کتاب سکه های ماشینی قاجار
تاریخ دریافت خبر:
نام مظفر سالاری پس از پرفروش شدن رمان «رویای نیمه شب» بیش از گذشته بر سر زبان ها افتاد. نویسنده ای که ضمن ملبس بودن بله لباس روحانیت سال هاست که با استفاده از هنر ادبیات و نویسندگی رسالت تبلیغی خود را پی گرفته است. در این گفتگو او از دیدار اخیر با مقام معظم رهبری و همچنین مسائل مختلف حوزه ادبیات می گوید. نام مظفر سالاری پس از پرفروش شدن رمان «رویای نیمه شب» بیش از گذشته بر سر زبان ها افتاد. نویسنده ای که ضمن ملبس بودن بله لباس روحانیت سال هاست که با استفاده از هنر ادبیات و نویسندگی رسالت تبلیغی خود را پی گرفته است. در این گفتگو او از دیدار اخیر با مقام معظم رهبری و همچنین مسائل مختلف حوزه ادبیات می گوید. گروه فرهنگی رجانیوز - حامد یامین پور: نام مظفر سالاری پس از پرفروش شدن رمان «رویای نیمه شب» بیش از گذشته بر سر زبان ها افتاد. نویسنده ای که ضمن ملبس بودن بله لباس روحانیت سال هاست که با استفاده از هنر ادبیات و نویسندگی رسالت تبلیغی خود را پی گرفته است. در این گفتگو او از دیدار اخیر با مقام معظم رهبری و همچنین مسائل مختلف حوزه ادبیات می گوید. رجانیوز: آقای سالاری بفرمایید که در جلسه با مقام معظم رهبری که با اهالی قلم برگزار شد چه گذشت؟ مظفر سالاری: اصلاً تصور نمی کردم آقا مرا بشناسند. البته ایشان نه سال پیش دوازدهم تا شانزدهم سال 1386 سفری به یزد آمدند و یزدی ها افتخار داشتند میزبان ایشان باشند. از طرف حوزه هنری از من هم دعوت شد که همراه گروه خبرنگاران و نویسندگانی باشم که این رویداد را پوشش می دادند. در آن مقطع دورادور همراه ایشان بودم و این جور نبود که خیلی نزدیک شویم. مگر شبی که به دیدار خانواده شهدا رفتیم که در آن شب ایشان را نزدیک تر زیارت کردیم. پس از آن قضیه راجع به سفر ایشان به یزد رمانی به اسم «قایق راندن به اقیانوس» نوشتم. اخیراً هم رمان «رؤیای نیمه شب» را نگاشتم. این را در مسابقه کتاب و زندگی گذاشتند و یک نسخه از چاپ شصت و پنجم این کتاب دستم بود تا در دیدار با آقا در آن جلسه تقدیم کنم. صفحه اولش نوشته بودم: «تقدیم به رهبر معظم انقلاب، امیدوارم از رهنمودهای حضرتعالی برخوردار شوم.» این جلسه پنج شنبه شب شانزده دی سال 1395 برگزار شد. آقای مؤمنی روز سه شنبه چهاردهم دی ماه به من زنگ زد که چنین نشستی هست و 20 نفر از شاعران، نویسندگان و فعالان فرهنگی حضور دارند و شما هم هستید. خوشحال شدم و تعجب کردم. صبح پنج شنبه به قم و زیارت رفتم و سپس به حوزه هنری آمدم. ساعت 4 بعد از ظهر آقایان قزوه، مؤمنی و امیری اسفندقه به حوزه هنری آمدند و آنجا جمع شدند. از خانم ها نویسنده کتاب «دختر شینا» و خانم آرمین و امثال اینها هم آمدند. بعد به طرف بیت حضرت آقا آمدیم. فکر می کردم جلسه قبل از نماز برگزار می شود و لذا بلیط برگشتم با قطار را ساعت هشت و بیست دقیقه گرفته بودم. تا رسیدیم وقت نماز شد و آقا برای نماز آمدند. در جایی بودیم که دو اتاق تو در تو بود. معلوم بود جلسه های خیلی خصوصی و صمیمانه را آنجا برگزار می کنند. سجاده سفیدی هم انداخته بودند و صندلی هم کنارش رو به قبله و پشت به ما که نشسته بودیم قرار داشت. تعجب