هیچ مجموعه ای برای سخنرانی یا مناظره را بی پاسخ نمی گذارد.زیباکلام در گفت وگو با «شرق»، درباره مشاهدات خود در ایام انتخابات و مباحثی که بیشتر در سخنرانی ها و نشست ها مطرح شده، نکات جالب توجهی را مطرح کرده است.
در ایام انتخابات ریاست جمهوری، تقریبا در تمام کشور سخنرانی داشتید. از نتیجه به دست آمده راضی هستید؟
بله، تقریبا هر هفته چند سفر انتخاباتی رفتم. در آن یک ماه منتهی به انتخابات، تنها احساسی که نداشتم خستگی بود. خیلی اتفاق افتاده بود که از یک استان می آمدم و پرواز بعدی ام به یک استان یا شهرستان چند ساعت بعد بود و صرف نمی کرد به منزل بروم. در همان سالن فرودگاه یا در نمازخانه می خوابیدم. گیلان، مازندران، اصفهان، ایلام، مشهد، کردستان، گلستان، خوزستان و سیستان وبلوچستان ازجمله این استان ها بود. برای مثال شبی که وارد اهواز شدم سخنرانی داشتم. فردای آن روز رفتیم مسجدسلیمان، رامهرمز و هفتکل. یا در ایلام به جز خود ایلام در شهرستان های سابله و ایوان هم سخنرانی داشتم و شب آمدیم کرمانشاه برای پرواز. گیلان البته دو بار رفتم. بار اول در خود رشت، انزلی و آستانه اشرفیه بود و بار دوم روزهای آخر بود که دو سخنرانی خیلی بزرگ در خود رشت داشتم به علاوه در شهرستان های رودبار، رضوانشهر و فومن. چهارشنبه ٢٧ اردیبهشت صبح از رشت حرکت کردیم و یکی، دو تا ماشین از مسئولان ستاد آقای روحانی بودند. رفتیم رامسر، عباس آباد، شهسوار، چالوس، نور، بابلسر، بابل، ساری، قائمشهر، جویبار و بهشهر تا آنجا که یادم می آید، آخرین شهر بهشهر بود. سخنرانی ام حدود ١:٣٠ بعد از نیمه شب بود و حدود سه برگشتیم ساری و حرکت کردم به سمت تهران.
مردم تا ساعات اولیه بامداد در برنامه های انتخاباتی حضور داشتند؟
بله، خیلی خیلی زیاد. مثلا در بهشهر با اینکه ١:٣٠ بعد از نیمه شب بود فکر کنم چندین هزار نفر منتظر بودند. در فومن، نجف آباد، خوانسار و خیلی نقاط دیگر شرایط به همین شکل بود. تقریبا همه جا چه در شهرهای بزرگ و چه شهرهای کوچک اکثریت جوانان و اقشار و لایه های امروزی تر بودند.
مخالفان نمی آمدند؟
آن قدر جمعیت طرفدار زیاد بود که صدای مخالفان گم می شد. البته چند مراسم که در سالن بودیم سعی می کردند با شعار و سروصدا مانع سخنرانی شوند. سعی می کردم جمعیت هواداران اصلاحات و دولت را آرام کنم و بعد هم خطاب به معترضان می گفتم که ۳۶۵ روز از سال ۲۴ ساعت رادیو و تلویزیون که ما مالیات آن را می دهیم دست شماست. سایر تریبون های مناسبتی و غیرمناسبتی هم همین طور ما تحمل می کنیم. اما شما یک ساعت هم حاضر نیستید اکثریت را تحمل کنید. ولی این قدر جمعیت زیاد می شد که صدای آنها به جایی نمی رسید. البته کارهای دیگر هم می کردند. مثلا یکی از کارهای متداول آنها این بود جایی که من سخنرانی می کردم با صدای بلند ار طریق بلندگوها، آهنگ و سرود پخش می کردند. برای مثال در نجف آباد اصفهان که در تکیه بزرگ وسط شهر سخنرانی می کردم هواداران اصولگرایان با ٤٠، ٥٠ موتور، اطراف آنجا حرکت می کردند و گاز می دادند.
