تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان
وقتی مشاهدات عینی شرکت کنندگان در مراسم اربعین ثبت شود، این خاطرات شواهد و اسنادی برای استفادۀ آیندگان خواهد بود. این مشاهدات یکی از زائران اربعین حسینی است.

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ مراسم اربعین دارای ویژگی های منحصربه فردی است که قابل تأمل و تفکر است. در مقیاس چندمیلیونی مردم از سراسر دنیا وارد عرضه ای می شوند که بسیاری از آن ها هیچ تجربه و اطلاعی از وقایع پیش رویشان، مسیرهایی که در پیش دارند، مسائل مربوط به تغذیه و اسکان، نوع ارتباطی که با ملیت های مختلف خواهند داشت، دانش تبدیل واحد پول کشورشان به دینار عراقی، نوع برخورد با موکب داران عراقی، مسائل امنیتی و ... ندارند. با تمام این مسائل هرساله شاهد رضایت همگانی افرادی که هم سفرشان هستیم و یا با آن ها برخورد می کنیم هستیم.

علیرغم تهدیدات هرسالۀ مزدوران خون ریز داعش، به لطف خداوند در سالهای اخیر این مراسم با کمیت و کیفیت مطلوب تری برگزار می گردد. بنا براین شایسته است از جهات مختلف این مراسم مورد مطالعه و بررسی قرار گیرد. جهت بررسی این واقعۀ مهم در قدم اول باید نسبت به ثبت و ضبط آنچه در هر سال می گذرد اقدام شود. وقتی مشاهدات عینی شرکت کنندگان در این مراسم ثبت شود، این خاطرات شواهد و اسنادی برای استفادۀ آیندگان خواهد بود. بنا براین چه خوب است برای تشویق شرکت کنندگان به نوشتن مشاهداتشان اقدامات لازم صورت گیرد و اهل قلم نیز با مصاحبه با افرادی که در مراسم اربعین حضور داشتند، در تکمیل این حرکت بزرگ سهیم شوند.

گزارش های کوتاه زیر می تواند نمونه ای از نوع ثبت مشاهدات باشد که توسط نگارنده در سال جاری (اربعین ۱۳۹۷ شمسی) یادداشت شده است.

۱-روبروی مسجد ترمینال غرب، میعادگاه ما برای حرکت است. با بلند شدن صدای اذان، گروه گروه آن ها که قصد سفر اربعین را دارند به مسجد می آیند و شانه به شانه می ایستند تا این سفر روحانی را با نماز جماعت آغاز کرده باشند.

۲-جوّ اتوبوس مثل حال و هوای اتوبوس هایی است که رزمندگان را به جبهه می برد، یعنی پر از سلام وصلوات و دعاها و زیارت نامه خوانی و بیش از این ها، محبت نسبت به هم.

۳-در نزدیکی شهر ساوه در یک موکب اتوبوس متوقف می شود. استقبال است و چای و کیک و بیش از هر چیز مهربانی.

۴-نماز مغرب در همدان در موکبی که در مسجد مجاور مسیر بود درنگ کردیم. اینجا نیز نماز جماعت بود و شامی که برای زوار تدارک دیده شده بود. اطراف مسجد فضای سبز بود و غرفه های مختلف این موکب هرکدام خدمتی ارائه می دادند از پذیرایی با چای و شربت تا امور فرهنگی.

۵-راستی نام «موکب» که چنین برایمان مأنوس شده، چند سال قبل که به زیارت عتبات رفته بودم، از چند نفر پرسیده بودم: ما معنی موکب؟ تا بفهمم موکب چیست. حالا خوب می دانیم همان ایستگاه های صلواتی زمان جنگ است.

۶-نماز صبح را در مهران خوانده ایم و صبحانه را مهمان موکب‎ داران مهربانِ مهرانی بودیم.

۷-به ورودی مهران رسیده ایم و جمعیت مثل سیل خروشانی به طرف عراق هجوم آورده اند؛ از کوچک و بزرگ و مرد و زن و پسر و دختر. ساعت ۸ صبح تا ۱۱ زیر تیغ آفتاب ایستاده ایم تا تشریفات ورود به کشوری دیگر انجام شود. داغی آفتاب و ازدحام حال دو سه نفر را بد می کند که دیگران به سر و روی آن ها آب پاشیده و آنان را به ابتدای صف می برند.

