تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان
«عرق سرد» با همه نواقصش، حداقل بیانیه سیاسی و اجتماعی اش را به خارجی ها عرضه نمی کند و صدای آمریکا و فعالان قلابیِ مدنی-هشتگی را محرم مشکلات زنان نمی داند و با یاد کردن از الهه احمدی به عنوان ورزشکار زن موفق، سیاهی را به همه جامعه بسط نمی دهد؛ اما این فیلم ضربه اصلی را که منجر به شکست تجاری اش هم شده است، از جوسازی هایی می خورد که عوامل فیلم در آن دخیل بوده اند. «عرق سرد» با همه نواقصش، حداقل بیانیه سیاسی و اجتماعی اش را به خارجی ها عرضه نمی کند و صدای آمریکا و فعالان قلابیِ مدنی-هشتگی را محرم مشکلات زنان نمی داند و با یاد کردن از الهه احمدی به عنوان ورزشکار زن موفق، سیاهی را به همه جامعه بسط نمی دهد؛ اما این فیلم ضربه اصلی را که منجر به شکست تجاری اش هم شده است، از جوسازی هایی می خورد که عوامل فیلم در آن دخیل بوده اند.
گروه فرهنگی-رجانیوز: «عرق سرد» دومین فیلم بلند کارگردانش و روایتگر چند روز از زندگی افروز، کاپیتان تیم ملی فوتسال بانوان ایران است. افروز اردستانی (با بازی باران کوثری) هنگام سفر به همراه تیم ملی برای انجام بازی فینال مسابقات آسیایی، در فرودگاه متوجه می شود که توسط همسرش ممنوع الخروج شده و اجازه همراهی تیم را ندارد. فیلم نمایشگر تلاش های او، و کشمکش هایش با دیگران برای خروج از کشور و شرکت در مسابقه فینال است.
پس از اکران سال گذشته فیلم در جشنواره فیلم فجر، باران کوثری در یکی از مصاحبه هایش گفته است: «استقبال از فیلم غیر قابل تصور بوده و غیر از عده ای "معلوم الحال" بقیه با فیلم "همزادپنداری" کرده اند.» با توجه به این اظهارنظر، اگر با حسن ظن از این سئوال که «آیا "بازیگر" سرشناس و پر سر و صدای سینمای ایران فرق همزادپنداری و همذات پنداری را نمی داند؟» بگذریم، لازم است به این نکته اشاره کنیم که نمی شود با صف کشی و جنجال، خود و فیلم را از زیر تیغ نقد بیرون کشید و با عوض کردن زمین بازی، از سینما به سیاسی بازی های قلابی، به دنبال مطامع و مقاصد سیاسی بود.