کرده بودم چرا پشت صندلی به طرف ماست! اگر آقا می خواهند بنشینند قاعدتاً به سمت ما می نشینند. به هر حال آقا تشریف آوردند و با صمیمیت زیادی از همه استقبال کردند و به همه خوشامد گفتند. وقت نماز صف دوم ایستاده بودم. یکی از آقایانی که کنار آقا ایستاده بود رو به من کرد و گفت: «شما بیا جلو.» گفتم: «نمازم شکسته است.» گفت: «حالا شما نماز مغرب را بایست.» جلو آمدم و دقیقاً سمت راست آقا قرار گرفتم. به آقایی که پشت سر آقا ایستاده بودند ـ و اطلاع نداشتم از محافظان آقا بود ـ گفتم: «اگر اجازه بدهید جایمان را با هم عوض کنیم. نماز عشا هم که می خواهیم بخوانیم دیگر فاصله ایجاد نمی شود.» ایشان لبخندی زد و گفت: «نه، من باید همین جا باشم.» فهمیدم از محافظان آقاست. به هر حال نماز مغرب را که خواندیم. بعد هم نافله نماز مغرب را که دو رکعتی هست یکیش را ایستاده و دیگری را نشسته خواندند. برای نماز عشا منتهی الیه سمت راست صف اول ایستادم و جایم را به آقا قزوه دادم. نماز عشا تمام شد و دور تا دور نشستیم. آقا بعضی ها را می شناختند و خیلی صمیمانه احوالپرسی می کردند. سمت راست آقا مدیر جلسه بود که اسم شریفشان را نمی دانم. یکی از فرزندان ایشان هم سمت چپ آقا نشسته بود. شاید آقا مسعود بودند که نه سال پیش که آقا به یزد آمدند ایشان هم حضور داشتند که من هم با ایشان صحبت می کردم که چرا نمی توانیم برویم و آقا را از نزدیک ببینیم. چرا نمی توانیم در خانه ای که الان هستند برویم و شاهد دیدارهای خصوصی باشیم و از این حرف ها. ایشان گفتند به تدریج فضا بازتر می شود و امکانات بیشتری در اختیار نویسندگان و خبرنگاران قرار می گیرد. مدیر جلسه بعد از نماز عشا از سمت راست شروع به معرفی یکایک افراد کرد. فردی که معرفی می شد گزارش کوتاهی به عرض می رساند. نوبت به آقای قزوه رسید که شعری خواند و بعد آقای امیری اسفندقه که ایشان هم شعری خواند. پس از آن آقای قزوه گفت: «قصیده ای 70 بیتی سروده ام.» آقا هم گفتند: «ان شاءالله که نمی خواهی بخوانی.» حضار خندیدند. یک ساعتی شد تا نوبت به من برسد. دقیقاً روبروی آقا نشسته بودم. از طرفی می توانستم ساعت دیواری را ببینم. مدام افسوس می خوردم که چرا بلیطم را برای ساعت نه یا ده نگرفته بودم و کاش فکری می کردم و شب را در تهران می ماندم. از طرف دیگر پایم که به تهران می رسد به خاطر هوای تهران سردرد می شوم. ساعت دوازده ظهر از قم به سمت تهران حرکت کرده و مستقیماً به حوزه هنری رفته بودم. آنجا هم تعطیل بود و ناهار هم نخورده بودم. اینها باعث شد سردرد و حال خوبی نداشته باشم، ولی آنچه که جبران می کرد دیدار آقا و آن رویداد بزرگ بود. نوبت به من که رسید، با خودم می گفتم چقدر خوب است آقا بعضی ها را مثل آقایان قزوه و امیری اسفندقه می شناسند و از سوابق کاریشان اطلاع دارند. این لذت بخش است که آقا یکی را بشناسد و ما از این سعادت محروم هستیم. نوبت به من که رسید مدیر جلسه گفت: «ایشان آقای مظفر سالاری نویسنده کتاب قایق راندن به اقیانوس است.» وقتی این را گفت پیش خودم گفتم بارک الله آقا این مقدار اطلاعات را از بنده دارند که مدیر جلسه این گونه معرفی کرد. رجانیوز: یعنی کتابی را از شما که گمنام تر بود