اصلی ترین محورهای سخنرانی ها چه بود؟
چند تم کلی داشت. نخست این بود که چرا سطح اخلاق در این انتخابات به شدت نزول کرده و تندروها از گفتن هیچ مطلب غیرواقع و دادن وعده های عوام فریبانه صرفا به منظور کسب رأی خودداری نمی کنند و برای اصول و اخلاق ارزش قائل نیستند. دومین محور این بود که روحانی در این سه سال ونیم معجزه نکرده اما کارنامه اش به آن سیاهی که طرف مقابل سعی می کند نشان دهد، نیست. سومین نکته این بود که اقتصاد ایران یک اقتصاد بیمار، ناکارآمد و فاسد است و از زمان انقلاب صنعتی در قرن هجدهم تا به امروز محض نمونه حتی یک اقتصاد دولتی هم نتوانسته موفق شود. چه روحانی، چه احمدی نژاد، چه حتی اگر آقای رئیسی رئیس جمهورشود یا قالیباف به پاستور برود، از نظر کلان اقتصادی نمی توانند تغییر بنیادی ای به وجود آورند. همچنان که در زمان مرحوم آقای هاشمی یا آقای خاتمی به وجود نیامد. چون اقتصاد ما دولتی است و همه امکانات اقتصادی و سیاست ها در دست بخش خاصی است. ما باید ببینیم کشورهای دیگر همچون برزیل، آرژانتین، مکزیک، مالزی، هند، ترکیه، چین و سایرین کدام مسیر را در چند دهه گذشته رفته اند که توانسته اند از مدار توسعه نیافتگی خارج شده و تبدیل به اقتصاد های موفق صنعتی و صادر کننده شوند؟ درحالی که خیلی از آنها نه یک بشکه نفت داشته اند و نه یک کپسول گاز.ما هم همان را الگو قرار دهیم و شعارهای پرزرق وبرق اما توخالی را که ٣٠، ٤٠ سال است داریم تکرار می کنیم، کنار بگذاریم و مسیری را برویم که درستی و کارآمدی خود را در آن اقتصاد ها نشان داده است.
سیاست خارجی چه جایگاهی در انتخابات ریاست جمهوری داشت؟
تأکید من و بسیاری دیگر از سخنرانان اصلاح طلب این بود که مخالفان روحانی و دلواپسان درباره برجام دروغ می گویند که هیچ دستاوردی نداشته است. اشاره می کردم که چگونه قطر سه میلیونی به واسطه تحریم ها علیه ما موفق شده بود در سال ۹۲ به عنوان مثال ۵۰ هزار میلیارد تومان از حوزه مشترک پارس جنوبی بیشتر از ایران ۸۰ میلیونی گاز برداشت کند. بعد هم به منظور نشان دادن اینکه ۵۰ هزار میلیارد تومان یعنی چقدر پول، توضیح می دادم که کل بودجه عمرانی کشور در سال ۹۵ کمتر از ۱۳ هزار میلیارد تومان و کل بودجه سالانه محیط زیست مان ۳۰۰ میلیارد تومان بوده و برخی ارقام و آمار دیگر. درعین حال توضیح می دادم آن ۵۰ هزار میلیاردتومانی که قطر در سال ۹۲ بیشتر از ما گاز برداشت کرده بود صرفا یکی از ضرر و زیان های سیاست خارجی اصولگرایان در فاصله ۸۴-۹۲ است و خدا می داند چه هزینه هنگفتی برای کشور به بار آورد بدون آنکه دستاوردی برای منافع ملی مان داشته باشد. همچنین اضافه می کردم اگر دولت روحانی هیچ دستاورد دیگری هم برای کشور دربر نداشت، همین که تیم مذاکره کننده هسته ای دکتر ظریف توانست کشور را از چاه ویلی که اصولگرایان در زمان احمدی نژاد ایران را با سر درون آن انداخته بودند بیرون آورد، بزرگ ترین خدمت بود. این را هم توضیح می دادم که برخلاف آنچه تندروها تبلیغ می کنند که هیچ یک از تحریم ها را برنداشته اند، در نتیجه برداشته شدن برخی از تحریم ها، کمپانی های بزرگ نفتی غربی توانسته اند به ایران بازگردند و برای نخستین بار در اوایل امسال برداشت گاز ایران از پارس جنوبی با قطر برابر شده و به علاوه افزایش تولید و صادرات نفتی هم به شکل قابل توجه و سریعی رخ داده است که نفع همه اینها برای مردمی است که از سیاست های دولت قبل، لطمه خورده اند. تأکید می کردم بدون تردید اگر تحریم ها برداشته نشده بودند، کمپانی های بزرگ نفتی نمی توانستند به ایران بیایند و ما همچنان در همان وضعیت قبل از روحانی به سر می بردیم؛ درحالی که کشور رو به قهقرا می رفت و فقط شعار می شنیدیم.