دانلود فیلم

این برخورد دیکتاتورمآبانه جایی در سینما ندارد و فقط در جامعه سیاست زده ای مصرف دارد که در آن سلبریتی های حتی کم سواد در حرفه خودشان، قیافه فعالیت مدنی و سیاسی می گیرند؛ هرچند در جامعه ما هم دیگر برای این دست طبـّالی های گوش خراش گوش شنوایی نیست و سلبریتی ها هر روز بیش از پیش به انزوا کشیده می شوند.
پس از با خبر شدن افروز از مشکل ممنوع الخروجی اش، بیشترین کشمکش ها بین او و همسرش یاسر (با بازی امیر جدیدی) است. اولین مواجهه مخاطب با یاسر، زمانی است که او با ماشین شاسی بلند و مخوفش در تعقیب افروز است و مرتب از پشت به ماشین او ضربه می زند؛ در ابتدا این انتظار ایجاد می شود که شخصیتی شبیه به محمدرضا فروتن در فیلم «قرمز» فریدون جیرانی خواهیم دید؛ اما هرگز این اتفاق نمی افتد و با اولین برخوردهای بعدی، این تصویر فرو می ریزد و نماهای تعقیب و گریز و تصادف های پی در پی اولیه بی معنا و بی اثر می شود و ما به جای یک روانی، با شخصیت کودک و متزلزلی مواجه می شویم که اتفاقا همدلی بیشتری با او نسبت به افروز داریم.
یاسر پس از آن تبدیل می شود به موجود بی دفاعی که در خیابان از زنش کتک می خورد و گویا تنها پناه و سلاح دفاعی اش، حق قانونی ای است که برای ممنوع الخروج کردن همسری دارد که او را بی دلیل ترک کرده و تنها زندگی می کند؛ آن هم در خانه ای که خود یاسر برایش اجاره کرده است. اگر یاسر روانی نیست، مشکل این زن و شوهر کجاست و اختلافشان چیست؟ جدیت بیش از حد افروز در بازی فوتبال؟ تمایلات همجنسگرایانه افروز که مخفیانه با هم تیمی اش زندگی می کند و از زناشویی با شوهرش بیزار است؟ یا هزار دلیل دیگر؟ برای هیچ کدام شواهد کافی وجود ندارد.
حداقل چیزی که مخاطب دستگیرش می شود، کمبود عاطفی ای است که به نظر می رسد یاسر دارد؛ که البته با بازی بد امیر جدیدی به مرور زمان از بین می رود و همدلی مخاطب با او افت می کند. از طرفی به شخصیت یاسر چیزهای دیگری هم سنجاق شده که به نظر می رسد نقش دراماتیک چندانی نداشته و صرفا کارکرد غیر سینمایی و سیاسی دارند؛ مثلا ظاهر و گفتار یاسر شاه حسینی، که در جهان داستان یک مجری سرشناس صدا و سیماست، شبیه مجری های برنامه های مذهبی است، در حالی که توقع می رفت برای عقده گشایی دقیق تر هم که شده، کارگردان به این توجه می کرد که امیر جدیدی حداقل بتواند «بسم الله الرحمن الرحیم» را درست ادا کند.
شخصیت کلیدی دیگر فیلم، سرپرست تیم فوتسال با بازی سحر دولتشاهی است. او مدام درباره حجاب به بازیکنان تذکر می دهد، در همه بحث ها طرفدار مردهاست و تمام توجیه هایش جنسیتی است، مردها را به خاطر جنسیتشان محق می داند و سرپرستی اش در تیم ملی بیشتر شبیه عملکرد ناظم های دبیرستان های دخترانه در زنگ تفریح است. او حتی تیپ هم نمی شود و گویا مستقیما از هشتگ #زنان_علیه_زنان قرض گرفته شده است. سرپرست تیم، فقط به دنبال دردسر درست کردن برای افروز است و اصلا انگیزه اش از همراهی نکردن تیم در سفر مالزی معلوم نیست؛ او تیمش را رها کرده و در تهران مانده که فقط برای افروز پاپوش درست کند؟ چرا به مالزی نمی رود؟ آیا رسیدگی به مشکل خروج یک بازیکن وظیفه سرپرست تیم است؟ هیچ توجیه منطقی ای وجود ندارد و دست کارگردان به وضوح دیده می شود.
بالاخره می رسیم به شخصیت اصلی؛ طی صحنه های اول فیلم، افروز به عنوان کاپیتان و بهترین بازیکن تیم معرفی می شود؛ در حالی که مخاطب انتظار دارد که اگر بهترین بازیکن فوتسال ایران تر و فرز نیست، حداقل چاق نباشد؛ که متاسفانه با بازی باران کوثری در این نقش، این انتظار برآورده نمی شود. گویا چاق بودن و نا مناسب بودن کوثری برای نقش کاپیتان فوتسال ایران،به چشم کارگردان هم آمده، او سعی می کند با نمایش ضربات سر پی در پی افروز به توپ، به خودش و مخاطب ثابت کند که افروز بازیکن خوبی است؛ آن قدر خوب که حتی "هِد" می زند. در حالی که به ندرت پیش می آید در فوتبال سالنی ضربه سر ببینیم. به نظر می رسد در بین بازیگرانی که مدعی فمنیسم و اپوزیسیون هستند و می توانستند با بازی در این نقش و دامن زدن به جنجال های حاشیه ای، احیانا به موفقیت فیلم کمک کنند، باران کوثری بدترین انتخاب است و گویا به هر دلیل، عوامل فیلم در انتخاب او برای ایفای این نقش ناگزیر بوده اند.
