خرید سکه کلکسیونی
تاریخ دریافت خبر:
نقد فیلم و سریال نقد قسمت دوم فصل چهارم سریال Sherlock

همراه نقد سریال زومجی و بررسی اپیزود جدید سریال Sherlock باشید.

sherlock

هفته ی گذشته از اپیزود افتتاحیه ی فصل چهارم «شرلوک» به خاطر داستانگویی الکی درهم پیچیده و مضحکش شکایت کردم و فاصله گرفتنش از نحوه ی داستانگویی ابتدایی سریال و نوع رفتارش با کاراکترها را دوست نداشتم. در یک کلام در این اپیزود با روی بد «شرلوک» طرف بودیم. برای جواب دادن به این سوال که آیا «شرلوک» هم می تواند حوصله سربر و نامفهوم شود، «شش تاچر» بهترین چیزی است که می توانیم رو کنیم. از این گفتم که چگونه دلم برای یک معمای مرکزی واقعی که مغز شرلوک و واتسون را به کار بگیرد تنگ شده است. نه شرلوک خودش بود و نه واتسون. همه ی در دنیای دیگری سیر می کردند و این به اپیزود ناامیدکننده ای ختم شده بود. به همین دلیل تنها کاری که می توانستم کنم این بود که به آینده امیدوار باشم. که شاید دو اپیزود باقی مانده بتوانند کمی از ویژگی های دوست داشتنی این سریال را باری دیگر رو کنند و کاری کنند تا اشتباهات سریال در اپیزود اول را راحت تر فراموش کنیم.

اگرچه امیدوار بودم، اما راستش را بخواهید فکر نمی کردم که سریال توانایی این را داشته باشد تا در عرض یک اپیزود ایمانم به خودش را برگرداند. ولی خوشبختانه حقیقت این است که اپیزود دوم این فصل که «کاراگاه دروغگو» نام دارد، این کار را انجام می دهد. اگرچه با اپیزود بی نقصی طرف نیستیم، اما استیون موفات به عنوان نویسنده ی این قسمت، برخی از مهم ترین جاذبه های تعریف کننده ی سریال را در نوشتن سناریوی «کاراگاه دروغگو» به کار گرفته است و این نهایتا به اپیزودی ختم شده که نه تنها در زمانِ حال هیجان انگیز است، بلکه ما را برای فینال بلند این فصل هم هیجان زده رها می کند. وقتی به سابقه ی سریال نگاه می کنیم اما چنین تحولی قابل انتظار است. «شرلوک» همیشه به خاطر فصل های سه قسمتی اش، از یک الگوی مشخص پیروی می کرده است.

همیشه اپیزود اول هر فصل، اپیزودی است که تنظیمات و عناصر فصل جدید سریال را زمینه چینی می کند و کاراکترها را در مقابل خطرات تازه ای قرار می دهد. معمولا اینها اپیزودهایی هستند که فقط اشاره ای از بازی های طولانی تر در آنها پیدا می شود و تمرکز اصلی داستان روی ماجرا یا پرونده ای است که در پایان آن اپیزود به سرانجام می رسد. سپس، اپیزود دوم را داریم که شرلوک را در وضعیتی قرار می دهد که حتی بزرگ ترین کاراگاه دنیا هم در مقابل آن، شکستش حتمی به نظر می رسد. چه وقتی که در «سگ های باسکرویل» به نظر می رسید با دشمنانی ماوراطبیعه روبه رو شده است و چه وقتی که باید وظیفه ی بسیار سخت ساق دوشی جان در عروسی اش را برعهده می گرفت. اینها همان اپیزودهایی هستند که همیشه احتمال مرگ و شکست شرلوک در آنها وجود دارد. خب، چنین الگو و تعریفی درباره ی «کاراگاه دروغگو» هم صدق می کند. در این اپیزود شرلوک دو ماموریت حیاتی برای انجام دارد که هر دو او را به جنون و جاهای باریکی می کشانند. اول باید دستِ یک قاتل سریالی را که به عنوان یک مرد مردمی و خیر شناخته می شود رو کند و بعد باید کاری کند تا جان او را ببخشد و دوباره با او دست دوستی بدهد.

