تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان
16 مهرماه اولین سالگرد درگذشت زنده یاد محسن جعفری مذهب بود، وی که خود را شاگرد دکتر عبدالحسین نوایی می دانست در یادداشتی برای زادروز استادش (18 مهرماه) نوشته بود: نوایی اولین کسی بود که به یادگار پیوست و آخرین یادگاری بود که از دست ما رهید و به تاریخ پیوست.
pixel.gif عبدالحسین نوایی آخرین یادگاری بود که از دست ما رهید و به تاریخ پیوست
خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)-محسن جعفری مذهب، تاریخ پژوه و عضو هیات علمی سازمان اسناد و کتابخانه ملی: سال 1367 در دوره کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد تهران پذیرفته شده بودم و دکتر نوایی استاد برخی دروس ما چون اسناد و کتیبه ها بود. تا آن زمان هرچند برخی از کتاب هایش را خوانده و خریده بودم، اما ایشان را ندیده بودم. دوره خوبی بود با استوانه های تاریخ و فرهنگ ایران: محمد محیط طباطبایی، محمداسماعیل رضوانی، اسماعیل دولتشاهی، عبدالحسین نوایی (که رفت) و استادانی دیگر (که خدا طول عمرشان دهد)

بیش از حضور در کلاس های درس، رفت و آمدی با ایشان نداشتم. در درس اسناد و کتیبه ها، مقدمه شاهنامه ابومنصوری تصحیح مرحوم محمد قزوینی را در 20 مقاله باز و به عنوان نثر فاخر هزار ساله فارسی به رخ ما کشید و پرسید چه کسی می خواند؟ شاید کسی تمایل نشان نداد. من دستم را بالا بردم و متن را گرفته و خواندم و چه خواندن رسایی.

هرجا که می ماندم رج می زدم و دیگران نمی دانستند زیرا متن تنها در دست من بود. هرچند درس در آن دانشگاه برای من انجامی نیافت، اما بعید بود در صورت ادامه نیز از راهنمایی ایشان استفاده کنم، زیرا من تاریخ مغولان را برگزیده بودم و قرار بود استاد راهنمای من دیگری باشد و ایشان به پس از صفویه ارادت داشت که من نداشتم. شاید می توانست مشاور یا داور پایان نامه من باشد. بعد از آن فرصت های بیشتری پیش آمد اما نه به جدیت انجام همکاری علمی.

چند ماه پیش که طرح نشست یادگار هفتاد ساله را نوشتم، گمان نمی کردم با سپردن آن به دیگران موفق به انجامش نشوم. شهریور 1323 زمان انتشار نخستین شماره مجله یادگار بود و شهریور گذشته هفتادمین سال انتشار آن. عبدالحسین نوایی از جوان ترین نویسندگان آن و طبیعی بود که در آن مراسم انجام نشده (که البته قول انجامش را داده اند)، یادی فراوان از گردانندگان مجله یادگار بشود، که قطعاً دکتر نوایی از نخستین ایشان بود...

عبدالحسین نوایی می گوید:
«روزنامه کاوه شاید نخستین نشریه جدی تاریخی بود که دقیقا صد سال پیش در برلین منتشر شد (البته با پول و امکانات و تجهیز علمی و آلمانی ها) و کسانی چون سیدحسن تقی زاده و محمد قزوینی و حسین کاظم زاده (ایرانشهر) و محمد علی جمالزاده و...، نخستین کارهای علمی تاریخی را براساس روش های علمی غربی به وجود آوردند. اگر کاوه با آغاز جنگ جهانی نخست، فرهیختگان سرخورده از مشروطیت را گرد خود آورد، یادگار نیز در پایان جنگ جهانی دوم، فرهیختگان سرخورده از دیکتاتوری را گرد خود آورد.»

شاید بخت با نوایی بود که در شماره اول مطلبی نداشت اما انشایی که در خرداد همان سال به عباس اقبال داده در شماره اول منتشر شد. در شماره اول (تنها نام محمد قزوینی و قاسم غنی (و همین نام عبدالحسین نوایی) آمده و گمان می رود بقیه مطالب کار عباس اقبال بوده باشد)، اما در شماره دوم برای نخستین بار نام عبدالحسین نوایی آمد و مقاله: «تحقیقات ادبی: گویندگان بعضی از شعرهای مشهور». که این شماره دوم در مهر 1323 منتشر شد، یعنی درست هفتاد سال پیش در همین ماه.

البته نوایی از محمد قزوینی و تقی زاده هم کم دلخور نبود و اظهار هم می کرد. اگر نوایی جوان ترین عضو یادگار بود که بخت نشست و برخاست با بزرگان فرهنگ کشور را داشت، ما نیز کمی بخت نشست و برخاست، با آخرین یادگاری را داشتیم.

جا دارد نام روزنامه کاوه و بزرگان آن را، و مجله یادگار را که یادگار بزرگان کاوه بود، و عبدالحسین نوایی را که یادگار یادگار و کاوه بود، پاس بداریم. امیدوارم در بهمن سال آینده به یاد شصتمین سالمرگ عباس اقبال و در اسفند سال آینده به یاد صدمین سال انتشار روزنامه کاوه برنامه هایی داشته باشیم، و باز هم یادی از عبدالحسین نوایی شود.
اما در عنوان این سخن «اولین و آخرین یادگاری». دکتر نوایی اولین کسی بود که به یادگار پیوست و آخرین یادگاری بود که از دست ما رهید و به تاریخ پیوست.

   #مقاله #دانشگاه آزاد #برلین

محتوای خبر «عبدالحسین نوایی آخرین یادگاری بود که از دست ما رهید و به تاریخ پیوست» را در سایت «خبرگزاری کتاب» ببینید