تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان
شهر-دوستدار-کودک؛-واژه -بی معنا-در-مدیریت-شهری

مروری بر مشکل های شهر دوستدار کودک در تهران

شهر دوستدار کودک؛ واژه بی معنا در مدیریت شهری
سیناپرس: تعامل کودک با محیط از اهمیت بالایی برخوردار است؛ چراکه این تعامل از شکل گیری شخصیت تا رشد جسمی و ذهنی کودک را در برمی گیرد.

در نتیجه، ایجاد محیط شهری ایمن، خلاق، پاسخگو و در دسترس باید توسط سیاست گذاران و برنامه ریزان شهری مورد توجه قرار گیرد. در دهه 1990م، کودکان به فهرست گروه هایی که برنامه ریزان باید در فرایند برنامه ریزی به آنان توجه کنند، اضافه شدند؛ زیرا در کنوانسیون حقوق کودک سازمان ملل متحد بر شهر دوستدار کودک تاکید شد. الگوی شهر دوستدار کودک درصدد اعطای حق شهروندی به کودکان، افزایش آگاهی، بالابردن مشارکت جمعی، کاهش خشونت علیه کودکان و توجه به مسایل زیست محیطی است.

از دیدگاه کنوانسیون حقوق کودک، شهر دوستدار کودک درصدد اجرای تعهد خود برای تحقق بخشیدن به طیف وسیعی از حقوق بشر برای همه کودکان است.

شهر دوستدار کودک باید موارد ذیل را ضمانت نماید:

1-تصمیم گیری در مورد شهر خود

2-شرکت در خانواده، جامعه و زندگی اجتماعی

3-حفاظت از کودکان در برابر خشونت و استثمار

4-شرکت در رویدادهای فرهنگی و اجتماعی

5-دسترسی به خدمات اساسی مانند آموزش و پرورش، سرپناه و مراقبت های بهداشتی

6-زندگی در محیط پاک

7-به رسمیت شناختن کودک به عنوان یک شهروند

شهردوستدار کودک چه مشخصاتی باید داشته باشند؟

شهرها و محیط های شهری، علاوه بر بزرگسالان، مخاطبان خردسال و تیز بینی دارد که بسیار بیشتر، از آنها تاثیر می پذیرند. اما کودکان دنیا را به صورتی کاملا متفاوت ادراک می کنند. این ادراک، تصویری از محیط را در ذهن کودک به وجود می آورد که با تصاویری که از محیط در ذهن بزرگسالان ایجاد می شود، تفاوت بنیادین دارد. با این وجود، بسیاری از فضاهایی که برای کودکان خلق می شوند به ابعاد مختلف وجودی کودک توجه ندارند و با درک ها، فعالیت ها و نیازهای مصرف کننده آن هماهنگ نیستند. در واقع این فضاها با توجه به ویژگی ها و درک های بزرگسالان ( نه کودکان) شکل گرفته اند. این فضاها نه تنها به رشد کودک در ابعاد مختلف کمک نمی کنند، بلکه در بسیاری از موارد باعث پدید آمدن احساس کسالت در کودک می شوند، زمینه بروز رفتار های ناهنجار را در او به وجود می آورند و موجب کم رنگ شدن خلاقیت های ناب کودکانه می شوند .