sherlock

اول از همه باید بگویم که وقتی فهمیدم این اپیزود به بازگرداندن هرچه سریع تر شرلوک و جان در کنار هم اختصاص دارد خیلی خوشحال شدم. استفاده از مرگ مری برای فاصله انداختن بین شرلوک و جان در اپیزود قبل اصلا حرکت درستی نبود. این اتفاق به طرز متقاعدکننده ای صورت نگرفت و در نتیجه به شخصه اصلا نمی توانستم متوجه ی سقوط این رابطه ی دوستانه که سریال با آن همچون یک اتفاق افسرده کننده رفتار می کرد کنار بیایم. از این می ترسیدم که نکند باید کل اپیزود دوم و بخشی از اپیزود بعد از آن را همراه با شرلوک و واتسونی باشیم که در کنار هم نیستند. بالاخره در پایان اپیزود قبل هر دو طوری به هم پشت کردند که با خودم گفتم، حتما با یکی از آن وضعیت های «قهر، قهر تا روز قیامت» طرف هستیم. اگر این اتفاق می افتاد، خیلی بد می شد. از آنجایی که جدایی این دو به طور طبیعی اتفاق نیافتده بود، پس من به شخصه هیچ اهمیتی به ناراحتی آنها نمی دادم. بنابراین خوشحال شدم که «کاراگاه دروغگو» از همان ابتدا داستان را به رفع کدورت ها و برگرداندن این دو در کنار هم اختصاص داده بود. این موضوع آن قدر سریع اتفاق افتاد که ما هنوز به نیمه ی اپیزود نرسیده بودیم که باز دوباره واتسون را مثل همیشه در حال عصبانی شدن از دست دیوانه بازی ها و رفتارهای عجیب شرلوک پیدا می کنیم! این اولین چیزی بود که نشان داد همه چیز دارد به درستی پیش می رود.

نکته ی بعدی که درباره ی این اپیزود دوست دارم، چیزی است که اپیزود قبل کم داشت یا حداقل به طرز جذابی از آن استفاده نکرده بود و آن هم زمان هایی است که شرلوک در حالتِ کاراگاهی و مشاهده کردن دقیق همه چیز و همه کس و پیش بینی و گمانه زنی های فراپیچیده اش که به فکر ما نمی رسد قرار می گیرد. برخلاف واتسون که می بیند، شرلوک همه چیز را همچون یک میکروسکوپ متحرکِ مشاهده می کند. از نگاه واتسون یک لکه ی ساده بر روی لباس می تواند به عنوان چیزی بی اهمیت برداشت شود، اما همان لکه از نگاه شرلوک تکه پازلی است که تصویر نهایی را کامل می کند. شرلوک مشاهده می کند، گمانه زنی می کند، نتیجه گیری می کند، مسائل پیچیده را سه هفته قبل از وقوعشان حل می کند، نقشه ی دستگیری آدم بدها را روزها جلوتر از موعد می کشد و در پایان کار هم کلاه معروفش را به سر می گذارد. درست همان طور که خودش در این اپیزود می گوید قدرت مشاهده اش آن قدر قوی و بی وقفه است که نمی تواند آن را کنترل کند و حتی اگر خودش نخواهد، اطلاعات به طور اتوماتیک وارد موتور ذهنش می شوند و از آن طرف با جواب خارج می شوند.

sherlock

هروقت سریال این قدرت فرابشری شرلوک هولمز را به درستی مورد استفاده قرار داده است، به اپیزود جذاب و تند و سریعی برای تماشا کردن تبدیل شده است و چنین چیزی درباره ی «کاراگاه دروغگو» هم صدق می کند. مثلا سکانسی را که شرلوک وسط خیابان با کمک گرفتن از جلوه های کامپیوتری دل و روده ی آن تکه کاغذ را بیرون می ریزد ببینید. «کاراگاه دروغگو» از همان نوع دیالوگ های تند و بُرنده ی بهترین قسمت های سریال بهره می برد، قوس شخصیتی کاراکترها را با یک داستان کاراگاهی پیوند می زند، از چندتا پیچ داستانی خوب بهره می برد، همزمان بامزه و هوشمندانه است و البته حاوی دوتا آنتاگونیست جالب توجه هم است که دومی پتانسیل این را دارد تا موریاتی را پشت سر بگذارد. تازه تمام اینها در حالی که خانم هادسون با یک استون مارتینِ قرمز در حالی که توسط پلیس و هلی کوپتر تحت تعقیب است، در خیابان های شهر دریفت می کشد! این را دیگر باید کجای دلمان بگذاریم!وقتی فهمیدم این اپیزود به بازگرداندن هرچه سریع تر شرلوک و جان در کنار هم اختصاص دارد خیلی خوشحال شدم

