خرید سکه کلکسیونی
تاریخ دریافت خبر:
در دوره دولت اصلاحات، عزیز کرده‌ای از تریبونی از جوانان بیکار می‌گفت و از سفره‌های خالی، مختصر نوشته‌ای فرستادم و پرسیدم که آیا سفره جناب عالی هم خالی از نان است؟ عزیز فرزند دلبند شما چطور، آیا ایشان هم بیکار است؟ در دوره دولت اصلاحات، عزیز کرده ای از تریبونی از جوانان بیکار می گفت و از سفره های خالی، مختصر نوشته ای فرستادم و پرسیدم که آیا سفره جناب عالی هم خالی از نان است؟ عزیز فرزند دلبند شما چطور، آیا ایشان هم بیکار است؟ می دانید پاسخ چه بود؟ هیچ! فقط بدآمدی بیش تر و کینه ای شدیدتر که می دانستم: «الحق مر» (حرف حق تلخ است) حال آن سخنور تریبونی درست حکایت دانشمند گرسنگی شناس معروف، «خوزه دکاسترو» را می مانست که قورمه سبزی و باقلاپلو ایرانی را خورده بود و در دانشگاه تهران از عوارض گرسنگی می گفت. به همین دلیل است که دم گرم این گروه دلسوزان فصلی نان مردم که به صلاحدید مسند و احکام صادره جناحی مثل سخن آن گرسنگی شناس در آهن سرد مردم با فرهنگ و هوشیار و تجربه آموخته اثر ندارد. چرا که اینان در دوره ای به حکم ضرورت و اغتنام فرصت، همه چیز را سفید می بینند و در دوره دیگر همه سیاه ؛ یعنی اگر آن دیگری آمار می داد، عین حقیقت بود و همه حسن اما از این گروه، همه باطل و همه عیب! و آمارشان هم «برای سفره مردم، نان نمی شود» حیرت آور این است که خودشان چیزی را می گویند که دردل و در بصیرت خود به آنان باور ندارند و شگفت آن که می خواهند مردم باور کنند و همراه شوند! آیا آن همه بیگانگی و تشتتی که در آن طیف سیاسی هست جز عدم تطابق ذهن و زبان، چیز دیگری می تواند باشد؟ چرا فرزندان، همراه پدر نمی روند و همکاروانان نیز به راه دیگری می روند. آیا علت، غیر از موج سواری و نقد سیاست زده است؟ چه طور می شود از ردیابی بیش از 800 میلیارد دلار پول بی زبان در آن عصر طلایی فروش نفت، هیچ نمی گوییم و از سفره های مردم که از بوی نفت، هیچ بویی نبردند و از بضاعت مردم که کمتر از یک سوم شد و خیل عظیم طبقه متوسط که به زیر خطر فقر رفتند و آن عوارض پاک دستی های ادعایی که هستی مردم را به یغما برد اما بالای چشمشان هم ابرو نبود و کسی به اسبشان هم بی حرمتی نکرد. چطور می شود که از حقوق های نجومی گفت اما از املاک نجومی و سوءاستفاده های کلان و غیرقابل باور آن نگفت در حالی که همه اینها بد است هم فساد در صندوق ذخیره فرهنگیان بسیار ناپسند و ناجوانمردانه است هم بذل و بخشش و دست بردن به صندوق بیمه های اجتماعی، چون این اموال، مربوط به شریف ترین قشر پاکدست و پاک مغز و خدوم جامعه ماست. دست بردن هایی که هیچ توجیهی ندارد و در هیچ مکتب و مسلکی قابل دفاع نیست اما چرا باید بر یکی یقه دراند اما در دیگری ساکت ماند؟ همراهی و عدم همراهی مردم باشعور و با فرهنگ و اهل تحلیل ایران، دلایل عقلانی و مستند دارد.باید گفت که جلب محبت و در اختیار گرفتن عواطف و حمایت مردم فقط با انطباق بود و نمود ممکن است در فرازی از گرسنگی مردم گفتن و بر موج تنگدستان سوار شدن، دیگر فریبنده نیست چون:
به اندازه بود باید نمود
خجالت نبرد آن که ننمود و بود
و اما سفره های مردم وقتی پر از نان و جیب هاشان پر از پول می شود و فرزندانشان صاحب شغل و کار می شوند که همه تلاش کنیم برای تحقق اقتصاد مقاومتی تا همه اسکله های غیرمجاز بسته و کالاهای قاچاق وارد نشود تا با نقد درست شرایطی فراهم کنیم که درهای اقتصاد فامیلی به شکل نو، بسته شود. بکوشیم تا با حمایت از برجام و پای بندی به اصول آن، سرمایه های خارجی جذب شود. همت کنیم تا سرمایه های ایرانیان خارج از کشور با تضمین سرمایه ها و تامین کیان و پاسداشت شخصیت شان، به ایران برگردد. شرایطی فراهم کنیم و فضایی بسازیم که صنعت پرسود اما کم هزینه گردشگری، به تناسب مفاخر و ذخایر طبیعی و فرهنگی و تاریخی مان رونق بگیرد. زمینه ای بسازیم تا تکنولوژی روز دنیا به ایران منتقل شود تا موجبات صادرات صنایع و فرآورده های مطلوب و قابل رقابت در عرصه منطقه ای و بین المللی، شکل بگیرد. مدام پی دعوا نگردیم ؛ به قوانین بین المللی احترام بگذاریم و نشان بدهیم که فرهنگ و مدنیت ما بر اساس « مروت و مدارا » ست و در وفاق و روابط، صادق و متکی به ارزش های انسانی هستیم. مغزها و نخبگان خود را حفظ کنیم و نگذاریم که جذب بیگانه شوند تا بیگانه با بهره وری از نبوغ و دانش آنان، ترقی و تکنولوژی خود را به رخ ما نکشد.
بگذاریم با کم کردن تصدی گری و کوچک کردن دولت، اقتصاد تعاونی و خصوصی، نه خصوصی خاص، شکل بگیرد و سرمایه ملی مردم دست خود مردم باشد. با قلم و بیان کاری کنیم که بدهکاران بانکی از هر طیفی که هستند، دیون خود را تمام و کمال بپردازند و در این کار هیچ ملاحظه ای جناحی مورد نظر ما نباشد. اگر قلم می زنیم و از نان دیگران سخن می گوییم از آنان بگوییم که در عین قابلیت و توان هم درد نان دارند و هم درد افسردگی فرزندان تحصیل کرده و بیکار که مثل خوره به جانشان افتاده است چون می بینند که همشاگردی های درس نخوان و کندذهنشان به سبب بندشدن به این و آن، زندگی شان به نواست و صاحب آن چیزهایی شده اند که لایقش نیستند. صاحب دردهایی که درد سینه سوز، تن و جانشان را می آزارد حال اگر قلم به دست می گیرید و از سفره بیت المال ارتزاق می کنید، از این گروه بگویید و گزارش میدانی تان واقعی و حقیقی باشد نه ساختگی و پرورده ذهنی خودتان. بدیهی است که پروردن چنین پندارهایی، ندیدن سرمایه های واقعی انسانی و به جنگ بیت المال رفتن است!

لینک کوتاه: betanews.ir/news/465522

خبر فوق مربوط به رسانهفریادگر می باشد و جستجوگر هوشمند بتانیوز صرفا آن را بازنشر کرده است. مشاهده در سایت منبع : لینک مستقیم