تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان
پیش نیاز حمایت از کالای ایرانی؛ چرا بخش تولید در کشور مهم نیست؟/ هدایت نقدینگی به سوی تولید، یک شعار یا تئوری جذاب؟

میزان نقدینگی طبق گزارش های رسمی در کشور به بیش از 1600 هزار میلیارد تومان بالغ شده و شتاب افزایش سرمایه های سرگردان، یک بار دیگر ضرورت هدایت نقدینگی به سمت تولید و تقویت ساختارهای تولید را نمودار کرده است.

در طول دهه های اخیر، بالا بودن میزان نقدینگی باعث شده تا اقتصاد ایران دچار ضربات بسیار مهلکی شود و تبعات این مشکل تا حدی بوده که موجب شده منابع مالی کشور و سرمایه ها به سمت فعالیت های دلالی منحرف گردد. این در حالی است که چنانچه منابع مالی کشور به سمت بخش واقعی اقتصاد، یعنی تولید هدایت می شد، به طور حتم، بخش عمده ای از معضلات اقتصادی کشور مرتفع شده و مسیر رشد و توسعه اقتصادی به سهولت طی می شد.چرا با وجود کاهش شدید قدرت خرید مردم و افت بی سابقه تقاضا، قیمت ها به صورت تصاعدی و بعضاً صددرصدی افزایش یافته است؟ این فاجعه را حتی درباره کالاهایی که اساساً ارزبری ندارند هم شاهدیم که از نوعی افسارگسیختگی در متعادل کردن بازار خبر می دهد.

عدم هدایت نقدینگی به سمت تولید، پیش زمینه ها و دلایل متعددی دارد که عدم سودآور بودن این بخش، در صدر آن هاست. بانک ها که وظیفه تامین اعتبار واحدهای تولیدی را بر عهده دارند، در حال حاضر تمایلی به پرداخت تسهیلات به این حوزه ندارند، چراکه شرایط به گونه ای است که اکثر تولیدکنندگان به دلیل فقدان حمایت های لازم، نمی توانند روی پای خود بایستند و بازپرداخت وام آن ها به تاخیر می افتد.

بنابراین، عطای اعطای وام به بخش تولید را به لقای آن بخشیده و بسیاری از آن ها راساً وارد بازار خریدوفروش املاک، سکه و ... شده اند. افزون بر اینکه، بنگاه داری هم شغل جدید آن ها شده و هر جا که بتوانند، شعبه و اداره دایر می کنند.

به بیان دیگر، سودآور نبودن فعالیت های تولیدی باعث شده تا منابع مالی بانک ها در قالب شرکت های سرمایه گذاری تاسیس شده و وارد بازار شود، درحالی که در شرایط کنونی، بخش تولید واقعی نیازمند دریافت تسهیلات، منابع مالی و تامین نقدینگی است تا همچنان بتواند چرخ های خود را بچرخاند و در عرصه تولید باقی بماند.

یکی دیگر از عواملی که به بخش تولید و جذب نقدینگی به این بخش آسیب رسانده، این است که برخی مسئولان، وابستگان آن ها، آقازاده ها و یقه سفیدها مانند تجار، بازرگانان و مدیران بانک ها، سود را در واردات کالا و خدمات می بینند، به همین دلیل ارزش و بهایی برای بخش تولید قائل نبوده و همین امر باعث شده تا به جای ایجاد فضای رقابتی در بخش تولید، شاهد رشد فعالیت های واسطه گری در کشور باشیم. دفاع از کسب وکار منسوبین به مقامات برجسته که از راه رانت خواری و واردات به آلاف و اولوف رسیده اند به جامعه این پیام را می دهد که با زد و بند و فعالیت های غیر مولد می توان راه صدساله را یک شبه رفت و به درآمدهای آن چنانی رسید.

ازاین رو شاهدیم که جماعتی نوکیسه در کشور جولان می دهند، به ریش تولید و تولیدگر می خندند و فرهنگ اشرافی گری را نشر می دهند. یکی دیگر از نمونه هایی که می توان در آن شاهد تلاش برای رشد فعالیت های واسطه گری و دلالی به جای ایجاد رشد و رونق در بخش تولید بود، بازار ارز، سکه، خودرو و مسکن است. در این شرایط، جدی ترین و چالشی ترین سوالی که باید از متصدیان پرسیده شود، این است که چرا با وجود کاهش شدید قدرت خرید مردم و افت بی سابقه تقاضا، قیمت ها به صورت تصاعدی و بعضاً صددرصدی افزایش یافته است؟ این فاجعه را حتی درباره کالاهایی که اساساً ارزبری ندارند هم شاهدیم که از نوعی افسارگسیختگی در متعادل کردن بازار خبر می دهد.