مطالبات سیاسی و اجتماعی هواداران دولت و اصلاحات، با چه پاسخ هایی از طرف سخنرانان همراه می شد؟
چه در جاهایی که چند سخنران بودیم و چه در سخنرانی هایی که به تنهایی می رفتم، حرف ما این بود که در زمینه آزادی های مدنی، تأمین حقوق شهروندی، انتخابات آزاد و این دست مسائل دولت روحانی تلاش هایی داشته که شاید نظر همه حامیان ایشان را تأمین نکند، اما دو نکته را هم توضیح می دادم؛ نخست اینکه برخی از آن توقعات ازجمله رفع حصر اساسا در دست آقای روحانی به عنوان رئیس قوه مجریه نیست. نکته دوم اینکه در برخی حوزه های آزادی های سیاسی واقعا پیشرفت های خوبی صورت گرفته است؛ ازجمله در دانشگاه های کشور. خیلی ها فراموش کرده اند یا اساسا متوجه نشدند که در آن سال ها چه فضایی در دانشگاه های کشور حاکم شد. تعدادی دانشجو مشکلات امنیتی پیدا کرده بودند. تعدادی از تحصیل محروم شدند، ستاره دار و تعلیق شدند، خیلی که شانس می آوردند از آنها تعهد گرفته می شد که نباید هیچ فعالیت سیاسی داشته باشند. تشکل های مستقل دانشجویی منحل شدند و فقط به تشکل های مشخصی اجازه فعالیت داده می شد. درِ انجمن های اسلامی مستقل بسته شده بود. بماند اخراج، تعلیق و بازنشستگی ده ها استاد. این فضای دانشگاه ها در دور دوم ریاست جمهوری آقای احمدی نژاد یعنی از مهر سال ۸۸ به بعد بود. من به دانشجویان و جوانان می گفتم واقعا فضای دانشگاه های کشور را از زمان روی کارآمدن دولت آقای روحانی با قبل از آن مقایسه کنید تا متوجه تفاوت ها شوید. تشکل های مستقل دانشجویی مجددا ظاهر شده و جان گرفته اند، بساطی که کمیته های انضباطی به راه انداخته بودند، بسیار محدود شده است. برخی از استادانی که اخراج یا محروم از تدریس در دانشگاه شدند به علاوه شمار قابل توجهی از دانشجویان محروم از تحصیل مجددا به دانشگاه ها بازگشته اند. واقعا وضعیت و فضای آزادی که در دانشگاه های کشور در دولت آقای روحانی به وجود آمده را با دوران دوم آقای احمدی نژاد مقایسه نکنید.
هیچ وقت دچار این ناامیدی می شدید که ممکن است آقای روحانی رأی نیاورد و آقای رئیسی انتخاب شوند یا مجدداً حوادث برخی انتخابات گذشته تکرار شود؟
اگر بگویم نه، دروغ گفته ام.
توضیح می فرمایید؟
توضیح آن مقداری پیچیده است. ببینید یکی از موضوعاتی که تقریبا در همه سخنرانی ها می گفتم این بود که سرنوشت این انتخابات در دست کسانی است که نمی خواهند در انتخابات شرکت کنند. حسب آمار وزارت کشور در ۲۹ اردیبهشت نزدیک به ۵۶ میلیون رأی دهنده داشتیم. من سبد آرای اصولگرایان را حدس می زدم که در حدود ۱۰ میلیون نفر باشد که خب حدس من در عمل درست نبود و ۱۶ میلیون نفر به آقای رئیسی رأی دادند. سهم اصلاح طلبان را تخمین می زدم که از ۱۵ میلیون نفر بالغ می شد. بر حسب تخمین من قبل از انتخابات، ۲۵ میلیون در انتخابات پای کار بودند. یعنی نیازی به تشویق و ترغیب نداشتند و می رفتند پای صندوق. اما ۳۱ میلیون کسانی بودند که انتخابات را به هرحال قبول نداشتند و ندارند و همین حرف هایی که می زنند که اینها همه یک بازی برای فریب مردم است. اینها یعنی آقای روحانی و رئیسی همه دستشان در یک کاسه است و من افتخار می کنم شناسنامه ام سفید است و از این دست حرف ها... .
