تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان

بیگ بنگ: در موردی جدید از آزمایش نظریه گرانش اینشتین، گروهی از اخترشناسانِ اهل هلند، آمریکا، استرالیا و کانادا نشان دادند که این نظریه حتی برای منظومه سه ستاره ای هم صدق می کند. مقاله آنها در مجله معتبر «image e PSR J

تصویری هنری از منظومه سه ستاره ای « PSR J0337+1715» که با فاصله ۴۲۰۰ سال نوری از زمین واقع شده اند.

به گزارش بیگ بنگ، طبق نظریه گرانش اینشتین همه اجرام علی رغم جرم یا ترکیب شان، به شیوه یکسانی می افتند؛ به مانند سیبی که از برج پیزا افتاده و به زمین برخورد می کند. تا به امروز، معادلات اینشتین همه آزمایش ها را با موفقیت پشت سر گذاشته است؛ از مطالعات آزمایشگاهی دقیق گرفته تا مشاهدۀ سیاره ها در منظومه شمسی. اما آلترناتیوهای نظریه او پیش بینی می کنند که اجرام فشرده با گرانش بسیار قوی مثل ستاره های نوترونی، قدری متفاوت تر از اجرامی با جرم کمتر می افتند. این تفاوت باید ناشی از انرژی پیوندی گرانشی آن باشد. در سال ۲۰۱۱، اخترشناسان یک آزمایشگاه طبیعی برای آزمایش نظریه نسبیت عام اینشتین در شرایط حاد پیدا کردند: PSR J0337+1715، منظومه ای متشکل از سه ستاره که در آن، یک تپ اختر رادیویی میلی ثانیه ای و یک کوتوله سفید در دوره گردش ۱٫۶ روزه به همراه کوتوله سفید دیگری وجود دارند.

دکتر «رایان لینچ» یکی از اعضای تیم تحقیقات و اخترشناس در رصدخانه گرین بنک در وست ویرجینیا گفت: « PSR J0337+1715 یک منظومه ستاره ای منحصربفرد است. ما هیچ منظومه دیگری شبیه این ندیده ایم. می توان آن را آزمایشگاهی برای آزمون نظریه نسبیت اینشتین در نظر گرفت.» کوتوله های سفید ستاره های بسیار چگالی هستند؛ اندازه شان قابل مقایسه با اندازه زمین است، جرم شان هم با جرم خورشید برابری می کند. ستاره های نوترونی حتی کوچکتر و چگال تر از کوتوله های سفید هستند. این نوع ستاره از هسته فروپاشی شدۀ ستاره هایی که دچار انفجار ابرنواختری شده اند، ساخته شده اند. ستاره های نوترونی زیادی از نوع تپ اختر هستند و به مانند فانوس های دریایی به طور منظم سیگنال های الکترومغناطیسی را به فضا منتشر می کنند. تلسکوپ های رادیوییِ واقع در زمین می توانند آن سیگنال ها را تشخیص دهند.

image e PSRJدکتر «اَن آرکیبالد» رهبر تیم تحقیقات و محقق از دانشگاه آمستردام و موسسه اخترشناسی رادیویی هلند بیان کرد: «از زمانی که مشاهدات خود را آغاز کردیم، می توانیم هر یک از پالس های ستاره نوترونی را در منظومۀ PSR J0337+1715 در نظر بگیریم. ما می توانیم موقعیت قرارگیری ستاره نوترونی را تشخیص داده و مقصد بعدی آن را هم متوجه شویم. اگر آلترناتیوهای مربوط به نظریه گرانش اینشتین درست باشند، در این صورت، ستاره نوترونی و کوتوله سفید درونی در PSR J0337+1715 هر کدام به شیوۀ متفاوتی متمایل به کوتوله سفید بیرونی می افتند. کوتوله سفید درونی اندازه ای برابر با ستاره توترونی ندارد؛ لذا باید انرژی پیوندی گرانشی کمتری داشته باشد.»

محققان با استفاده از محاسبات و مشاهدات دقیق توانستند گرانش آن منظومه را به کمک پالس های ستاره نوترونی بیازمایند. آنان دریافتند که هر اختلاف شتاب میان ستاره نوترونی و کوتوله سفید درونی آنقدر کوچک است که شناسایی را سخت می کند. دکتر «نینا گاسینکایا» عضو تیم و محقق از دانشگاه آمستردام گفت: «اگر اختلافی باشد، نمی تواند بیشتر از سه بخش در یک میلیون باشد. حالا، هر کسی که جایگزینی برای نظریه گرانش داشته باشد، طیف محدودی از احتمالات را دارد که آن نظریه جایگزین را پشتیبانی کند. هر موقع نظریه نسبیت اینشتین را تاکنون آزمایش کردیم، نتایج سازگار بوده اند. اما ما هنوز به تلاش هایمان برای اثبات بیشتر این نظریه در مقیاس های دیگر ادامه خواهیم داد زیرا این کار می تواند به ما کمک کند تا گرانش و مکانیک کوانتومی را با زبان ریاضی یکسانی درک کنیم. ما همواره به دنبال اندازه گیری های بهتر در مکان های جدید هستیم. پس تلاش ما برای درک مرزهای جدید در کائنات همچنان تداوم خواهد پذیرفت.»

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sci-news.com

   #کانادا #هلند #مقاله #استرالیا