از سوی دیگر، برخی مسئولین ذی ربط، در ظاهر خود را مقید به اجرای اقتصاد مقاومتی می دانند ولی در عمل، برخلاف آن رفتار می کنند که اگر این گونه بود، بازار به حال خود رها نمی شد. در چنین فضایی، حتی معیارهای اقتصاد سرمایه داری که برخی سنگ آن را به سینه می زنند نیز محقق نمی شود، چراکه ثروت موجود در جامعه مولد نیست و جماعتی زالوصفت، با سوار شدن بر گرده محرومین، هر روز متمول تر و اشرافی تر می شوند.

این در حالی است که تاکید بر پیاده سازی ساختار اقتصاد سرمایه داری و عدم دخالت در اقتصاد در شرایطی است که حتی کشورهای بزرگ سرمایه داری نیز این گونه عمل نمی کنند و با حمایت از بخش های کشاورزی و صنعتی خود در مقابل کالاهای ارزان قیمت وارداتی که از طریق بکارگیری نیروی کار ارزان قیمت و دامپینگ تولید می شود، مقابله می کنند.

به عبارت گویاتر، بخشی از مسئولین، بیش از غرب، خود را مقید به بازار باز می دانند ولی نمی گویند که انگلستان چگونه انگلستان شد، آمریکا چه طور پیشرفت کرد و آلمان چگونه توانست گوی رقابت را از شرکایش در قاره سبز برباید. همه این پیشرفت ها در سایه حمایت از کالای داخلی بود و هر زمان که ضرورت اقتضا کرده است، سیاست های حمایتی اعم از سیاست های تعرفه ای را با وسواس تمام وضع کرده اند.

متاسفانه هنوز بعد از گذشت سال ها، طبقه ای از متصدیان لیبرال محور به این نکته پی نبرده اند و افزون بر این، دغدغه پیوستن به سازمان های جهانی را هم دارند. کارکرد سازمان های بزرگ به اصطلاح تجاری چیزی جز نابود کردن تولید داخلی نیست و در عمل اجازه نخواهند که تولید و کشاورزی متناسب با اقتضائات و شرایط کشور شکل بگیرد، چون پاشنه آن ها بر خام فروشی و واردات می چرخد و هرگز نمی گذارند که نقدینگی راه خود را به سوی تولید پیدا کند. اگر هم چنین مجوزی صادر شود، عمدتاً تولید را مترادف با مونتاژ می دانند و برای کشاورزی و دامداری هم بذر و علوفه موردنظر خود را تجویز می کنند. آیا در داخل توان تولید و تهیه علوفه را نداریم که از خارج وارد می کنیم؟ پاسخ روشن است.

در همین راستا، در سال جاری که سال «حمایت از کالای ایرانی» است، عده ای تشکیک می کنند که چرا باید مانع رقابت کالای ایرانی با کالای خارجی شویم، اما نمی دانند یا تجاهل می کنند که کالای ایرانی از طریق جذب نقدینگی ها نیاز به حمایت دارد تا قدرت پیداکرده و بتواند با کالای خارجی رقابت کند.

پیش نیاز حمایت از کالای ایرانی هم مشخص است. باید جلوی واردات افسارگسیخته گرفته شود، در برابر توزیع رانت و رانت خواری برخورد قاطع صورت گیرد، از ثروتمندان مالیات متناسب گرفته شود، سرچشمه های فساد کور شوند و ارکان تبلیغاتی کشور با احساس مسئولیت در جهت تشویق مردم برای استفاده از کالای ایرانی اقدام کنند، در غیر این صورت، تولید برای تولیدکننده نمی صرفد و به جرگه دلالان وارد می شود. و بالاخره اینکه هدایت نقدینگی به سوی تولید، تنها یک شعار یا تئوری جذاب نیست بلکه ضرورت حتمی برای حال و آینده کشور به شمار می آید که در این خصوص هیچ غفلتی مورد پذیرش نیست و باید تمام توان کشور بر حمایت از تولید قرار بگیرد.

منبع: حمایت

   #وام #قدرت خرید #اقتصاد ایران #نمودار #مالیات #آلمان #خودرو

محتوای خبر «پیش نیاز حمایت از کالای ایرانی؛ چرا بخش تولید در کشور مهم نیست؟/ هدایت نقدینگی به سوی تولید، یک شعار یا تئوری جذاب؟» را در سایت «الف» ببینید

منبع خبر (الف) است و جستجوگر هوشمند بتانیوز هیچگونه مسئولیتی در برابر محتوای آن ندارد.

اگر به محتوای خبر «پیش نیاز حمایت از کالای ایرانی؛ چرا بخش تولید در کشور مهم نیست؟/ هدایت نقدینگی به سوی تولید، یک شعار یا تئوری جذاب؟» اعتراض دارید می توانید از طریق بخش تماس با ما گزارش کنید.