ماجرا از این قرار است که نه جان و نه شرلوک بعد از مرگ مری در شرایط خوبی به سر نمی برند. جان با شبح مری حرف می زند که در واقع ناخودآگاه خودش است و شرلوک هم باز دوباره در موارد مخدر غرق شده است. این وسط سروکله ی یک قاتل سریالی به اسم کالورتون اسمیت پیدا می شود که روزها به عنوان یک کارآفرین و خیر ثروتمند بیمارستان درست می کند و شب ها آدمکشی می کند. برای اینکه قضیه به طرز استیون موفات واری پیچیده تر شود، این آقا که علاقه ی زیادی به اعتراف کردن به جنایت هایش دارد، دوستانش را جمع می کند و بعد از تزریق کردن موادی دارویی که حافظه ی آنها را بعد از مدت کوتاهی پاک می کند، به جرمش اعتراف می کند و خودش را سبک می کند. خب، اسمیت تمام ویژگی های یک دشمن و پرونده ی کلاسیک برای شرلوک هولمز را دارد. با کسی طرفیم که در جلوی دید همه پنهان شده است، در ذهن همه به عنوان یک آدم خوب شناخته می شود و کارهای شرورانه اش را هم با استفاده از بیمارستان منحصربه فردی که از طریق راه مخفی به درون آن دسترسی دارد، طوری انجام می دهد که دم به تله ندهد.

خلاصه این از آن آنتاگونیست هایی است که اگرچه به اندازه ی کافی احمق است که برای مشکوک کردن شرلوک به خودش سرنخ هایی جا گذاشته باشد و آن قدر احمق است که او را به مبارزه می طلبد ، اما در آن واحد هیچکس به جز شرلوک نمی تواند دستش را رو کند. مثل دفعات قبل شرلوک باید از زاویه ی کاملا جدیدی برای رو کردن دست او عمل کند و باید دست به ترفند جنون آمیزی برای دستگیری او بزند و این وسط کاری کند تا واتسون برای نجات جان او از راه برسد تا به این ترتیب با یک تیر دو نشان بزند و علاوه بر عمل کردن به درخواستِ مری، این قاتل سریالی را هم شکار کند. این طوری سریال با این سناریو هم به دو ماموریتی که دارد می رسد، هم شرلوک در موقعیت پیچیده ای برای انجام یک سری از دیوانه بازی های کاراگاهی اش قرار می گیرد و هم به طرز اُرگانیکی فرصتی برای جان واتسون درست می کند تا احساساتی که نسبت به شرلوک داشت را پشت سر بگذارد. در نتیجه باید گفت اگرچه جدایی این دو به خوبی صورت نگرفته بود و این موضوع کاری می کند تا بازگشت آنها در اینجا به نهایت تاثیرگذاری اش نرسد، اما آشتی کردن آنها با برنامه و نقشه ی بهتری صورت می گیرد.

sherlock

این حقیقت که شرلوک از شخصیت خوب واتسون به عنوان بخشی از چرخ دهنده های اجرای نقشه اش استفاده می کند چیز جدیدی نیست و ممکن است توسط عده ای به عنوان یک نقطه ی ضعف برداشت شود، اما استیون موفات آن قدر جزییاتِ این ایده ی قدیمی را تغییر داده است که تکرار دوباره ی آن هنوز کارکرد داشته باشد. آن تغییر هم این است که این بار این خودِ شرلوک است که به عنوان طعمه در تله قرار گرفته است، نه واتسون و این فکر مری بوده است، نه شرلوک. تلاش همیشگی سریال این بوده تا شرلوک را از یک جامعه گریزِ تمام عیار که برای خصوصیات انسانی پشیزی ارزش قائل نیست، به مردی که دوستانش را به طور زیرپوستی دوست دارد و حاضر است جانش را برای آنها به خطر بیاندازد تبدیل کند و این اپیزود حرکت درستی در پرورش شخصیت پردازی شرلوک در این زمینه است.

