تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان
«بهترین مربی تاریخ فوتبال ایران»؛ این لقبی بود که محمدرضا زنوزی مطلق هنگام جذب جان توشاک به وی داد. پس از آنکه قرار شد باشگاه تراکتورسازی از حالت نظامی خارج و به بخش خصوصی واگذار شود، محمدرضا زنوزی به عنوان تنها مشتری تیم تبریزی وارد گود شد و تراکتور را خرید. زنوزی که در اقتصاد ایران اسمی آشنا دارد، از اوایل دهه نود با حضور گسترش فولاد در بالاترین سطح باشگاهی، نزد اهالی فوتبال نیز به شهرت رسید.
368183_726.jpg

شعار سال: گسترش اگرچه هوادار نداشت، اما استادیوم اختصاصی با زمین عالی و نیز امکانات حرفه ای این باشگاه نظر فوتبالی ها را به خودش جلب کرده بود. مزیت دیگر گسترش آن بود که از زنوزی هیچ اثری در رسانه ها دیده نمی شد. او فقط به امر مالکیت اشتغال داشت و مدیریت باشگاه را به افراد دیگر سپرده بود. امسال اما زنوزی از آن همه بی خبر و بی اثر بودن گسترش خسته شد و بلافاصله پس از آنکه امکان خرید تراکتورسازی فراهم آمد، برای جذب برادر بزرگ تر خیز برداشت. بعد از حضور در تراکتور اما سیمای فوتبالی زنوزی عوض شد. مالک هواپیمایی آتا حالا آن روی شخصیتش را نشان می داد و با وعده های داغ در پی هیجان زده کردن هواداران بود. زنوزی البته تمکن مالی لازم برای عملی کردن وعده هایش را هم داشت؛ پس در اولین گام سرمربی اسبق رئال مادرید و تیم ملی ولز را استخدام کرد و همان جا بود که گفت: «توشاک بهترین مربی خارجی تاریخ فوتبال ایران است.» این آقای بهترین اما، فقط صد روز در تراکتور دوام آورد و پس از کسب نتایج متوسط در لیگ برتر و شکست در اولین مرحله جام حذفی، شغلش را از دست داد. تراکتورسازی روز جمعه در جام حذفی به نفت آبادان باخت، روز شنبه توشاک را از حضور در تمرین ریکاوری منع کردند، روز یکشنبه شایعه اخراجش در شهر پیچید و بامداد دوشنبه او را درحال سوار شدن به طیاره عازم استانبول دیدند. اگرچه حداقل تا این لحظه باشگاه تراکتورسازی موضع رسمی اش را در این زمینه اعلام نکرده، اما واضح است که توشاک در تبریز به آخر خط رسیده. از یاد نبریم تراکتورسازی یکشنبه آینده در چارچوب هفته هفتم لیگ برتر با پدیده بازی دارد و تقریبا محال است که در این فرصت کوتاه، توشاک به ایران برگردد.

معمای ولزی

جان توشاک در طول مدت زمانی که در ایران کار کرد، هرگز عطش و اشتیاق لازم را برای هدایت یکی از محبوب ترین تیم های کشور به سمت آینده ای درخشان نشان نداد. او به ندرت از روی نیمکت ذخیره ها بلند می شد و کنار زمین می آمد. حتی گفته می شود در تمرینات هم توشاک کمتر وسط گود می آمد و این وظیفه را بیشتر به دستیارانش سپرده بود. مربی مطرح ولزی در نشست های خبری نیز خیلی مختصر به سوالات جواب می داد و به آسانی در مورد اشتباهات خودش سخن می گفت. البته که اعتراف یک مربی به کوچینگ اشتباهش اصلا بد یا عجیب نیست، اما تکرار مکرر این اتقاق جای تامل دارد؛ مثل اقرار چند باره توشاک به اشتباهش در بازی دادن به اشکان دژاگه و مسعود شجاعی! او در آبادان دژاگه را به عنوان بازیکن تعویضی به زمین فرستاد و سپس دوباره او را بیرون کشید تا کاپیتان تیم ملی را به شدت خشمگین کند. به نظر می رسد همان درگیری هم تیر خلاص را به همکاری توشاک با تراکتوری ها زد. این مرد که حتی هنگام ترک ایران هم حاضر نشد یک کلمه با خبرنگاران حرف بزند، درحالی جدا می شود که حتما غرامت قابل توجهی بابت اخراجش دریافت خواهد کرد. در مورد میزان احتمالی خسارت اخراج توشاک از ارقامی بین ۴۰۰ تا ۸۰۰ هزار دلار سخن گفته می شود؛ بودجه ای بسیار سنگین که در فوتبال ایران می توانست مثلا صرف حفظ کارلوس کی روش شود، اما حالا پای صد روز کار بی حاصل یک مربی تمام شده ریخته خواهد شد. توشاک اسم کوچکی در فوتبال اروپا نیست اما آنچه زنوزی و شرکا از آن غفلت کردند، سرازیری سال های اخیر این مربی ۷۰ ساله در حرفه مربیگری بوده است. فاصله زیادی وجود دارد بین رئال مادرید با خزر لنکران و الوداد کازابلانکا؛ مدیران تراکتور درحالی توشاک را به عنوان سرمربی سابق رئال و لاکرونیا جذب کردند که او در سال های اخیر رزومه چندان پرباری نداشته است.

یک نشانه ناامیدکننده دیگر

سال هاست که در مورد ضرورت گذار فوتبال باشگاهی ایران از شکل مالکیت دولتی به خصوصی سخن گفته می شود، اما واقعیت آن است که اغلب نمونه های مربوط به باشگاهداری خصوصی در این سال ها با شکست مواجه شده اند. دیگر لازم نیست از تجارب بسیار ناموفق حسین هدایتی در استیل آذین سخن بگوییم که امروز کسی نه از باشگاهش خبر دارد و نه از خودش! موارد متعدد دیگر هم بوده اند که در آنها سرمایه گذاران عمدتا به دلیل مشکلات مالی عطای کار را به لقایش بخشیده اند. در مورد زنوزی و تراکتور هم اگرچه هنوز برای قضاوت نهایی زود است، اما بدون شک مساله نصب و عزل جان توشاک یک نمره منفی برای مالکان این تیم و به طور کلی باشگاهداری خصوصی در فوتبال ایران تلقی می شود. تراکتورسازی در اولین فصل مالکیت زنوزی متحمل هزینه های بسیار سنگینی شد، درحالی که شاید می شد به جای تصمیمات هیجانی و نه چندان حرفه ای، بخشی از این هزینه ها را صرف زیرساخت سازی برای باشگاه کرد. حتی در اروپا هم تراز مالی باشگاه ها به طور مداوم چک می شود و اتفاقات دست ودلبازانه ای همچون پرداخت غرامت چندصد هزار دلاری بابت استفاده سه ماهه از یک مربی نمی تواند آن قدرها قابل قبول باشد. این الگو بیشتر از آنکه الهام بخش فوتبال مدرن اروپا باشد، ما را به سمت کشورهای حاشیه خلیج فارس هدایت می کند که اصلا جالب نیست.

شعار سال، با اندکی تلخیص و اضافات برگرفته از روزنامه دنیای اقتصاد، تاریخ انتشار 27 شهریور 97، شماره: 3441417


   #تراکتورسازی #فوتبال ایران #رئال مادرید #لیگ برتر #آبادان #خلیج فارس #گسترش فولاد #شایعه #خزر #کارلوس کی روش

محتوای خبر «یک نمره منفی دیگر برای باشگاهداری خصوصی در فوتبال ایران» را در سایت «شعار سال» ببینید