تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان
گروه اندیشه ــ سیدمجتبی حسینی با اشاره به عبارت «فما احلی اسمائکم» بیان کرد: حلاوت داشتن در عبادت مسئله مهمی است که خود یکی از ملاک ها مهم تلقی می شود و به نوعی می توان گفت کسی که در عبادت حلاوت و شیرینی را حس نمی کند به مجازات الهی دچار شده است.

حلاوت نداشتن در عبادت مجازات الهی است/زینب(س)؛ قله شکوه و شکیببه گزارش ایکنا؛ شب گذشته، 22 شهریورماه مصادف با شب چهارم محرم الحرام، مراسم سوگواری امام حسین(ع)، با سخنرانی سیدمجتبی حسینی در دبیرستان صدیقین برگزار شد.
وی در ابتدای سخنان خود بیان کرد: عرض شد که «فما احلی اسمائکم»، چقدر اسماء شما شیرین است، بحث در این زمینه مفصل است و یک مقدار هم سال قبل در مورد اسماء صحبت کرده ایم، بنابراین بحث قبل را مراجعه نمی کنم و به این عبارت «فما احلی اسمائکم»، برسیم. حلاوت خودش یک ملاک است، اینطور نیست که بگوییم شیرین است یا نیست، نباشد؛ خیر، اتفاقا این که عبادت شیرین باشد جزو برنامه است، لذا در روایات دارد که اگر کسی فلان کار را بکند یا مال حرام بخورد، خداوند حلاوت عبادت را از او می گیرد. عبادت را که باید انجام دهد و واحب است، اما حلاوت را از او می گرید و گویی نداشتن حلاوت در عبادت یک نوع مجازات است.
مولف کتاب «دینداری در دنیای معاصر» تصریح کرد: در نتیجه حلاوت اصلا خودش یک ملاک است، اینقدری ملاک است که در عبارت دارد به عنوان جریمه که اگر کسی چنین و چنان باشد، خدا حلاوت عبادات را از او می گیرد، حتی در برخی داستان های پیامبران گذشته نیز نقل هایی در این زمینه داریم.
حسینی در ادامه افزود: یک زمان یک فردی به حضرت موسی(ع) گفت تو می گویی خدا مجازات می کند و ...، اما من همه کار می کنم، پس مجازات این کارها کجا است؟ حضرت موسی(ع) گفت از خدا سؤال می کنم، ایشان برای مناجات خدمت خدا رسید و سؤال کرد و گفت این فرد اینطور می گوید و ..، خداوند فرمود طوری آن بنده را عذابی کرده ام که بزرگ ترین عذابم است و کسی را به این حد عذاب نکرده ام. حضرت موسی(ع) به خداوند فرمود چه عذابی؟ آیا آبرو و یا خانه او را گرفته ای؟ خطاب آمد که حلاوت یک یا الله گفتن را از او گرفته ام.
این کارشناس علوم دینی بیان کرد: لذا این را می گویم، هم خودم متوجه باشم و هم شاکر، اگر هنوز دوست دارم یک موقعی خدا را صدا بزنم یا امام حسین(ع) را صدا بزنم، هیچ کاری هم ندارم و فقط دوست دارم صدا بزنم و اگر می بینم حلاوت علی و اسم علی و سید الشهدا(ع) را دارم شکرگذار باشم که هنوز حلاوت الله و اسم خدا در من وجود دارد و وقتی حلاوت آید، آن را با چیز دیگری نمی شود درآمیخت و مقایسه کرد.
حسینی در ادامه تصریح کرد: سعی کنید حلاوت را از شما نگیرند، گاهی اوقات حلاوت را می گیرند به هر طریق عادت یا هر طریقی آن را می گیرند، می گوید مجبورم نماز بخوانم، نماز را می خواند اما حلاوت ندارد، پس حلاوت ملاک است، بخشی از حلاوت با رفتار تشدید یا تضعیف می شود. کسی که دائم فکر و ذکر و زبانش به چیز دیگری می گردد، مزه چیزی را نمی فهمد، بعضی از این حلاوت ها در واقع در تجربه بشری به دست آمده، مانند غذای معمولی، یک عده ای آبگوشت و یک عده ای پیتزا دوست دارند و از علاقه مندی یکدیگر نیز تعجب می کنند، در اقوام مختلف غذاهایی هست که حاضر نیستید به آنها نگاه کنید، چون در تجربه دائمی برای او حلاوت شده است، لذا بخشی از این حلاوت به دست خود شما است.
