تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان
اگر اهل مطالعه مجلات و روزنامه ها باشید حتما یادداشت ها و تک نگاری های سروش صحت را خوانده اید. اگر اهل سینما و تلویزیون باشید، حتما بازی و کارهایی که کارگردانی کرده است را به یاد می آورید. حال می توان گفت اگر اهل کتاب باشید هم حتما صحت را به عنوان مجری برنامه موردعلاقه کتابخوان ها یعنی «کتاب باز» دیده اید. خود سروش صحت معتقد است چهار کار اصلی در زندگی اش دارد که سعی می کند بدون اجحاف در حق دیگری به همه آن ها برسد. نام او در سال های اخیر بیشتر به عنوان کارگردان تلویزیون به میان آمده و سریال هایش نشان از مخاطب شناسی درست او دارد. در یکی از روزهای شلوغ پایانی ضبط برنامه «کتاب باز» در حالی که برای رفتن به تست گریم یک فیلم عجله داشت، پای صحبتش نشستیم تا از تجربه های کاری و زندگی این روزهایش بگوید.

وقتی کارنامه کاری سروش صحت را نگاه می کنیم، در بازه ای با یک حرکت سینوسی مدام میان بازیگری و نویسندگی در حرکت بوده است. دلیل این چیست؟ خود خواسته بود و می خواستید هر دو حوزه را برای خودتان نگه دارید؟ یا شرایط و پیشنهادها این موج را برایتان به وجود می آورد؟
نویسندگی، بازیگری، کارگردانی و نوشتن در مطبوعات کارهای موردعلاقه من است و همیشه سعی کرده ام هر چهار کار را ادامه بدهم. یک زمان هایی به بعضی از آن ها بیشتر رسیده ام و به بعضی کمتر، حتی در تعدادی از آن ها قوت دارم و در بعضی ضعف که تلاش هایی شده تا این نقاط ضعف را برطرف کنم، اما همیشه در کنار هم آن ها را پیش برده ام.

از سریال اولی که برای تلویزیون ساختید یعنی «چهارخونه» تا کار بعدی که «ساختمان پزشکان» بود نزدیک به سه یا چهار سال طول کشید. این وقفه به چه دلیل در کارنامه کارگردانی شما به وجود آمد؟ خودتان این زمان را لازم داشتید یا با طرح هایتان موافقت نمی شد؟
باید بگویم که من در زمان ساخت سریال «چهارخونه» بسیار کم تجربه بودم و در میان کارهایی که کارگردانی کرده ام، خودم «چهارخونه» را کمتر از بقیه دوست دارم. بنابراین بعد از آن سریال به زمان احتیاج داشتم تا کار بعدی که می سازم به خود و سلیقه ام نزدیک تر باشد؛ البته طرح هایی هم بود که خب هیچ وقت شکل نگرفت.

با شروع به ساخت سریال «پژمان» دیگر کمتر به عنوان بازیگر دیده شدید. انگار در سال های اخیر تمام تمرکزتان را روی کارگردانی گذاشته اید. این اتفاق به روندی که برای کارنامه کاریتان در نظر گرفتید و در ابتدای صحبت هایتان به آن اشاره کردید لطمه نمی زند؟
بله دقیقا. مدت هاست که در تلویزیون بازی نکرده ام، چون در کارهای خودم هیچ وقت بازی نمی کنم، اما در این چند سال در سینما در دو سه نقش کوتاه حضور داشته ام.

چرا در کارهایی که خودتان کارگردانی کرده اید هیچ وقت بازیگر نبوده اید؟
غیر از یک تله فیلم که ساختم و خودم به اجبار در آن بازی کردم، هیچ وقت در کاری که کارگردانش هستم بازی نکرده و نمی کنم، چون من از نظر فیزیک بازیگری نیستم که برای هر نقشی مناسب باشم، بلکه برای نقش های خاصی می شود از من استفاده کرد که البته به توانایی من برای ایفای آن نقش ها هم بستگی دارد. از طرفی همیشه برای من این طوری بوده است که یک چشم سوم یا یک فرد بیرونی باید هدایتم کند و همیشه به کارگردان احتیاج دارم.

از تلاشتان برای حفظ مسیر و پرداختن به علاقه مندی هایتان گفتید، اما کاری مثل «شام ایرانی» در میان کارنامه کاریتان دیده می شود که خیلی با سایر فعالیت ها هم خوانی ندارد و بیشتر شبیه یک اتفاق سفارشی است.
من در سری اول «شام ایرانی» که بیژن بیرنگ کارگردان آن بود، همراه با رامبد جوان، مهدی پاکدل و اشکان خطیبی حضور داشتم و بسیار تجربه دلچسبی بود و خوش گذشت. بعد از آن به فکر این افتادم که سرگرمی سازی هم می تواند بسیار اتفاق خوبی باشد و کارگردانی چند فصل از آن را پذیرفتم. آن تجربه برای من بسیار خوب بود. یک جورهایی هم فضای متفاوتش برای من شبیه استراحت و دورشدن از فضایی بود که همیشه دنبال می کردم.

