تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان
کهکشان راه شیری کهکشانی زیبا متشکل از ستاره های کهنسال و دیگر اجرام است اما چه مدت طول می کشد تا از این کهکشان عبور کنیم؟

به گزارش فارس، راه شیری که در دسته کهکشان های مارپیچ قرار می گیرد، دارای یک بخش مرکزی متشکل از ستاره های کهنسال است و سایر ستارگان آن از جمله خورشید ما، در قسمت دیسک کهکشان استقرار یافته اند که از چندین بازوی مارپیچ تشکیل شده است. حالا تحقیقات جدید نشان می دهد که بزرگی این دیسک، فراتر از تصورات پیشین ماست؛ به طوری که 200 هزار سال زمان می برد تا یک فضاپیما با سرعت نور، طول کهکشان راه شیری را بپیماید.

براساس گزارش «لایو ساینس»، محققان با آنالیز فراوانی فلزات و عناصر سنگین در ستاره ها که به فلزیگی یا متالیسیتی موسوم است، نتایجی را به دست آوردند. هنگامی که این دانشمندان توجه خود را به ورای مرزهای از پیش تصور شده ی کهکشان راه شیری متمرکز کردند، ستاره هایی را یافتند که جدا از ترکیبات ساختاری و فلزیگی، شباهت بسیاری با ستارگان دیسکی کهکشان ما دارند.

«کارلوس آلنده» یکی از نویسندگان این مقاله و محقق انستیتو اخترفیزیک جزایر قناری معتقد بود که این موضوع می تواند بیانگر فراخ تر بودن مرزهای راه شیری نسبت به آنچه باشد که پیش از این پنداشته می شد.

طبق گزارش «گجت نیوز»، براساس مطالعات جدید، فاصله قطری دیسک کهکشان راه شیری 200 هزار سال نوری تخمین زده شده و این در حالی است که پیش‎تر از ارقام 100 هزار یا 160 هزار سال نوری سخن به میان آمده بود. بزرگی این اعداد و ارقام هنگامی بیشتر به چشم خواهد آمد که بدانیم یک سال نوری، در واقع مسافت پیموده شده توسط نور در یک سال است که چیزی حدود 10 تریلیون کیلومتر می شود.

اما برای درک بهتر موقعیت این ستاره های دیسکی تازه کشف شده، باید گفت که فاصله آن ها تا مرکز کهکشان راه شیری، سه برابر بیشتر از فاصله خورشید ما تا مرکز کهکشان است. البته اعضای این تیم تحقیقاتی معتقدند که احتمال شناسایی ستاره های دیسکی تا فاصله ی چهار برابر دورتر نیز وجود دارد.این یافته ها به کمک داده های جمع آوری شده از دو تلسکوپ طیف نگار لاموست (LAMOST) و اپوجی (APOGEE) حاصل شد که رصد ستارگان را بر اساس تفکیک نور آن ها به رنگ های مختلف انجام می دهند. محققان از طریق تجزیه و تحلیل این الگوهای رنگی ترسیم شده، قادرند از عناصر تشکیل دهنده ی ستارگان، اطلاع حاصل نمایند.

   #مقاله