چقدر برای این گروه، داده و استدلال ارائه کردید؟
٣١ میلیون آرای خاکستری یا به قول فرنگی ها undecided رأی دهندگان، عددی نزدیک به ۶۰ درصد آرا را شامل می شدند. مشخص بود که با هیچ حرف و نقلی نمی شد همه آن ۳۱ میلیون را پای صندوق رأی آورد، اما یقین داشتم که درصدی را می توان قانع کرد. ببینید ما اگر می توانستیم ۳۰ یا حتی ۲۰ درصد آ نها را پای صندوق بیاوریم، نزدیک هفت تا ۱۰ میلیون رأی می شد که رأی روحانی را از ۱۵ میلیون به بالای ۲۰ میلیون می رساند و کار را در همان مرحله اول تمام می کرد.
چرا این قدر مطمئن بودید که اگر آنها پای صندوق می آمدند آرای خود را به سود روحانی به صندوق می ریختند؟
واضح است. ببینید شما اصلا نیازی ندارید که رأی دهندگان بالقوه اصولگرا را ترغیب کنید که رأی بدهند چراکه آنها زودتر از اصلاح طلبان پای صندوق هستند. همچنین شما نیازی ندارید اصلاح طلبان بالقوه را هم ترغیب کنید پای صندوق ها بروند. نیاز اصلی، قانع کردن خاکستری ها بود. واضح است که هر زمان آنها پای صندوق ها بیایند به اصولگرایان رأی نخواهند داد یا دست کم کسر قابل توجهی از آنها کاملا مخالف اصولگرایان و سیاست های محدود کننده آنان هستند. بنا براین من مطمئن بودم هر صد نفری را که بتوانیم مجاب کنیم، بالای ۸۰ درصد آنها به آقای روحانی رأی خواهند داد.
از نتیجه دعوت از آنان راضی هستید؟
اولا تعدادشان خیلی زیاد بود و هست. آخرش هم دیدیم که با وجود همه تلاش ها، نزدیک ۱۵ میلیون نفرشان باز هم حاضر نشدند در انتخابات شرکت کنند. بنابراین ما راجع به نزدیک به ۳۰ میلیون رأی دهنده ای صحبت می کنیم که خیلی مطمئن نبودند که در انتخابات شرکت خواهند کرد. مقصودم این است که ما راجع به دو، سه یا پنج میلیون رأی صحبت نمی کردیم. پای ۳۰ میلیون رأی در میان بود که بیش از ۸۰ درصد آنها اگر می رفتند پای صندوق به آقای روحانی رأی می دادند و طبیعی بود ما تلاش جدی تری برای این دسته داشته باشیم. ما قبلا دیده بودیم مثلا در دوم خرداد ۷۶ وقتی بخش عمده ای از آرای خاموش به صحنه آمدند یک نامزد کمتر شناخته شده با ۲۰ میلیون رأی رئیس جمهور شد. این بار هم اگر می توانستیم موج به راه بیندازیم اصولگرایان هیچ کاری از دستشان ساخته نبود به علاوه اینکه وزارت کشور دولت روحانی، به طور جدی روند انتخابات و تخلفات احتمالی را رصد می کرد.
جدای از مطالبی که در بالا به آنها اشاره کردید، خطاب به تحریمی ها نکته خاصی می گفتید؟
بله، به آنها می گفتم اشتباه می کنید که فکر می کنید اینا همه بازی است و انتخابات هیچ تأثیری روی سیاست های کلان کشور و زندگی ما ندارد. تأکید می کردم برای تغییر و پیشرفت هیچ راهی جز صندوق رأی نداریم. صندوق رأی معجزه نمی کند اما رأی مستقیم ما بر سرنوشت نهادهای انتخابی تأثیر گذار است. در پاسخ آنهایی که می گفتند از رأی ما به نفع خودشان بهره برداری سیاسی می کنند هم می گفتم اشکالی ندارد اما درواقع رأی شما به مثابه یک رفراندوم است. مسئله این است که نگذاریم با انتخاب آقای رئیسی کشور دوباره به شرایط دوران احمدی نژاد بازگردد. به آنها نشان می دادم چطور همه احمدی نژادی ها گرد آقای رئیسی و ستادهای ایشان جمع شده اند. پس فردا که آقای رئیسی رئیس جمهور شدند از سوئیس و کره ماه که همکارانش را نمی آورند همین آقایان احمدی نژادی که الان همه کاره ستادها و کمپین انتخاباتی او هستند، فردا می شوند اعضای دولتش. در سال ۸۴ هم همین نیروهای سیاسی و اجتماعی که حامی آقای رئیسی هستند با همه وجود از آقای احمدی نژاد حمایت می کردند. برای جوانان و دانشجویان، شرایطی را که کشور از نظر اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و بین المللی در دوران حاکمیت اصولگرایان از سال ۸۴ پیدا کرده بود تشریح می کردم. همه تلاش من این بود که به آ نها ثابت کنم اشتباه می کنند و انتخابات در ایران بسیار جدی است و رأی ما روی سرنوشتمان اثر می گذارد و این تئوری های توطئه و توهمات دایی جان ناپلئونی را کنار بگذارند.