را هم می شناختند. سالاری: بله، همان کتابی که راجع به سفر مقام معظم رهبری به یزد است. این را که گفت آقا لبخند بسیار صمیمانه ای را نثارم کردند و ابروهایشان را به علامت اینکه مرا می شناسند بالا بردند. با حالت خوشایند و زیبایی دو بار گفتند: «بله، بله، آقای مظفر سالاری. آن را کتاب را دیده ام. کتاب خیلی خوبی بود.» خیلی خوشحال شدم که آقا حداقل یکی از کتاب ها را دیده اند. ایشان گفتند که من آن را خوانده ام و باز هم خوشحال شدم که آن را خوانده اند. من هم خدمت ایشان عرض کردم: «الان مصادف با دهمین سالگرد سفر شما به یزد است و خوشحالم در چنین ایامی خدمت شما رسیده ام و دو باره شما را زیارت می کنم.» راجع به «رؤیای نیمه شب» گفتم که اتفاقاً هفته گذشته آمدم و در سالن سوره حوزه هنری در جشنواره کتاب دین و پژوهش های برتر به خاطر این کتاب جایزه گرفتم. ایشان تبریک گفتند و با کمال تعجب متوجه شدم این کتابم را هم خوانده اند و بیشتر تعریف کردند. عین جمله شان این بود: «این کتاب را خوانده ام. خیلی خوب و مستند بود. در واقع شما یک واقعه حقیقی را باز کردید و شکل رمان به آن دادید. خیلی خوب بود.» می دانم که آقا این جملات را گفتند. البته به نظرم می رسد آقا ابتدای صحبتشان گفتند: «کار اصولی و خیلی خوبی بود.» منتهی چون دوستانی که نقل کرده اصولی را نگفته اند کم کم به شک افتاده ام که آیا چنین چیزی را شنیده ام یا نه. به ذهنم می آید که گفتند.. بعضی از دوستانی که صحبت کردند لحنشان قدری تیره بود. مثلاً مطالبی را می گفتند که آقا خوششان نمی آمد. رجانیوز: مثلاً چه چیزی بیان شد؟ سالاری: اینکه مردم کتاب نمی خوانند، آموزش و پرورش کم کاری می کند و صحبت هایی از این قبیل. آقا هم می گفتند اینها را که من هم می دانم. بهتر از شما خبر دارم کاستی ها و مشکلاتی هست. حالا سئوال این است که چه طرح و برنامه ای داریم و چه کار باید بکنیم؟ مثلاً مقام معظم رهبری آقایی را که جانباز بودند و الان اسمش شریفشان را از یاد برده ام خیلی تحویل می گرفتند. دوست جانباز دیگری خاطرات ایشان را نوشته بود و آقا تقریظ مختصری صفحه اول کتابشان نوشته بودند. آن آقای جانباز می گفت مشکلات و مسائل اینهاست و دشمنان چنین و چنان می کنند و همه چیز به شما منتقل می شود. من قربان دل پر از غم شما شوم و حرف هایی از این قبیل. آقا گفتند اینها چه حرفی است. کاملاً آگاه و با طمأنینه هستم و این مشکلات طبیعی است. بالاخره انقلابی شده است و حرفی برای گفتن دارد و هنوز دشمنان نمی دانند این انقلاب چه چیزهایی در آستین برایشان دارد. آنچه گفتم مضمون سخنان ایشان بود، نه عین آنها. جز همانی که گفتم دقیق خاطرم بود چه گفته بودند. روحیه ایشان کاملاً با نشاط، آرامش بخش و دارای سعه صدر زیاد بود که همگی لذت بردیم. وقتی این مسائل مطرح شد، به عمد خدمتشان عرض کردم اگر کتاب خوبی تولید و به خوبی تبلیغ و توزیع شود و مخاطب احساس نیاز به آن کند آن را می خواند. مردم ما با مطالعه قهر نیستند. کتاب خوب را می خوانند. رجانیوز: شما بحث مسابقه و مدل ارائه کتاب را عنوان کردید؟ سالاری: بله. این را گفتم و ایشان دست تکان دادند. بعد گفتم نکته جالب راجع به مسابقه «کتاب و زندگی» این بود که قیمت کتابم قبل از مسابقه 12500 تومان بود. وقتی قرار بود مسابقه برگزار شود به خوانندگان تخفیف دادند و قیمتش به 8500 تومان رسید. برای ساختن تیزر سینمایی و تلویزیونی که بر اساس کتابم در هفت دقیقه ساخته شد، از هیچ یارانه ای استفاده نشده و تمام هزینه ها از محل فروش کتاب تأمین شده است. اگر کتاب خوب باشد می تواند روی پای خودش بایستد. اینها را که گفتم ایشان لبخند زدند، سر تکان دادند و اظهار خوشحالی کردند. در پایان هم گفتم افتخار دارم نسخه ای از چاپ شصت و پنجم کتاب را تقدیمتان کنم. مدیر جلسه نیم چه اشاره ای کرد که یعنی بیایید کتاب را بدهید. بلند شدم، رفتم و کتاب را تقدیم آقا کردم. مدام نگاهم به ساعت بود. ساعت نزدیک هفت شده و هشت ده دقیقه یا هشت و بیست زمان حرکتم بود. قبلاً قضیه رفتنم را به آقای قزوه گفته بودم. در حوزه هنری که بودیم آقای قزوه گفت: «به نظرم باید بلیط را کنسل و فکر دیگری کنی.» آن موقع منظورش را درک نکردم. وقتی وارد جلسه شدیم آقای قزوه این مطلب را به مدیر جلسه منتقل کرده بود که ایشان می رود. به ایشان گفته بودم امیدوارم طوری بروم که وسط جلسه نامطلوب نباشد. وقتی بلند شدم، جلو رفتم تا کتاب را تقدیم کنم، مدیر جلسه گفت: «آقای سالاری از یزد آمده اند و مسافرند و بلیط دارند. اگر وسط جلسه رفتند به این دلیل است.» جایی که نشسته بودم تنگ بود و بین دو نفر در تنگنا نشسته بودم، طوری که پاهایم داشت کم کم خواب می رفت. پیش خودم گفتم حالا که ایشان این حرف را زده است چرا سر جایم برگردم و بعد یک ربع دیگر بلند شوم و بروم؟ لذا همان جا گفتم: «آقا! از حضرتعالی خداحافظی می کنم و ان شاءالله ما را از رهنمودهایتان و یادداشتی برای این کتاب که موفقیت هایی کسب کرده است و خوانندگان استقبال کرده اند محروم نفرمایید تا آن را سرمایه کارمان قرار دهیم.» خداحافظی کردم و عقب عقب رفتم که خارج شوم. حضرت آقا و اکثر کسانی که آنجا بودند احترام کردند و ایستادند. به هر حال بیرون آمدم و خودم را به راه آهن رساندم. رجانیوز: شما فعالیت نوشتن را از چه زمانی شروع کردید؟ سالاری: از دوم دبستان در شهرمان، یزد عضو کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بودم و از همان موقع علاقه ام به داستان بود و در دفترهایی داستان هایی می نوشتم و به دوستانم هدیه می کردم. بعضی ها هنوز آن دفترها را دارند. خودم رمان یا داستان بلند می نوشتم و با یک سری عکس ها آنها را تزیین هم می کردم که عکس هم داشته باشد. این مشغولیت ها را همیشه داشتم، منظورم از این حرف ها این است که این علاقه و سابقه را داشتم و وقتی به قم رفتم، در کلاس های دفتر تبلیغات شرکت کردم، از جمله اساتیدم آقای نادر ابراهیمی بود. حتی بعدها در زمینه داستان و فیلمنامه نویسی تدریس می کردم. برای نوجوانان انیمیشنی به اسم «آخرین فرستاده» نوشتم که شبکه برون مرزی سحر در 60 قسمت ده دقیقه ای توسط برادران دالوند ـ که بروجرد هستند ـ ساخته شد. فیلمنامه ای نوشته بودم که زمان وزارت ارشاد آقای میرسلیم الف گرفته بود، ولی ساخته نشد. از سال 1370 به مدت 25 سال در خدمت آشیخ عبدالله حسن زاده، فرزند علامه حسن زاده فعالیت مطبوعاتی کرده ام. سردبیر مجلات «سلام بچه ها»، «پوپک»، «سنجاقک» و امثال اینها بودم. الان سردبیر مجلات سه گانه «دوست» هستم. کتابی راجع به داستان نویسی به اسم «گشایش داستان» دارم که به بچه ها یاد می دهد چگونه قدم به قدم داستان بنویسند و در باره شروع داستان است. این سابقه هست. رجانیوز: این ها چگونه در کتاب «رویای نیمه شب» خودش را نشان داد؟ سالاری: در نگارش «رؤیای نیمه شب» سعی کردم جذاب باشد و تعلیق داشته باشد. از چاشنی عشق هم در آن استفاده شده است. مجموعه همه اینها باعث شد از این کتاب استقبال شود. خیلی از کسانی که این کتاب را خوانده آن را در یک نشست تمام کرده اند. یعنی تا این حد جذابیت دارد. کسی نبوده است که این کتاب را بخرد و بگوید پشیمان شدم. حتی کتابستان معرفت که این کتاب را منتشر کرده است پشت یکی از شیشه هایش نوشته بود: «اگر کتاب را نپسندید پس بیاورید و پولتان را بگیرید.» برای نمونه یک نفر هم کتاب را پس نیاورد. این مسابقه که پیش آمد. به شهرهای مختلف دعوت شدم که نقد کتاب، نشست با خوانندگان کتاب و جشن امضا بود. فکر می کنم فقط سه بار به مشهد دعوت شدم. اینها حاکی از استقبال از این کتاب است و کتاب جایش را بین مردم باز کرده است و مردم آن را دوست دارند. رجانیوز: به عنوان کسی که این تجربه را از سر گذرانده و در حوزه کتاب فعالیت داشته اید، برای ترویج کتاب این اتفاق مناسب است یا مدل های دیگری هم برای ترویج کتاب وجود دارد؟ سالاری: هزار کار می شود و هزار ترفند و شگرد می توان به کار گرفت تا مردم دوست داشته باشند کتاب بخوانند. خودم دیده ام وقتی کتابی به خوبی به آنها معرفی شود علاقمند می شوند آن را بخرند و مطالعه کنند. باید این اتفاق بیفتد. تمام تکنیک ها کهنه و روزی کنار گذاشته می شوند، غیر از اصل ازلی و ابدی یعنی جذابیت. باید به هر نحو ممکن کاری کنیم این محصول برای مخاطب و مصرف کننده اش جذاب باشد. مثلاً تیزر سینمایی در هفت دقیقه که شبکه های مختلف پخش می کردند یک مقدار این جذابیت را برای بعضی ها ایجاد کرد. می شود با رسانه ها و مدیوم هایی که در اختیار هست کاری کرد که مردم تشویق و ترغیب شوند کتابی را بخوانند. متأسفانه کتاب های بنجل موجود در بازار ذائقه مردم را ضایع و اشتهایشان را کور کرده است. مردم کتاب هایی که خریده اند و وقتی شروع به خواندن کردند متوجه شدند به درد نخور است و کلاه سرشان رفته است. این اتفاق زیاد افتاده است. بنابراین اگر اعتماد کنند و مطمئن شوند کتابی خوب است و جای معتبری آنها را معرفی می کند استقبال خواهند کرد. مثلاً چرا کتاب هایی که مقام معظم رهبری برایشان تقریظ می نویسند این قدر فروششان بالا می روند؟ رجانیوز: اکثراً کتاب هایی هستند که خودشان برای مخاطب جذابیت هایی دارد. سالاری: بله، یکی این مسئله است که حتماً کتاب جذابیت هایی داشته است که ایشان برایش تقریظ نوشته اند. آقا برای هر کتابی که نمی نویسند. ماشاءالله آقا ادیب هستند، یعنی هم شعر را خوب می شناسند و هم رمان و داستان را. منظورم این نکته است که الان در بازار کتاب های خوب هست. وقتی آقا تقریظ می نویسند مخاطب متوجه می شود این کتاب حتماً ارزش خواندن دارد که مقام معظم رهبری برای آن تقریظ نوشته اند. بنابراین با خیال راحت