۸-امسال صف اتوبوس هایی که قصد دارند همراه مسافرانشان وارد عراق شوند، چشمگیر است. و عمدتاً هم با صندلی های راحت برای مسافرت طولانی.

۹-برای نماز ظهر به موکبی رسیده ایم که متعلق به ارتشیان عراق است و چه خوب و گرم با غذا و احساساتشان از ما پذیرایی می کنند.

۱۰-به کاظمین رسیده ایم. کم شدن بازدیدهای امنیتی و نیروهای امنیتی بیانگر این است که وضعیت امنیتی مطلوب تر شده است.

۱۱-همراه ما برادر جانبازی بود که باید از توالت فرنگی استفاده می کرد. وقتی به سرویس بهداشتی ای می رفتیم و روی در یا درهایی نوشته شده بود «غربیه» موجبات خوشحالی فراهم می شد وگرنه باید از توالت فرنگی سیار استفاده می شد که مشکلات خاص خودش را داشت.

۱۲-ساعت حدود ۱۰ شب است و ما همچنان در مسیر هستیم. در حومۀ بغداد در مسجد در حال ساخت حضرت ابوالفضل(ع)، برای نماز توقف کردیم. مسجدی بزرگ و مستحکم و با معماری چشم نواز. سرویس های بهداشتی آن عالی بود. از برکت راهپیمایی اربعین هرساله زیرساخت های مناسب بسیاری ایجادشده است و به نحو باورنکردنی در حال گسترش است. اینجا نیز به سرعت سماورشان را روشن کردند و خرما و نان شیرینی مخصوص برایمان آوردند.

۱۳-در یک خیابان بغداد زمین فوتبالی که چمن مصنوعی داشت و سقف و اطرافش نیز با طوری و فنس محصور بود، نظرم را جلب کرد. وقتی به دومین زمین فوتبال از این نوع رسیدم، شمارش آن ها را شروع کردم. در یک مسافت هفت هشت کیلومتری ده زمین فوتبال از این نوع درست کرده بودند. به همت و بینش مسئولین عراقی آفرین گفتم.

۱۴-تا سال گذشته ریال ایران در عراق ارزشمند بود و به راحتی می شد با آن خریدوفروش کرد، ولی متأسفانه امسال ورق برگشته است و ریال ایران به شدت نسبت به دینار عراقی سقوط کرده که زوار ایرانی با زبان حال و قال به مسببین آن نفرین می کنند.

۱۵-وقتی به سامرا رسیدیم، اتوبوس تا یک کیلومتری حرم پیش رفت، مسافتی که سال های قبل به چند و چندین کیلومتر می رسید و ایم موضوع حاصل نشده مگر با جان فشانی نیروهای امنیتی و مخصوصاً حشدالشعبی. به راستی هم در چندین محل به درستی نوشته بودند: یا حسین! الحشدُ حشدُک.

۱۶-شب است که به حومۀ کربلا رسیده ایم. بارها و بارها موکب دارانی جلوی مان را گرفته اند تا شام مهمان آن ها باشیم. در محلی که اتوبوس جای پارک پیدا کرد، مهمان آن ها شدیم. مردم یک خیابان در وسط آن میز و صندلی چیده بودند و دو سه نوع میوه و غذا را برای زوار تدارک دیده بودند. به منزلی رفتیم تا نماز بخوانیم. یکی از مردم حال خانه اش را چندین سجادۀ نماز پهن کرده بود. در این محل مثل دیگر موکب ها از بزرگ و کوچک هرکدام به کاری در خدمت رسانی به زوار مشغول اند. به ذهنم رسید این تربیت اسلامی و علوی در نسل های آیندۀ عراق نتایج مثبت بسیاری در پی خواهد داشت.

۱۷-باران همچنان ادامه دارد. می خواهیم به کربلا برویم تا قبل از ازدحام جمعیت بتوانیم مزار سیدالشهدا و یارانش را زیارت کنیم، ولی امان از راههای بسته و جاده های بی تابلو. تلاش پنج شش ساعته راننده به نتیجه نمی رسد و هنگامی به کربلا نزدیک می شویم که هوا در حال روشن شدن است و ما باید خودمان را زودتر به نجف برسانیم تا بتوانیم به موقع راهپیمایی را شروع کنیم. برای همین از دور به آقا امام حسین(ع) سلام داده و عازم نجف می شویم.

