خرید سکه کلکسیونی
تاریخ دریافت خبر:
سید محمد علی جمال زاده در 23 دی ماه سال 1274 شمسی در شهر اصفهان محله بید آباد متولد شد. یادنامه ای برای پدر داستان نویسی ایران به گزارش ایمنا، محمد علی نویسنده و مترجم معاصر ایرانی است. او را پدر داستان کوتاه فارسی و آغازگر سبک رئالیسم یا واقع گرایی در ادبیات فارسی می دانیم. جمال زاده از پیشروان مدرنیته و جنبش فکری آزادیخواهان در ایران به حساب می آید. پدرش سید جمال، معروف به صدرالمحققین، واعظ مشروطه خواه و از مخالفان استبداد اصفهان متولد 1240 شمسی در همدان و مقتول به سال 1287 شمسی در بروجرد، همدانی و از سادات شیعی جبل عامل لبنان بود. مادرش اصفهانی و از خانواده میرزا حسین باقرخان خوراسکانی است. وی دوران کودکی اش را در اصفهان سپری کرد و از 10 سالگی با پدرش در مجالسی که وعظ می کرد همراه بود. به این ترتیب ، به قول خودش «گیر و دارهای اول مشروطیت» را به خوبی دیده بود.
پدر محمد علی بار به دلیل مشروطه خواهی اش، مورد غضب محمد علی شاه قرار گرفت و در سال 1282 شمسی، در یکی از سفرهایش که برای وعظ می رفت، ظل السلطان تهدید کرده که اگر پای سید جمال به اصفهان برسد گوشت بدنش را تکه تکه خواهد کرد. پدر محمد علی هم به ناچار دیگر به اصفهان نرفت و یکی از دوستان خانه و اثاثیه آن ها را فروخت وخانواده او را با دلیجان شبانه به تهران برد؛ به این ترتیب آن ها در تهران ساکن شدند. محمد علی در این زمان، در مدرسه ثروت و ادب تهران درس می خواند.
تحصیلات جمالزاده در خارج از ایران
در سال 1287 شمسی، محمد علی که حالا بیش از 12 سال سن داشت، برای تحصیل به خارج از کشور رفت. در این زمان، محمد علی و یکی از هم کلاسی هایش، روزنامه ای به زبان فرانسه، به نام لادویز منتشر می کردند. در مدت اقامت محمد علی در بیروت بود که وضعیت سیاسی ایران تغییر کرد و محمد علی شاه، مجلس را به توپ بست. در این زمان، پدر محمد علی که از آزادی خواهان بود، پنهانی خود را به همدان رساند تا از آن جا به عتبات برود، اما در آن جا دستگیر شد و به حکومت بروجرد تحویل داده شد و در آن جا به دستور امیر افخم(حاکم بروجرد) به دار آویخته شد. جمالزاده در بیروت با ابراهیم پور داوود و مهدی ملک زاده( فرزند ملک المتلکین ) چند سالی همدوره و همدرس بود. محمد علی در سال 1289 شمسی از راه مصر خود را به فرانسه رسانید و از آن جا به لوزان سوئیس رفت و تا سال 1911 در لوزان بود و در آن جا در رشته حقوق تحصیل کرد. وی در این سال ها فقر و بی پولی بسیار را تجربه کرد. پس از آن در سال 1291 به دیوژن فرانسه رفت در آن جا به ادامه تحصیل پرداخت تا این که در سال 1293 دیپلم حقوق خود را از دانشگاه این شهر گرفت.

