کتاب سکه های ماشینی قاجار
تاریخ دریافت خبر:
روزشمار: ۲۳ دی؛ دی به دین روز، چهارمین جشن دیگان

امروز ۲۳ دی ماه برابر با چهارمین و آخرین جشن دیگان است. در روزهای اول و هشتم و پانزدهم دی که دیگر جشن های دیگان بودند با شما عزیزان همراه بودیم و درباره هر یک برایتان نوشتیم. اکنون با کجارو همراه شوید تا با آخرین جشن دیگان نیز آشنا شوید.

همانطور که قبلا هم گفته شده است، در گاهشماری ایرانی، هر یک از روزهای ماه یک نام ویژه خود را دارد. در سه روز از روزهای ماه نام «دی» به چشم می خورد. ماه سی روزه زرتشتی از چهار بخش تشکیل می شد که در آغاز نخستین بخش نام اهورامزدا و در آغاز سه بخش دیگر نام «دی»، صفت اهورامزدا قرار داشته است و این چیزی شبیه به تقسیم ماه به هفته سامی است. به این ترتیب، هر بخش ماه به نام خدا آغاز می شده است: اول ماه به نام هُرمزد، هشتم و پانزدهم و بیست و سوم ماه به نام دی. هر یک از این چهار روز معرف آغاز هفته ای تازه در ماه است و برای آن که دی ها با هم اشتباه نشوند، هر یک از آنها را با نام روز بعد همراه می کنند:

  • روز هشتم = دی به آذر
  • روز پانزدهم = دی به مهر
  • روز بیست و سوم = دی به دین

این سه روز با نخستین روز ماه که اورمزدروز است، ارتباط دارند. پس این چهار روز به یکدیگر پیوند دارند و شاید از همین روست که برخی از پژوهشگران در دی ماه چهار جشن دیگان در نظر گرفتند. برای هر یک از این روزها در دی ماه آیین هایی هم نقل شده است و برخی از این جشن ها نام خاصی هم به خود گرفتند.

دی به دین روز

دی به دین به روز بیست و سوم هر ماه در گاهشماری ایران باستان گفته می شود. در گاهشماری ایران باستان غیر از روز اول هر ماه که هرمزد روز نامیده می شود سه روز دیگر به نام اهورامزدا است که به صورت دی آمده و برای باز شناختن هر یک از این سه روز به نام روز بعد الحاق شده و دی به آذر (روز هشتم)، دی به مهر (روز پانزدهم) و دی به دین (روز بیست و سوم) گفته می شود. دی یکی از نام های اهورامزداست و در اوستا به صورت دَثوش یا دَدوش یا دَذوه صفت و به معنی آفریننده آمده است.

روز هشتم، پانزدهم و بیست و سوم ماه دی برای آنکه نام این روزها با نام ماه یکی شده، اعیاد دانسته می شد.

ایرانیان باستان همواره شیفته شادی و جشن بوده اند و این جشن ها را با روشنایی و شید (نور) می آراستند. در تاریخ ایران باستان ۳۶ جشن داشتیم. آنان خورشید را نماد نیکی می دانستند و در جشن هایشان آن را ستایش می کردند.

معنای واژه «دی»

واژه «دی» در اوستا، دتهوش (Dat-Hush) یا دزوه (Daz-Vah) است که به معنی دادار یا آفریننده و آفریدگار که همیشه برای اهورامزدا صفت آورده شده است.

دی به دین روزواژه دی از مصدر «دا» آمده که در اوستا و فرس هخامنشی و سانسکریت به معنی دادن، آفریدن، ساختن و بخشودن است. در پهلوی داتن و در فارسی دادن شده که از همین ریشه است.

معنای واژه «دی به دین» در فرهنگ فارسی عمید

نام قدیمی آن دیبادین است. نام روز بیست وسوم از هر ماه خورشیدی که زردشتیان در این روز جشنی برپا می کردند، دی به دین است و دین مرد خرد / آن شناسم که لعل باده خورد (مسعودسعد: ۵۴۹).

جشن های قدیم ایران در دی ماه

  • ۱ دی: روز میلاد خورشید؛ جشن خرم روز، نخستین جشن دیگان
  • ۸ دی: دی به آذر روز، دومین جشن دیگان
  • ۱۵ دی: دی به مهر روز، سومین جشن دیگان
  • ۲۳ دی: دی به دین روز، چهارمین جشن دیگان

این ۴ روز را در ماه دی جشن می گیرند و در این روزها به نیایش همگانی و استراحت میپردازند و این سه روز، روز استراحت در هر ماه بوده است. مانند آدینه (جمعه) که بین هر «دی روز»، ۷ روز فاصله بوده و بخاطر همین بسیاری فکر می کنند که گاهشمار زرتشتی «روزهای هفته» داشته است.

امروزه زرتشتیان در برخی از شهرها و روستاها، یکی از روزهای دی در ماه دی و یا همه آن را جشن می گیرند.

دی به دین روزدر همین روز:

  • اشغال تبریز توسط نیروهای آلمان و امپراتوری عثمانی در جریان جنگ جهانی اول (۱۲۹۳ شمسی)
  • درگذشت «ابوسعید بهادرخان» آخرین ایلخان مغول در ایران (۷۳۶ قمری)
  • اعلام یکپارچگی لیبی و تونس (۱۹۷۴ میلادی)
منبع ویکی پدیا برچسب‌ها جشن ایران باستان جشن های ایرانی روزشمار دی

لینک کوتاه: betanews.ir/news/470718

خبر فوق مربوط به رسانهکجارو می باشد و جستجوگر هوشمند بتانیوز صرفا آن را بازنشر کرده است. مشاهده در سایت منبع : لینک مستقیم