نکته ی دیگری که درباره ی این اپیزود دوست دارم نحوه ی پرداختِ جان واتسون به عنوان یک کاراگاه باهوش است که شاید کیلومترها با نبوغ شرلوک فاصله داشته باشد، اما بی دلیل به عنوان دستیار بزرگ ترین کاراگاه دنیا انتخاب نشده است. ما همیشه به جان واتسون به عنوان یک کاراگاه معمولی احمقِ دوست داشتنی نگاه می کنیم. اما موفات در این اپیزود با استفاده از شبح مری بالاخره به ما نشان می دهد که جان چقدر باهوش است. اولین چیزی که از لابه لای گفتگوهای او و شبح مری متوجه می شویم این است که این مری نیست که کنترل ذهن او را در دست دارد. به عبارت دیگر شبح مری بیشتر از اینکه نماینده ی مری باشد، نماینده ی خودآگاه درونی جان است. نویسنده با استفاده از شبح مری در این اپیزود کاری کرده تا ما برای یک بار هم که شده بتوانیم مونولوگ های درونی جان را درست مثل شرلوک بشنویم. در واقع وقتی شبح مری دارد حرف می زند، این خود جان است. پس، وقتی شرلوک دو هفته جلوتر مطب روانکاوِ جان را حدس می زند. این بار اما این شرلوک نیست که چگونگی این پیش بینی غیرممکن را توضیح می دهد، بلکه کمی بعد وقتی جان و شبح مری در ماشین اسمیت تنها می شوند، می بینیم که او به سرعت در ذهنش مسیر استنتاج شرلوک را طی می کند. این گونه ما نیم نگاهی به درون ذهن باهوش واتسون می اندازیم.

هفته ی پیش از این گفتم که چگونه مرگ مری درباره ی شخصیت خود مری نبود، بلکه از آن به عنوان ابزاری برای فاصله انداختن بین شرلوک و جان استفاده شده بود. خب، این اپیزود شاید بسیاری از مشکلات اپیزود قبل را در اینجا رفع کرده باشد، اما نحوه ی رفتارش با مری یکی از آنها نیست. یکی از بدترین سکانس های «کاراگاه دروغگو» جایی است که شبح مری در حالی که جان دارد عدم وفاداری اش به او را اعتراف می کند، سر تکان می دهد و همه چیز را به راحتی قبول می کند تا این ماجرا به خوبی و خوشی تمام شود. باز دوباره نویسندگان از این طریق کاری می کنند تا جان با عواقب واقعی کارش روبه رو نشود. چون مطمئنا اگر مری زنده بود، فقط سرش را در تایید تکان نمی داد و حتما به خاطر خیانتی که به او شده بود، خشمگین می شد. اما سازندگان از این طریق سعی می کنند تا گذشته ها را در راحت ترین شکل ممکن فراموش کنند و این طوری باز دوباره مرگ مری تبدیل به ابزاری برای آشتی دادن شرلوک و جان می شود.همه چیز در رابطه با افشای هویت واقعی یوروس، این زنِ چندچهره به بهترین شکل ممکن صورت گرفت

بزرگ ترین غافلگیری «کاراگاه دروغگو» اما زمانی است که معلوم می شود شرلوک یک خواهر نابغه هم دارد که در تمام این مدت جلوی چشم ما در حال رژه رفتن بوده و ما متوجه اش نشده ایم. معلوم می شود خانم مرموزی که جان در اتوبوس با او آشنا می شود، فیث (دختر اسمیت) که برای کمک گرفتن از شرلوک در اوایل این اپیزود به او سر می زند و در نهایت روانکاوِ جان واتسون، همه یک نفر هستند و آن هم کسی نیست جزو یوروس. بعد از این غافلگیری بسیاری داد و فریاد راه انداختند که نباید در بررسی اپیزود هفته ی قبل، درباره ی خیانتِ جان عجله می کردم. اما سوال من این است که آیا حالا که آن خانم ناشناس، یوروس از آب در آمده، چیزی در خیانتِ احساسی جان به مری تغییر کرده است؟ در اوایل این اپیزود خیلی دوست داشتم تا معلوم شود رابطه ی جان با یوروس احساسی نبوده است و توضیح دیگری دارد، اما متاسفانه خودِ جان هم به آن اعتراف می کند. متاسفانه از این نظر که معلوم نیست در اپیزود بعد چه اتفاقی می افتد، اما سریال تا این لحظه هیچ دلیلی در رابطه با اینکه چرا جان باید با یک زن دیگر رابطه داشته باشد رو نکرده است.