دوران بعد از تحصیل
به دنبال وقوع جنگ جهانی اول، در سال 1294 شمسی سیدحسن تقی زاده در برلن، کمیته ملّیون ایرانی را تشکیل داد و محمد علی نیز از جمله ایرانیانی بود که به این کمیته دعوت شد. به دنبال این دعوت، محمد علی در این سال به برلن رفت و تا سال 1930 در این شهر زیست. اندکی پس از ورودش به برلین، از جانب کمیته، برای انجام ماموریتی به منشور جمع آوری قشون ایلات به منظور مقاومت در مقابل روس ها و انگلیس ها به بغداد و کرمانشاه اعزام شد و به مدت 16 ماه در این ماموریت بود. وی در این سفر، به کمک دوست دوره دانشجویی خود، ابراهیم پور داوود، روزنامه رستاخیز را منتشر کرد.
پس از بازگشت به برلین، به همکاری در مجله کاوه و اداره امور آن دعوت شد و تا تعطیلی آن مجله با تقی زاده کار می کرد. پس از تعطیلی مجله کاوه ، به دلیل مشکلات مالی، دیگر امکان ادامه فعالیت ادبی برای او ممکن نبود و به همین دلیل به خدمت سفارت ایران درآمد و حدود 8 سال(یعنی تا سال 1931.م) سرپرستی محصلین ایرانی را به عهده گرفت . پس از آن در سال 1931 میلادی به دفتر بین المللی کار وابسته به جامعه ملل پیوست و در سال ۱۹۵۶ بازنشسته شد. پس از بازنشستگی به ژنو مهاجرت نمود؛ در این مدت چند دوره به نمایندگی دولت ایران در جلسات کنفرانس بین المللی آموزش و پرورش شرکت کرد، و در نهایت در همین شهر هم درگذشت.
محمدعلی جمالزاده که حدود 102 سال عمر کرد، مجموعا در طول عمر خود، پنج بار به ایران سفر کرد؛ وی سیزده سال از عمرش را در ایران سپری و بقه عمر را در کشور های دیگر زندگی کرده است؛ اما با این وجود وی ایرانی زندگی می کرد؛ خانه اش آراسته به قالی و قلمکار و قلمدان و ترمه و تافته و مسینه و برنجینه های کرمان و اصفهان و یزد بود، درباره ایران تحقیق می کرد، تالیفاتش همه برای ایرانیان بود و همیشه فارسی می نوشت و هدفش بیداری و گسترش معارف ایرانیان بود.
آرامگاه جمالزاده
محمد علی جمالزاده در روز هفدهم آبان ۱۳۷۶ در یکصد و دو سالگی، در یک خانه سالمندان در شهر ژنو درگذشت. قبر او در گورستان petit saconnex در شهر ژنو واقع است. همسرش را نیز در همین مکان دفن کرده اند.

وصیت جمالزاده
وی مطابق نامه ای در سال 1355 کلیه آثارش را به دانشگاه تهران وگذار کرد تا از محل انتشار آن، یک ثلث به مصرف خرید کتابهای مفید برسد و با مجموعه کتابهای اهدایی او در اختیار کتابخانه مرکزی دانشگاه باشد، یک ثلث دیگر را دادن بورس به دانشجویان ایرانی که به تحقیقات ادبی– تاریخی مشغولند در نظر گرفته شود و یک ثلث دیگرش را نیز به موسسه های خیریه از قبیل یتیم خانه و خانه سالمندان– بشرط آنکه در اصفهان باشند، واگذار گردد.
نویسندگی جمالزاده
جمال زاده نویسندگی اش را با پژوهش و مباحث اجتماعی و سیاسی و تاریخی آغاز کرد و داستان نویسی، که هنر اصلی اوست، بعدها آغاز شد. جمالزاده نویسندگی را با مجله کاوه آغاز کرد و پس از آن که کاوه تعطیل شد به همکاری جوانانی که در اروپا درس می خواندند مرتصی یزدی، غلامحسین فروهر، حسن نفیسی، مشفق کاظمی، احمد فرهاد، تقی ارائی که مجله فرنگستان را در برلن بنیاد نهاده بودند شتافت و مقاله هایی در آن مجله به چاپ رسانید. جمالزاده با توقف انتشار فرنگستان به روزنامه های ایران رو کرد و در روزنامه های ایران آزاد، تعلیم تربیت، مهر، شفق سرخ، کوشش، اطلاعات، به چاپ نوشته هایی که بیشتر مطالب اجتماعی بود پرداخت، تا آن که مدیریت مجله علم وهنر را پذیرفت که در برلن انتشار می یافت. مؤسس این مجله ابولقاسم وثوق بود. هفت شماره از آن بیشتر منتشر نشد.
جمالزاده، پس از شهریور ۱۳۲۰ که مجله های مختلف ماهانه ادبی در ایران تأسیس شد، در غالب آن ها مقاله نوشت و داستان منتشر کرد. در سخن، یغما، راهنمای کتاب، وحید، ارمغان، هنر و مردم بیش از همه مقاله دارد. در مجله کاوه، که محمد عاصمی در مونیخ به چاپ رسانید نیز مقاله های زیادی منتشر کرده است. وی در سال 1300، نخستین مجموعه داستان کوتاه فارسی را منتشر کرد و به همین علت او را پدر داستان نویسی فارسی یا پیشوای نوول نویسی فارسی می دانیم.

12168/135/5
کانال اطلاع رسانی: https://telegram.me/imnanews

لینک کوتاه: betanews.ir/news/470800

خبر فوق مربوط به رسانهایمنا می باشد و جستجوگر هوشمند بتانیوز صرفا آن را بازنشر کرده است. مشاهده در سایت منبع : لینک مستقیم