گفتید همچنان احتمال می دادید که آقای رئیسی رأی بیاورند؟
بله، کاملا. ببینید بخش های مهمی از آقای رئیسی حمایت می کردند. اصلا شوخی نبود و ماجرای خیلی جدی بود. قدرت، شوخی ندارد و اصولگرایان از آقای رئیسی حمایت می کردند و ما فقط رأی دهندگان را داشتیم.
اگر موج به راه نمی افتاد آقای رئیسی پیروز می شد؟
بله، من خیلی جدی اعتقاد دارم که به راه افتادن موج درآن روزهای آخر همه برنامه های طرف مقابل را به هم ریخت.
چه زمانی شما متوجه شدید موج به راه افتاده؟
روزهای آخر یا درست تر گفته باشم شب های آخر بود. فکر می کنم سه شنبه شب یعنی بیست وششم بود در رشت در ستاد آقای احمد رمضانپور، از چهره های شاخص اصلاح طلبان رشت، سخنرانی داشتم. نزدیک ۱۲ شب بود و از آنجا باید به فومن می رفتیم. من دیدم هزاران نفر که اکثرا جوان بودند در مرکز رشت جمع شده بودند و به نفع آقای روحانی شعار می دادند. فردای آن روز در بابل، چالوس و خود ساری به تدریج دیدم و متوجه شدم که مثل اینکه موج انتخاباتی به راه افتاده است. روز جمعه صبح در خانه بودم و بعضی از دوستان تماس می گرفتند و می گفتند استاد به قول شما موج شرکت در انتخابات به راه افتاده است. عصر رفتم حسینیه ارشاد و یکی دو حوزه اخذ رأی دیگر و برایم یقین شد که موج راه افتاده است. من البته خودم جنوب شهر نرفتم اما همه می گفتند که برخلاف حوزه های رأی گیری در مراکز و شمال شهر که صف های چندساعته تشکیل شده، جنوب شهر خبری نیست.
از شهرستان ها هم خبر داشتید؟
بله، خیلی از دوستان از مراکز استان ها تماس می گرفتند و می گفتند هجوم رأی دهندگان بی سابقه است.
این یعنی حسب تحلیل شما روحانی پیروز شده بود؟
تقریبا از بعدازظهر و عصر روز جمعه دیگر مطمئن شده بودم کار تمام شده. جالب است که من هشت آن شب با CNN در حسینه ارشاد قرار مصاحبه زنده داشتم. همان جا با اشاره به صف طولانی رأی دهندگان نزدیک به هشت شب گفتم که این علامت خوبی است و هجوم به صندوق های رأی یعنی خوشبختانه تحریمی ها نظرشان عوض شده و تصمیم گرفته اند در انتخابات شرکت کنند؛ این یعنی روحانی کار را تمام کرده و پیروز شده است. با تلویزیون آلمان هم صحبت کردم و همین ها را گفتم.
شاید پرسیدن این سؤال درست نباشد و جنبه شخصی پیدا کند ولی امیدوارم حمل بر جسارت نشود. شما هزینه ای از ستاد آقای روحانی برای این مسافرت ها و سخنرانی ها دریافت می کردید؟
فعالیت های من رایگان بود.
خود ستاد روحانی چطور؟ آنها هیچ پیشنهاد پرداخت حق الزحمه ای ندادند؟ بازهم عذر می خواهیم که این سؤالات را مطرح می کنیم چون حرف وحدیث هایی بوده.