۱۸-در شهر کوفه مسجد سهله و مسجد کوفه یادگار دوران زندگی مظلومانۀ ائمه در این شهر مجاور نجف است و هر یک آداب و نمازهای خاص خود را دارد. روح و معنویت موجود در این امکان انسان را تا سالهای صدر اسلام با خود می برد، ولی افسوس که فرصت کم است و باید با عجله آن ها را ترک کرد.

۱۹-تنفس در هوای نجف یادآور سالهایی است که امیرالمؤمنین(ع) در این شهر می زیسته. امیری که توسط مسلمانانی بی بصیرت محاصره شده بود و غصه های بزرگی که این مرد خدا در دل داشت. هر قدمی که در این شهر برمی دارم، فرازهایی از فرمایشات حضرت علی(ع) در مورد مردم زمانش به ذهنم می گذرد و غمی جدید به سراغم می آید.

۲۰-اینجا نجف است و غروب آفتاب. باران همچنان نرم نرم می بارد. خانمی با پسر ده ساله اش به سراغ ما می آید و از ما می خواهد که شب و شام منزل ایشان مهمان باشیم. می گوییم پنجاه نفر هستیم. می گوید ما چند خانوادۀ مجاور هم هستیم که وسائل پذیرایی از زوار را آماده کرده ایم. پسرش برای اینکه این مهمانی را بپذیریم، چترش را به نوبت روی سرمان می گیرد و من در دلم به این مردم هزاران آفرین می گویم و از داشتن چنین حامیانی در دنیا به وجد می آیم.

۲۱-شور و شوق و وجد مردم عراق در حین خدمت به زائران واقعیتی بود که بیانگر نگرش مثبت آنان به این نوع مراسم و خدماتشان بود؛ در غیر این صورت چه کسی می تواند یک دختربچه، پسربچه، نوجوان و جوانی را وادار کند که ساعت های متوالی در زیر آفتاب ایستاده و از زائران پذیرایی کند و بیشتر اینکه چه موضوعی سبب شده است که یک جوان یا نوجوان عراقی جوراب یک زائر را با افتخار بشوید؟

۲۲-در مسیر نجف به کربلا یک شب در موکبی بیتوته کردیم. به محض ورود به موکب بنری نظرم را جلب کرد که تصویر سه جوان را نشان می داد و اسامی آن ها را نوشته بود. از این سه جوان به عنوان شهید قهرمان نام برده بود. ازآنجاکه نام پدر و پدربزرگ دو نفر از آن ها یکی بود، متوجه شدم دو نفر از آنان برادر هستند. ساعت از ۲ نیمه شب گذشته بود که از سالن استراحت موکب بیرون آمدم. دو نفر موکب دار آنجا بودند. یکی از آن ها که جوان تر بود ساعت ۱۲ شب ما را با اصرار برای خواب و طعام به موکبشان دعوت کرده بود. سلام و علیکی کرده و روی صندلی کنارشان نشستم. با عربی دست وپاشکسته از شغلشان پرسیدم. نفر بزرگ تر که دایی دیگری بود، درجه دار ارتش(عریف) بود و خواهرزاده اش هم شغل آزاد داشت. آن فرد بزرگ تر دو بار با هواپیما برای زیارت به ایران آمده بود و دوری هم در شهرهای شمالی زده بود. من هم گفتم بازنشستۀ آموزش وپرورش هستم. از مدرک و حقوقم پرسیدند. مقدار دریافتی ام آن ها را به تعجب و خنده واداشت. شماره تلفن به آن ها دادم تا وقتی به ایران آمدند در خدمتشان باشم.

از شهدایی که عکس آن ها در موکب بود پرسیدم. وی برادر آن دو شهید بود که یکی از آن ها در جنگ صدام با ایران کشته شده بود و برادر دیگرش نیز در جنگ مفقودالاثر شده بود. نفر سوم هم که خواهرزاده اش بود توسط نیروهای صدام در انتفاضۀ شعبانیه به شهادت رسیده بود.

موکب دار عراقی و خواهر زاده اش

ساعتی از برادری دو ملت و خیانت صدام با هم گفتیم و شنیدیم. وی فردی منطقی، با روحیه، معتقد و منصف بود و از اینکه بیشترین مهمانانش ایرانی ها هستند خوشحال بود.

*محمد مهدی عبدالله زاده

   #اتوبوس #عراق #کربلا #زیارت #همدان #شهادت #روحانی #اربعین حسینی #تغذیه #خدمت رسانی

محتوای خبر «مشاهدات یک زائر اربعین +عکس» را در سایت «دانا» ببینید