فیلمساز در نشست پس از اکران فیلم در جشنواره فجر می گوید: «زن ها تنها قیام می کنند.» پس قرار بوده با قهرمان زنی طرف باشیم که انگیزه مشخصش ما را با خود همراه می کند؛ اما هرگز این اتفاق نمی افتد. افروز هیچ عرقی به تیم ندارد؛ هیچ جدیتی به خرج نمی دهد و به جای صحبت های قبل از بازی به عنوان کاپیتان، سرگرم لایو اینستاگرامی است؛ سرنوشت تیم برایش مهم نیست و مدام می گوید که تیم همه چیزش را از او دارد و اصلا با اوست که "تیم" شده. برای افروز حتی سرنوشت هم تیمی و هم خانه اش که به خاطر او به مالزی نرفته هم مهم نیست. ارتباط افروز و هم تیمی اش مدلی از زندگی زناشویی اوست؛ مخاطب رابطه افروز با هم تیمی اش را با رابطه او با شوهرش مقایسه می کند و وقتی در رفتار افروز با هم تیمی اش جز خودخواهی و خودبینی نمی بیند، لاجرم در اختلاف زن و شوهری هم حق را به یاسر خواهد داد و در نتیجه قهرمان زن همدلی برانگیزی در کار نخواهد بود.
فیلم سعی دارد در کنار مسئله اصلی، به مسائل دیگری هم اشاره کند که یا اصلا به کار روایت نمی آیند و یا تکرارشان آن ها را بی اثر می کند؛ مثلا مدام افروز و دوستش را در حال مقنعه سر کردن برای ورود به فدراسیون می بینیم که به وضوح به مسئله قانون حجاب اشاره دارد؛ جالب است که اهالی فدراسیون آن قدر کندذهن اند که با ورود زنان به فدراسیون با مانتو جلوباز مشکلی ندارند و فقط مسئله شان مقنعه است؛ البته شاید بازیگران حوصله عوض کردن لباس هایشان را نداشته اند.
اما در مجموع و با وجود همه این مشکلات، فیلم موفق می شود با لکنت قصه اش را تعریف کند و در جشنواره فجر 96 به عنوان فیلمی قابل تحمل ارزیابی شود. «عرق سرد» با همه نواقصش، حداقل بیانیه سیاسی و اجتماعی اش را به خارجی ها عرضه نمی کند و صدای آمریکا و فعالان قلابیِ مدنی-هشتگی را محرم مشکلات زنان نمی داند و با یاد کردن از الهه احمدی به عنوان ورزشکار زن موفق، سیاهی را به همه جامعه بسط نمی دهد و البته از این جهت قابل احترام است؛ اما این فیلم ضربه اصلی را که منجر به شکست تجاری اش هم شده است، از جوسازی هایی می خورد که عوامل فیلم در آن دخیل بوده اند؛ باران کوثری که از همان روز اول اکران فیلم در جشنواره فجر، با "معلوم الحال" خواندن مخالفین فیلم، نشان داد که از به جنجال کشیده شدن آن استقبال می کند اصلی ترین عامل شکست فیلم است.
گویا کوثری سعی داشته سهم بیشتری از فیلم بگیرد و مانند افروز "موفقیت" های تیم را تماما به نام خودش بزند و در راستای رسیدن به این هدف، از هیچ عمل و گفتار متناقضی هم فروگذار نکرده است. خانم کوثری و هم فکران ایشان معتقدند که صدا و سیما مخاطبی ندارد و اندک مخاطبش را هم از قبل برنامه های مجری هایی کسب کرده که اتفاقا هم فکر خانم کوثری هستند؛ اما کوثری در یکی از اکران های فیلم، بر روی صحنه حاضر می شود و پس از اظهار «خوشبختی» از ممنوع التصویری اش _که شاهدی دیگر بر جنجال طلبی ایشان است_ تیزر تلویزیونی نداشتن فیلم را ظلم بزرگی عنوان کرده و به این وسیله در بین تماشاگران کلاه می چرخاند؛ غاقل از این که تناقض بزرگی بین ادعای بی مخاطبی تلویزیون و شکایت از نداشتن تبلیغات تلویزیونی وجود دارد.


دانلود فیلم

«عرق سرد» بیش از ایرادات متعدد ساختاری اش، از حواشی ای متضرر شده که امثال باران کوثری ایجاد کردند، اگر این فیلم در اکران با مشکل مواجه شد و زحمات یک تیم با شکست تجاری این فیلم هدر رفت، پیش از هر چیز کسانی مقصر بوده اند که حاشیه را بیش از متن می پسندند و به چیزی غیر از خود فکر نمی کنند. کسانی که بیش از تمرکز بر روی کارشان، روی مسائل حاشیه ای تمرکز می کنند و سعی دارند با جوسازی، ضعف های حرفه ایشان را بپوشانند و طرف سیاسی ببندند.

   #باران کوثری #جنجال #مالزی #سینما #بهترین بازیکن #دانلود فیلم #جشنواره فجر #تیم ملی فوتسال #محمدرضا فروتن #صدا و سیما

محتوای خبر «عرق شرم جنجال بر پیشانی سینما/ فیلمی که در دوراهی «بیانیه» و «سینما» سرگردان است/ صداوسیمای بی مخاطبی که سلبریتی ها برای تبلیغ در آن دست و پا می شکنند! + فیلم» را در سایت «رجا» ببینید