اگر جان بعد از مرگ مری دست به چنین کاری می زد، شاید قابل درک تر بود، اما در این اپیزود تایید می شود که جان در حالی دست به چنین کاری زد که تازه بچه دار شده بود و به نظر می رسید زندگی خیلی خوشحالی هم همراه با مری دارد. در نتیجه اینکه زن ناشناس اتوبوس، همان یوروس است، چیزی را در رابطه با عدم دانستن چرایی وقوع آن تغییر نمی دهد. این یعنی احساس من نسبت به پایان بندی اپیزود هفته ی گذشته به خاطر این غافلگیری تغییری نمی کند. حتی اگر هم کار جان در این اپیزود به طرز متقاعدکننده ای توضیح داده می شد باز هم هیچ تغییری در حالِ پایان بندی اپیزود اول نمی کرد. آن اپیزود در حالی به پایان رسید که جان در نگاه ما بدون دلیل و فقط به خاطر اینکه نویسنده ها او را دچار عذاب وجدان سخت تری کنند، به همسرش خیانت کرده بود و این ضربه ی بدی به آن صحنه زد. حالا مهم نیست در اپیزودهای بعدی، دلیل کار جان توضیح داده می شود یا نه، مهم این است که در لحظات به وقوع پیوستن مرگ مری، خبری از آن دلایل نبود.

sherlock

اما این حرف ها ربطی به خودِ غافلگیری یوروس ندارد. همه چیز در رابطه با افشای هویت واقعی این زنِ چندچهره به بهترین شکل ممکن صورت گرفت و تمام مقدمه چینی های نامحسوس سازندگان به سکانس نهایی معرکه ای ختم شد که در کنار برخی از بهترین لحظاتِ دیوانه وارِ «شرلوک» قرار می گیرد. قبل از هرچیز باید یک آفرین به سیان بروک در نقش یوروس بگویم که با کمی چهره پردازی، انتخاب لباس و هوشمندی کارگردانان که شخصیت های او را به طرز مبهمی به تصویر می کشیدند، کاری می کند تا ما هم مثل شرلوک و جان در دام او بیافتیم. او نه تنها توانسته به صدایی متفاوت برای هر شخصیت برسد، بلکه هر شخصیت از لحاظ فیزیکی با دیگری فرق می کند. اگر هویت یوروس جلوتر از موعد لو می رفت، با مشکل خیلی بزرگ طرف می شدیم. چون آن موقع می توانستیم بگویم که چرا ما تماشاگران عادی متوجه ی او شده ایم، در حالی که شرلوک و جان با وجود تمام نبوغشان از او رودست خورده اند. بله، عده ی کوچکی از قبل هویت یوروس را حدس زده بودند، اما آنها هم مدرک های قوی ای برای حدس شان نداشته اند و فقط گمانه زنی کرده بودند.

بنابراین برای یک بار هم که شده، تماشاگران و جان به معنای واقعی کلمه در یک لحظه با هم شوکه می شوند. این همچنین به طرز باورپذیری حرفه ای بودن یوروس در کارش را هم ثابت می کند. با توجه به رفتار جنون آمیز یوروس در آن سکانس پایانی در رابطه با توضیح کارهایی که برای اجرای این غافلگیری انجام داده بود، یک لحظه احساس کردم در حال نگاه کردن به یک شرلوک ترسناک هستم. اگر شرلوک از هوشش برای شرور بودن استفاده می کرد چه می شود؟ یوروس می شد. این همچنین از یک نظر دیگر هم غافلگیری خوبی است. ما تاکنون انتظار می کشیدیم تا موریاتی جلوی راهمان سبز شود، اما حالا با آنتاگونیست تازه ای روبه رو شده ایم که به شخصه بیشتر از موریاتی کنجکاو به دست آوردن اطلاعات بیشتر درباره ی او هستم و البته پیامی (دلت برام تنگ شده؟) که برای شرلوک به جا گذاشته است، نشان می دهد که او یا شاگرد موریاتی مرحوم است که برای تمام کردن کار ناتمام استادش آمده است، یا دستش با او توی یک کاسه است. که در این صورت خدا به شرلوک و دستیارش رحم کند! معلوم نیست در اپیزود فینال این فصل چقدر از انتظاراتمان درباره ی یوروس جواب می گیرد، اما در اینکه این یک معرفی فوق العاده بود شکی نیست.