شهر دوستدار کودک یک سیستم محلی دارای مدیریت مناسب است که برای اجرای حقوق کودکان و شهروندان تعهد دارد. در یک شهر دوستدار کودک، جوانان و کودکان، در فرایندهای مدیریت، اجرا، برنامه ریزی، تقسیم منابع و ارزشیابی، برنامه مشارکت فعال دارند. کودکان برای همکاری در خانواده، جامعه و زندگی اجتماعی تشویق می شوند. خدمات اساسی اجتماعی مانند مراکز بهداشتی، آموزش، سرپناه، آب و امکانات مناسب برای همه وجود دارد .کودکان در مقابل استثمار، خشونت، سوءاستفاده های جنسی و سوء رفتارها محافظت می شوند. خیابان ها و محله ها برای روند جامعه پذیری و بازی آنان امن خواهد بود. فضای سبز و بازی برای آنان فراهم می شود. آلودگی و ترافیک در این شهرها بایستی کنترل شود. وقایع و فعالیت های فرهنگی و اجتماعی شهروندان حمایت می شود و تضمین می کند که کودکان بایستی به عنوان شهروندانی برابر با دسترسی به هر گونه خدماتی بدون تبعیض های سنی، جنسی، درآمدی، قومی، فرهنگی و مذهبی یا بر اساس توانایی جسمی شناخته شوند. یک شهر دوستدار کودک فعالانه به تحقق حقوق تمامی شهروندان جوان متعهد می شود از آن جمله می توان به ارایه نظرهایشان درباره «شهر مطلوب»، امکان رفت و آمد امن در خیابان ها، امکان دیدن دوستان و بازی، زندگی در محیطی بدون هیچ آلودگی و امکان مشارکت در رویدادهای فرهنگی و اجتماعی اشاره کرد.

فضای شهری تهران؛ مشکل های کودکان

بیش از ۵ سال است که مسوولان شهری شهر تهران تلاشی را آغاز کرده اند تا تهران بتواند به عنوان “شهرِ دوستدار کودک” شناسایی شود. با اینهمه هم نگاهی به آمارهای کودکان بازمانده از تحصیل و آمارهای کودکان در معرض خشونت و هم گشت وگذاری ساده در شهر تهران به هر شهروندی ثابت می کند که نه فقط تهران برای رسیدن به این هدف سال ها فاصله دارد، که به نظر می رسد هر سالی که می گذرد ما از رسیدن به چنین هدفی دور و دورتر هم می شویم.

بهاره فلاحی، دکتری سیاست گذاری مسکن دانشگاه پوترای مالزی (UPM) در این خصوص گفته است:علیرغم اینکه تهران دارای بیش از 1 میلیون و 600 هزار نفر کودک هست اما در راستای تحقق شاخص های شهر دوستدار کودک ضعیف عمل کرده است.

وی به این ضعف ها اشاره کرده و گفته است: بر اساس اصل شهر دوستدار کودک هیچ کودکی فارغ از نژاد، جنسیت، ملیت، مذهب، قومیت، رنگ، زبان و توان مالی نباید از تبعیض رنج ببرد و تمامی خدمات زیربنایی و رو بنایی شهر (بهداشت، درمان، آموزش، تفریحی و غیره) باید به طور عادلانه در میان کودکان تقسیم شود. همراستا، حقوق کودکان به عنوان یک شهروند در جامعه شهری باید به رسمیت شناخته شود و کار کودک در هر شکلی که مانعی برای آموزش، سلامت روحی و جسمی است، با نظارت دولت و قوانین منع شود، درحالیکه تحقق این شاخص ها در کلانشهر تهران محقق نشده است.

به گفته وی، اتفاقات ناخوشایند در زمینه کودک آزاری نشانگر این است که تهران با شاخص شهر دوستدار کودک فاصله زیادی دارد و شهر برای کودکان امنیت لازم را ندارد.

وی به مشکل فقر مسکن در میان کودکان اشاره کرده و افزوده است: بیشترین نرخ فقر مسکن کودکان زیر 18 سال مربوط به جنوب تهران با 53 درصد، منطقه 19 با 61 درصد و منطقه 17 با 58 درصد است. کودکان بی خانمان به شکل معمول به بهزیستی ارجاع داده می شوند. بسیاری از این کودکان به دلیل کمبود امکانات به بستگان درجه 1 سپرده می شوند، تعدادی از این بستگان توانایی نگهداری آنها را ندارند و تعداد خیریه ها هم پاسخگوی نیاز این تعداد از کودک بی خانمان نیست.

لینک کوتاه

   #شهر تهران #مالزی #کودک آزاری #سلامت #سازمان ملل #سازمان ملل متحد #حقوق بشر

محتوای خبر «شهر دوستدار کودک؛ واژه بی معنا در مدیریت شهری» را در سایت «سیناپرس» ببینید