این کارشناس دینی بیان کرد: بخشی از آن حلاوت از دست خودش ما است، خدا انتخابش را در اختیار شما گذاشته که می خواهید حلاوت شما به چه چیزی باشد؟ آن چیزی که قیامت هم هست و حلاوت می شود را حواستان هست که باشد؟ آن موقع خیلی چیزها آن جا گفته نمی شود، بنابراین آن اسمی که آنجا مطرح است در قیامت در راس پیامبر(ص) است، اما در آن راسی است که همه چیز را نظارت می کند، شما بگردید اسم علی(ع) را پیدا کنید، شما که اسم امام حسین(ع) برایتان حلاوت دارد، نیازی هم نیست دعا کنید، دعا هم نکنید آن چیزی که شب اول قبر شما را خوشحال می کند این است که یک نفر اسم امام حسین(ع) را نیز شما می برد.
حسینی تصریح کرد: تلقین عبارت از احترام به یک مومن است، مانند یک مسافر که وقتی می خواهد به سفر برود برای او خوراکی و ... می گذارند، الآن هم این فرد دارد می رود به آن طرف، همینطور دست خالی که نمی شود اما به او چه بدهیم؟ می گوید این ها را بگو «اعلم ان الله نعم الرب»، آنوقت آرام می شود «و ان الرسول نعم الرسول»، خیلی پیامبر(ص) خوبی است، خیلی امام خوبی است، بعد اسم امام حسن(ع) و ... برده می شود و اصلا یادش می رود که به کجا رهسپار است، اما آن که حلاوت را تا لحظه مرگ احساس کرده و حفظ کرده باشد این چنین است.
این کارشناس دینی بیان کرد: آن که حلاوت را حفظ کرده است را می گوید در چه حالی هستی؟ مرده ای؟ زنده ای؟ می گوید من دارم لذت خودم را می برم، یک چیزی را در دهان من گذاشتند، لذا جامی را به شما دادند، قدرش را بدانید، یکسری مباحث هم باید بگوییم، اما این صفحه محرم و عاشورا با همه صفحات تاریخ متفاوت است، لذا فضای دهه فرق دارد، یکسری مسائل است که در عوالم دیگر قابل تفسیر نیست و جایش همین جا است، لذا چیزهایی که گیرتان می آید قدرش را بدانید.
حسینی در ادامه افزود: وگرنه می توانیم تحلیل های دیگری هم داشته باشیم، آنها هم محترم هستند مثل این که وسط دو نماز کمیل بخوانید، لذا در فضای دهه حسینی فراتر از این فضاهای معمولی است، اینقدر فراتر که ابن عباس و محمد بن حنفیه هم جا می مانند.
وی بیان کرد: این فضا متفاوت است، آن را دو دستی بگیرید و دو دستی بنوشید، یعنی سرهم بندی کنید، از دستتان می افتد «و سقاهم ربهم شرابا طهورا»، اصلا این داستان آب برای امام حسین(ع) این آب فرات است؟ یا دارد چیز دیگری می گوید؟ آن آب کجا است؟ آن که تشنه است آیا عطش با انگشتر برطرف می شود؟ چرا امام حسین(ع) انگشتر به کام علی اکبر(ع) گذاشت؟ و این که نشان داد من هم تشنه ام؟ خیلی داستان در کربلا زیاد است. بنابراین «فما احلی اسمائکم»، بخشی از آن دست خود شنا است، همه لذت می برند، مدل لذت ها فرق دارد، یک لذتی ببرید که دنبال آن نارحتی و غم و انده پایان ناپذیر نباشد، لذا می آیید مجلس روضه، گریه می کنید و می سوزید، اما آخر سر، سر به سجده می گذارید و می گویید که «اللهم لک الحمد»، ما در این جا مزه ای چشیده ایم که با هیج چیز عوضش نمی کنیم.
این کارشناس دینی در انتهای سخنان خود به حضرت زینب(س) اشاره و تصریح کرد: در مورد حضرت زینب(س) هم عرض کنم که خیلی زیاد ما هم در روضه‎ها و ...، به ایشان کم بد نکردیم، یک زینبی درست کرده ایم و تل زینبیه و ...، این ها چیست؟ زینب(س) قله شکوه و شکیب است و به همه عالم با افتخار می گوییم ما یک خانمی داشتیم، وقتی که همه مردان خوردند زمین، یک دختر از علی(ع) رفت بر قله شکوه و شکیب، با افتخار می گوییم اینها را که بعد خطابش را شروع کرد و با رسول الله شروع به صحبت کردن نمود، در آنجا می‎فرماید هدیه خاندان رسولت را از ما بپذیر، این زینب(س) است، افتخار همه آدم ها است. یعنی هر وقت همه کارشان تمام شد، تازه او سر بلند می کند، لذا در کوفه که سخنرانی داشت، یک نفر که در حال کار کردن بود کار را رها کرد و تصور می کرد که علی(ع) دارد خطبه می خواند که به او گفتند نه این زینب است. «بشکسته دلی شکسته می خواند نماز/در سلسه دست بسته می خواند نماز؛ تا قامت دین خم نشود روح نماز/ با قد خمیده نشسته می خواند نماز».
انتهای پیام

   #کربلا #عاشورا