آن را می خرند. ما به هر شکلی که بتوانیم این اعتماد را جلب کنیم که مردم برای خرید و خواندن یک کتاب ترغیب شوند باید این کار را انجام بدهیم. تهیه تیزر هم یکی از این کارهاست و کارهای دیگری هم می شود کرد. البته در فروش کتاب ها تبلیغاتی که در فضای مجازی می شود هم مؤثرند. بخش فرهنگی شهرداری مشهد 3 هزار نسخه از کتاب «رؤیای نیمه شب» را خریده و به پرسنلش با قیمت 3 هزار تومان داده بود. آنها چون انبوه خریده تخفیف مثلاً 30 درصدی گرفته بودند و با وجود این به پرسنلشان با تخفیف بیشتری کتاب را فروختند و مسابقه ای هم در این باره برگزار کردند. مرا برای اختتامیه آن مسابقه به مشهد دعوت کردند. قرعه کشی کردیم و به تقریباً 100 نفر جایزه دادند. اینکه نهادهای فرهنگی به صورت خودجوش و با انگیزه های درونی پای کار بیایند اتفاقات خوبی است و باعث می شود مردممان کتاب خوانند. نکته جالب اینکه می گویند مردم ما با کتاب قهرند، با بازخوردهایی که از مخاطبین دریافت کردم به خلاف این مطلب رسیده ام، چون اکثرشان کتاب «رؤیای نیمه شب» را در یک نشست خوانده اند. در یک نشست یا دو نشست خواندن یک کتاب نشان می دهد خیلی اهل مطالعه هستند و دوست دارند مطالعه کنند. در اینجا خاطره ای را هم برایتان می گویم آقایی در مشهد با من تماس گرفت و گفت شب جمعه این کتاب را شروع کردم و نتوانستم زمین بگذارم. قبل از خواب با خودم می گفتم دو ساعتی این را بخوانم ببینم چه نوشته است. شروع به خواندن کردم و سحر کتاب را تمام کردم. در ذهنم بود فردایش، یعنی روز جمعه به دخترم بگویم او هم این کتاب را بخواند. صبح جمعه موقع صبحانه یکدفعه دخترم گفت: «بابا! دیشب کتابی را دست گرفتم و شروع به خواندن کردم و تا نزدیکی های صبح داشتم می خواندم. دوست دارم شما هم این کتاب را بخوانید.» از او پرسیدم: «اسمش چیست؟» متوجه شدم همان کتاب «رؤیای نیمه شب» است! من و دخترم هر کدام یک نسخه از آن را تهیه کرده بودیم و هر دو بر حسب اتفاق همزمان شروع به خواندن و تمامش کردیم. هیچ کدام هم از این همزمانی اطلاع نداشتیم. رجانیوز: پیشنهادتان برای اینکه به سمت نوشتن رمان ها و قصه هایی برویم که هم به لحاظ مخاطب فراوان باشند و هم از نظر محتوایی مشابه آثاری که در آنها یک سری بی اخلاقی ها صورت می گیرند نباشند، چیست؟ سالاری: اول باید داستان را بشناسیم. داستانم دینی و راجع به امام زمان(عج)، سبک زندگی و امثال اینهاست، ولی قبل از همه اینها یک داستان است. رجانیوز: علت جذابیتش هم همین است. سالاری: اینکه مخاطب را جذب می کند به خاطر این نیست که دینی، راجع به امام زمان(عج) و یکی از تشرفات است. اولاً یک داستان قشنگ و جذاب است. رجانیوز: به لحاظ فرمی؟ سالاری: بله، از چاشنی ها و ترفندهایی استفاده شده است که خواننده نتواند کتاب را زمین بگذارد. پس اول باید داستان را بشناسیم، بعد یک سری درون مایه هایی را که سزاوار است مطابق چهارچوب ها و اصول دینیمان در آن وارد کنیم در آن بگنجانیم. رجانیوز: خیلی متشکر از وقتی که گذاشتید.

لینک کوتاه: betanews.ir/news/470256

خبر فوق مربوط به رسانهرجا می باشد و جستجوگر هوشمند بتانیوز صرفا آن را بازنشر کرده است. مشاهده در سایت منبع : لینک مستقیم