من به آقای دکتر نصیر عبادپور که از شاگردان خودم در دانشگاه تهران بودند و از اعضای ستاد مرکزی آقای روحانی در تهران بودند، در همان ابتدا گفتم که هیچ مبلغی نمی خواهم. برخی از ستادها هم مسئله پرداخت حق الزحمه را مطرح کردند که به آنها هم گفتم چیزی دریافت نمی کنم.
بعد از اینکه آقای روحانی پیروز شدند مثلا مبلغی را به عنوان پاداش یا حق الزحمه به عنوان قدردانی یا پاداش به شما پرداخت نکردند؟
قطعا اگر می دادند هم نمی پذیرفتم. همه اشکال تحلیل های اینچنینی این است که متوجه انگیزه من نمی خواهند بشوند. کسی از ستاد دکتر روحانی حتی بعد از پیروزی ایشان، با من تماس هم نگرفت که خداقوتی بگوید. یادتان باشد نه روحانی و نه اطرافیان و حلقه نزدیکش نلسون ماندلا، مهاتما گاندی، محمد مصدق، مهدی بازرگان یا سیدمحمد خاتمی نیستند. انتظارتان از آنها در حد و حدودی که هستند باید باشد و نه بیشتر.
اما شما در برنامه انتخاباتی دکتر جهانگیری دعوت شده بودید. منظورم فیلم تبلیغاتی ایشان است.
جنس اسحاق جهانگیری با اطرافیان نزدیک آقای روحانی خیلی متفاوت است. ایشان را من کاملا از آن حلقه نزدیکان جدا می کنم. در مرتبه بعدی هم برخی از وزرای آقای روحانی خیلی مسئولانه تر عمل کردند. من واقعا به خاطر روحانی نبود که می دویدم، بلکه به خاطر این بود که در مقایسه با آلترناتیوهای دیگر یعنی جناب آقای رئیسی یا قالیباف، روحانی صد پله بالاتر می ایستاد و چاره ای نداشتیم و نداریم که برای او بدویم. یادمان باشد که رقبای روحانی نلسون ماندلا یا مارتین لوترکینگ نبودند. بحث هم بحث فردی نبود. عرض کردم همه احمدی نژادی ها در ستاد آقای رئیسی جمع شده بودند. خب به نظر شما اگر آقای رئیسی انتخاب می شدند غیر از این می شد که احمدی نژادی ها دست کم به مدت چهار سال دیگر زمام امور مملکت را به دست می گرفتند؟ یا آقای قالیباف با آن مدیریتی که در شهرداری تهران داشتند و وضعیتی که بعد از ١٢ سال شهر تهران درآمده، حالا رئیس قوه مجریه هم می شدند؟ نه، هیچ تردیدی به خودتان راه ندهید که در مقایسه با نامزدهای دیگری که داشتیم، روحانی صد پله از هر دو آنها بهتر و مناسب تر بود. رقبای آقای روحانی که عرض کردم باراک اوباما و آنگلا مرکل که نبودند.
به چهار سال بعدی آقای روحانی چقدر خوشبین و امیدوار هستند؟
خیلی زیاد. در کل از نظر اجرائی و توانمندی های شخصی روحانی را بسیار باهوش و توانمند می بینم. برخی از اطرافیان و وزرایش انصافا توانمند و مدیر هستند.
به آقای روحانی پیشنهادی ندادید؟
من از سال ٩٢ به بعد ایشان را ندیده ام. چند بار به مراسم هایی دعوت شدم اما من کلا از مراسم رسمی و تشریفاتی گریزانم.
اگر مرحوم آقای هاشمی رفسنجانی دعوتتان می کردند؟
خیلی علاقه ای به دیدار هاشمی رفسنجانی سال ٧٠ نداشتم، اما یکی از افتخاراتم شرفیابی خدمت هاشمی رفسنجانی بعد از ٨٨ تا روز درگذشت ایشان است.
پس ممکن است یک روز هم افتخار کنید به دیدار حسن روحانی؟
ممکن است، اما هنوز آن روز نیامده است

لینک کوتاه: betanews.ir/n/767160

خبر فوق مربوط به رسانه بهار نیوز می باشد و جستجوگر خبر بتانیوز صرفا آن را بازنشر کرده است. مشاهده در سایت منبع : لینک مستقیم