تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان
استاد شفیعی کدکنی نهم مهرماه سال 1348 از رساله دکترای خود دفاع کرد، دکتر خانلری در نامه ای به استاد فروزانفر ضمن تائید صلاحیت علمی شفیعی کدکنی، درخواست کرد تا او به عنوان استادیار در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران استخدام شود! یحیی ماهیار نوابی، حسن مینوچهر و عباس زریاب خویی از امضاکنندگان این نامه بودند.
pixel.gif نامه ای که خانلری درباره شفیعی کدکنی به فروزانفر نوشت/ چگونگی استخدام استاد در دانشگاه تهران
خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)- نوزدهم مهرماه 1318 زادروز استاد شفیعی کدکنی است؛ درباره آثار و شخصیت این چهره ماندگار فرهنگ و ادبیات ایران زمین، شخصیت ها و نخبگان بسیاری از حوزه ها و رشته های گوناگون اظهار نظر کرده و علم و دانش این استاد فرهیخته را ستوده اند؛ یکی از نکات جالب توجه در زندگی استاد شفیعی کدکنی، نحوه استخدام او در دانشگاه تهران است که با توصیه جدی استادان برجسته و شناخته شده دانشگاه تهران و فورا پس از برگزاری جلسه دفاعیه دکترای او انجام می شود؛ سید جواد میرهاشمی، پژوهشگر و مستندساز، که مدت هاست زندگی و آثار استاد شفیعی کدکنی را برای تهیه مستندی درباره زندگی این استاد بررسی کرده، در یادداشتی ضمن تکریم استاد، به ذکر چگونگی این ماجرا و ارائه سندی در این باره پرداخته است ـ که برای نخستین بار منتشر می شود:

روستازاده دانشمند
به مناسبت زادروز استاد شفیعی کدکنی

ای خوشا شادی آغاز و خوشا صبح دما
ای خوشا جاده و در جاده نهادن قدما
ای خوشا رفتن و رفتن ،تک و تنها رفتن
چوبدستی به کف و دل تهی از هرچه غما
ای خوشا راهکی از دره سوی قله کوه
که برو ابر فشانده ست به نوروز، نما
«محمدرضا شفیعی کدکنی»

نوزدهم مهرماه 1318 خورشیدی زادروز دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی است. صیاد لحظه های تاریخ «محمدابراهیم باستانی پاریزی» در پاورقی کتاب مستطاب «حماسۀ کویر» در مقاله «روستازادگانِ دانشمند» می نویسد: «نه نورالدین کدکنی و نه عطار هیچ کدام نتوانستند کدکن را آن طور سرِ زبان ها بیندازند که "دکتر شفیعی کدکنی" انداخت.»

از دکتر شفیعی کدکنی نوشتن «آسان سخت» است. آسان از آن نظر که سعادت داریم معاصر ایشان هستیم و علاقه مند به آثارشان و سخت تر آن که چند وجهی بودن این استاد فرزانه زمانه است. حوزه های آموزگاری، شاعری، محقق، مصصح، مترجم و... کدام یک را برگزینم برای معرفی فردی که استاد بدیع الزمان فروزانفر در تحشیه نامه زنده یاد خانلری می نویسد "با سمت استادیاری بسیار به جا و به موقع است و احترامی است به فضیلت."
بدیع الزمان فروزانفر

بی شک شایسته است وجوه بارز استاد شفیعی کدکنی را از زبان هم قطارانش بشنویم.

