تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان
n82891601-72295566.jpg

شیخ مصلح الدین، شیخ اجل، که یادروز نگارش گلستانش در بسیاری از شهر های جهان گرامی داشته می شود، به حق می تواند به عنوان مهم ترین و شاخص ترین چهره ایران به دنیا معرفی شود.
می توان ادبیات را به روزگار پیش از سعدی و پس از سعدی تقسیم کرد آن هنگام که او نبود و نثر فارسی درگیر واژگان صیقل نخورده از زبان های بیگانه بود و پس از او که ساده نگاری و فصاحت و بلاغت گلستانش سرمشق هزاران اثری شد که با عناوینی مشابه در همه قرن ها به قلم زاده شد.
تأثیر سعدی بر نثر فارسی را می توان با تأثیر فردوسی بر شعر فارسی مقایسه کرد، هر دو نجات دهنده و هر دو زنده کننده تاریخ اند، یکی به اسطوره ها می پردازد و هویتی ملی را از دل تاریخ شفاهی بیرون می کشد و به آن غنا می بخشد تا یکی از اسطوره ای ترین داستان های جهان را بیافریند و دیگری که آدمی را در دل تاریخی پر خون در زمانه مغول سی سال به شهر های گوناگون می برد و در دل فصاحتی بی بدیل آن را به مخاطب می چشاند تا بداند در روزگار نادانی ها نیز می توان با اخلاق و علم و ادب به نجات جهان پرداخت.
غزل های سعدی، عصاره تاریخ عاشقانه جهان است که در هر زبان مردمان را دچار می کند، دچار لحظه های ساده ای که در هیچ بیانی جز آنچه سعدی با آن سخن می گوید نمی تواند اوج سادگی و بی پیرایگی را بنماید و در هر بار خوانش به اندازه همه قرن ها، سخنی برای گفتن و لطیفه ای برای ادراک جان آدمی دارد.
گرچه سعدی را می توان به خاطر زبان شیرینش، بیان فصیحش، غزل های تاریخ سازش و سادگی دشوارش ستود، نباید از یاد برد که برخی اصول اخلاقی سعدی را نمی توان در این زمانه با فراغت خاطر پذیرفت و نباید از یاد برد که سعدی شبه اسطوره ای است که می تواند انسان باشد و خطا در اندیشه و عمل از ویژگی های آدمی است.
بسیار تبعیض ها در همین گلستان نسبت به رنگین پوستان و صاحبان دیدگاه های مذهبی و فرقه ها و زنان نگاشته شده است.
بسیار مدیحه ها در ستایش خلفای زمان که به سنجش امروز عادل نبودند و دستی به خون داشتند یا رفتار او با آن کسان که با عقیده اش هم رأی نبودند که نمونه هایی بسیار در بوستان و گلستان دارد.
این ها، البته چهره سعدی را مخدوش نمی کند، سعدی را انسان معرفی می کند، انسانی با تمام ضعف ها و قوت های انسانی، با خطا و تفاوت دیدگاه، گاه با تعصب و گاه با همسویی و مماشات، گاه عادل و گاه ظالم، گاه عاشق حیات و گاه شاکی از زندگی.
سعدی انسان است، این است آنچه هست و سعدی اسطوره ای خدشه نا پذیر نیست، این است آنچه نیست.
ابومحمّد مُشرف الدین مُصلح بن عبدالله بن مشرّف متخلص به سعدی شاعر و نویسنده قرن هفتم هجری، زاده شیراز است. اهل ادب به او لقب استادِ سخن، پادشاهِ سخن، شیخِ اجلّ می دهند. مجموعه غزلیات، گلستان به نظم و نثر، مثنوی بوستان و نیز تعدادی هزلیات و هجویات به جای مانده است.
اول اردیبهشت، روز آغاز نگارش کتاب گلستان، به منظور تجلیل از سعدی،در ایران به عنوان روز سعدی نامگذاری شده است.
7375 /1876

انتهای پیام /*

   #گلستان #فردوسی #غنا #عاشقانه #شیراز #شعر