راستی برای آنهایی که برایشان سوال شده است که کسی با نبوغ فوق العاده ی شرلوک در دیدن پشت نقاب آدم ها، چرا خواهرش را نشناخته است؟ خب، اولین توضیح این است که شرلوک در جریان برخورد اولیه اش با فیث و پیاده روی اش در خیابان با او، حسابی هرویین مصرف کرده است و مغزش دقیق کار نمی کند، اما به نظر نمی رسد این بهترین جواب باشد. چون ما می بینیم که نه تنها مغز او در رابطه با توضیح دادن محل قرارگیری آن تکه کاغذ عالی کار می کند، بلکه می تواند از طریق راه رفتن در خیابان به مایکرافت پیام بفرستد و حتی می بینیم که در جریان مصاحبه اش با فیث بارها سعی می کند تا راز او را کشف کند، اما هر بار به مشکل برخورد می کند. خب، جدیدترین تئوری طرفداران این است که یوروس در زمانی که شرلوک خیلی بچه بوده از خانواده اش جدا شده است و در نتیجه شاید شرلوک خاطرات زیادی از او را به یاد نمی آورد یا شاید تمام خاطراتی که از او داشته است را فراموش کرده است. بالاخره نباید فراموش کنیم که کالورتون اسمیت هم بعد از اعتراف کردن به جنایت هایش، ذهن دوستان و نزدیکانش را پاک می کرد. شاید نویسنده خواسته از این طریق خطی موازی بین اسمیت و خاطرات فراموش شده ی شرلوک از خواهرش ترسیم کند.

این تئوری وقتی قوت گرفت که ما در پایان پیاده روی و چیپس خوری این خواهر و برادر با فلش بک بسیار کوتاهی از پسربچه ای در حال دویدن به دنبال سگش روبه رو می شویم. گفته می شود که سگ موردعلاقه ی شرلوک در کودکی کشته شده است. این در حالی است که ما در فصل سوم هم از زبان چارلز مگنوسن شنیدیم که این سگ نقطه ی ضعف شرلوک محسوب می شود. بازگشت خاطراتِ شرلوک در حال بازی کردن با این سگ که با دیدارِ خواهرش مصادف شده، خبر از این می دهد که رابطه ی نزدیکی بین این سه ضلع وجود دارد. آیا یوروس سگ را کشته است؟ او به چه دلیلی از کودکی به جای دیگری منتقل شده بوده است؟ نکته ی دیگری که نشان می دهد یوروس و شرلوک جدا از یکدیگر بزرگ شده اند، جایی است که فیث به دیدار با هولمز اینگونه واکنش نشان می دهد: «تو با چیزی که انتظار داشتم فرق می کنی. خوب تری... خوب تری از هرکسی».

تکه مدرک دیگری که درباره ی ماجرای جدا شدن این دو از کودکی داریم، نام خواهر شرلوک است: یوروس. همان طور که خودش هم به واتسون می گوید، یوروس به معنای «باد شرقی» است. در فصل سوم شرلوک به واتسون می گوید: «یوروس در پایان همه ی ما رو نابود می کنه. این داستانیه که برادرم تو بچگی برام تعریف می کرد. داستان یوروس، نیروی وحشتناکی که هرچیزی که سر راهش باشه رو از بین می بره. اون ناشایسته ها رو پیدا می کنه و اونا رو از بالا از زندگی ساقط می کنه». این طور که به نظر می رسد، یوروس در خانه ی خانواده ی هولمز به قصه ی ترسناکی برای هشدار دادن تبدیل شده بوده است. خب، در تمام این مدت یوروس کجا بوده است؟ بهترین حدس طرفداران در این زمان این است که او در بیمارستان روانی بسیارِ محرمانه و امنی به اسم «شرینفورد» مخفی بوده است. در ابتدا بسیاری فکر می کردند که شرینفورد، اسم برادر سوم هولمز است، اما حالا که این برادر خواهری به اسم یوروس از آب درآمده، پس اینکه شرینفورد اسم یک مکان باشد ظاهرا ردخور ندارد. مخصوصا با توجه به اینکه در جایی از اپیزود «شش تاچر» مایکرافت از منشی اش می خواهد: «من رو به شرینفورد وصل کن، لطفا» و در جایی از اپیزود دوم هم به خانم اسمالوود می گوید که: «شرینفورد امنه». پس، ظاهرا جوکر از آرکام فرار کرده است!

لینک کوتاه: betanews.ir/news/470987

خبر فوق مربوط به رسانهزومجی می باشد و جستجوگر هوشمند بتانیوز صرفا آن را بازنشر کرده است. مشاهده در سایت منبع : لینک مستقیم