***
پس از جلسه دفاع از رساله اجتهاد در زبان و ادبیات فارسی دکتر خانلری به استاد فروزانفر می نویسد:

ریاست محترم گروه ادبیات فارسی آقای محمدرضا شفیعی کدکنی که پایان نامۀ دکتری خود را در ادبیات فارسی گذرانده و رساله او از بهترین مطالعات و تحقیقاتی که در این دانشکده انجام گرفته است شمرده می شود از همه حیث صلاحیت دارد که در دانشکدة ادبیات به عنوان معلمی مورد استفاده قرار گیرد و بجا است که پیشنهاد فرمایند به سمت استادیاری استخدام شود.
پرویز خانلری

تاییدکنندگان: یحیی ماهیار نوابی. حسن مینوچهر. عباس زریاب خویی
با سمت استادیاری بسیار بجا و بموقع است و احترامی است به فضیلت.
بدیع الزمان فروزانفر

***
دکتر غلامحسین یوسفی در کتاب «چشمه روشن ؛ دیداری با شاعران» به تاریخ اسفند ماه 1367 می نویسد:
«بی گمان مایه ی فراوانی که م.سرشک از زبان و ادب فارسی اندوخته دارد و از این حیث در میان شاعران نسل خویش، خاصه نوگرایان، کم نظیرست و نیز انس وی به زبان دری، زبان دیرین مردم خراسان، چنین توانایی را به او ارزانی داشته است. شعرهای او غالبا رنگ اجتماعی دارد. اوضاع جامعه ی ایران در دهه های چهل و پنجاه در شعر او به صورت تصویره، رمزها، کنایه ها و ایماها منعکس است. این موضع را در غزلی در مایه شور و شکفتن چنین بازگو می کند:
نفسم گرفت از این شهر در این حصار بشکن
در این حصار جاودیی روزگار بشکن

***
زنده یاد دکتر عبدالحسین زرین کوب درباره اشعار شفیعی کدکنی خطاب به او می نویسد:
«شعر، شعر جوهردار،شعر بی نقاب همین است ؛ دست مریزاد دوست عزیز! خرسندم که شعر واقعی عصر ما در صاف ترین و درخشان ترین اشکال خویش شکفت و این آرزوی دیرینم برآورده شده است که کمتردیده ام محققی راستین درشعر و شاعری هم پایه ای عالی احراز کند و خرسندم که این استثنا را در وجود آن دوست عزیز کشف کردم.

شعر شما زبان واقعی عصری است که همه کس آن را، تمام آن را، هضم نکرده است؛ درباره تحقیقات ادبی که کرده اید حاجت تذکار نیست. انصاف نمی بینم که بی مطالعه ای تطبیقی و دقیق، آرزوی شوق و احاسا دعوی کنم که امروز یک شاعر واقعی بیش نیست اما فحوای قول شاعر عرب را تصدیق می کنم که در این باب دعوی بسیار است و معنی بسیار نیست»

***
منوچهر آتشی در آبان ماه 1351 در مجله تماشا شعرهای شفیعی کدکنی را این گونه تحلیل می کند:
«جلوه و جمال شعرهایش را تا حد نظمی وصفی یا غزل پاره هایی سوزناک و دخترپسند ساقط نمی کند. اصل مهم در شعر شفیعی، عرض اندام جلوه های زندگی و نفس زنده بودن و مثل یک آدم زنده به جهان نگریستن است. سکون در هیچ یک از مصراع های او جایی ندارد. گویی، شعرهای او، مثل خودش، فرز و چابک، مدام در تک و دو و در گردش و تلاش و جستجویندتا خواننده های خود را بیابند. و دیگر آن که همه سایه ی آگاهی های شاعرانه ی شفیعی از شر ریشه دار و کهن فارسی است:
هزار پرسش بی پاسخ از شما دارم / گروه مژده رسانان این مسیح جدید! / شفادهنده ی بیمارهای مصنوعی / میان خیمه ی نورِ دروغ زندانی، / و هفت کشور از معجزات او لبریز / کسی نگفتو نپرسید از شمایک بار: / میان این همه کور و کویر و تشنه و خشک / کجاست شرم و شرف

   #شعر #استخدام #مقاله

محتوای خبر «نامه ای که خانلری درباره شفیعی کدکنی به فروزانفر نوشت/ چگونگی استخدام استاد در دانشگاه تهران» را در سایت «خبرگزاری کتاب» ببینید