در باور عام مردم شما همیشه به عنوان یک کمدین و کسی که متن ها و سریال هایش همه طنز هستند شناخته می شوید، اما کارهای جدی متفاوتی هم در کارنامه کاری تان است که دیده شده اند. مثل نقش آن عاشق و شیدا در فیلم «تقاطع» یا کاراکتر پدری متفاوت در «قاعده تصادف». این نقش های جدی و کاراکترهایی که از شناخت عام مردم دور است کجای زندگی بازیگری تان قرار دارد؟
نقش های جدی من بیشتر براساس پیشنهادهایی که می شد اتفاق افتاده است، اما از آن جایی که تصمیم گرفتم از این به بعد کمی به مقوله بازیگری جدی تر بپردازم (البته این تصمیم را مدت هاست درباره کارگردانی و نویسندگی هم گرفته ام)، بنابراین سعی می کنم از پیشنهاد های جدی بیشتر استقبال کنم. در زمینه نوشتن و ساخت کارهای جدی هم طرح دارم و حتی یک طرح سریال ملودرام با ایمان صفایی داریم که هر وقت آن را به سازمان می بریم مسئولان می گویند این خیلی طرح خوبی است، اما فعلا یک کمدی می خواهیم. برای همین طرح جدی ما همیشه در کناری می ماند.

همکاری با ایمان صفایی پس از سریال «پژمان» شما را تبدیل به یک زوج کرده است که با همکاری همدیگر نبض بیننده را می توانید در دست بگیرید. از این همکاری بگویید.
عملا فکر می کنم دیگر کار نگارش فیلمنامه ای را بدون حضور ایمان نمی توانم انجام دهم. آن قدر با هم یکی شده ایم و سلیقه ها و نوع کارکردن ما به هم نزدیک شده که دیگر کارکردن بدون او برایم سخت است.

از معدود بازیگرانی هستید که تجربه همکاری با کارگردان های مختلفی از طیف های متفاوتی را داشته اید. از اصغر فرهادی، رضا عطاران، مهران مدیری، سیروس مقدم، محمدرضا هنرمند و... اما حالا که در ساخت کارهایتان به یک امضا رسیدید، ردپای کمتری از آن ها دیده می شود. خودتان سعی کرده اید تاثیرات آن ها در کارهایتان نباشد یا سبک کاری تان با آن ها متفاوت است؟
تجربیات بسیار ارزشمندی از همکاری با کارگردان هایی مثل اصغر فرهادی و مهران مدیری و همه عزیزانی که در کنارشان بوده ام، دارم. حتی کار با بعضی از آن ها روی نگاهم به بازیگری و کارگردانی تاثیر گذاشته، اما بالاخره این تاثیرات از فیلتر وجودی انسان عبور کرده و در کار جور دیگری نمود پیدا می کند.

درباره «لیسانسه ها» مصاحبه های زیادی کرده اید، اما نکته ای که کمتر به آن پرداخته و شاید حالا که رو به اتمام است بهتر است درباره اش صحبت کنیم موضوع عجیب اختلاف سنی بازیگران سریال است. شما بازیگرانی را برای بازی در نقش مازیار و پدرش انتخاب کرده اید که کمتر از 10 سال با هم اختلاف سن دارند. یا مسعود و پدرش که نقش شان را امیرحسین رستمی و افشین سنگ چاپ بازی می کنند. این انتخاب های عجیب در «شمعدونی» هم دیده می شد؛ این تناقض سن ها با ریسک همراه نبود؟ اگر برای مخاطب لو می رفت یا اصلا نقش ها در نمی آمد آن وقت دیگر تناقض تلخی می شد.
اتفاقا جالب است در «شمعدونی» محمد نادری که نقش پدر امیر کاظمی و ویدا جوان را داشت، خودش هنوز مجرد است، اما امیر و خانم جوان متاهل بودند. این نکته خیلی مهمی بود که بازیگران وقتی در کنار هم می ایستادند با تکیه بر چند فاکتور جلوی مخاطب این اختلاف سنی کم را لو ندهند. فاکتورهایی مثل گریم، طراحی لباس، متن و مهم تر از همه نحوه بازی که باعث می شود در کنار هم راحت تر پذیرفتنی شوند. خوشحالم که در این دو سریال انتقاد یا نظری مبنی بر نپذیرفتن این اختلاف سنی ها را نداشتم.

بیشتر بازیگران و کسانی که در تلویزیون کار می کنند از ممیزی ها و شرایط سخت این روزهای تلویزیون می گویند، اما «لیسانسه ها» با خیلی ها شوخی کرد و از طرفی گاهی خود تلویزیون و قوانینش را هم به تمسخر در آورد. شائبه های زیادی درباره شما و «لیسانسه ها» بود که چطور تلویزیون ممیزی هایش را شامل حال «لیسانسه ها» نکرده است؟
ما در این مجموعه با خیلی ها شوخی کردیم، از احسان علیخانی، فرزاد فرزین، رضا رشیدپور تا وزارتخانه ها و سازمان ها و حتی خود تلویزیون، اما باید بگویم خیلی خوشحالم که این ظرفیت و سعه صدر به وجود آمده تا آدم ها چه حقیقی و حقوقی اجازه می دهند با آن ها شوخی کنیم و توهین به حساب نمی آورند. حتی احسان علیخانی پست گذاشت و گفت خیلی با شوخی ما خندیده است.

در میان تمام کارهای هنری که انجام می دادید، جای مجری گری در کارنامه تان خالی بود که با «کتاب باز» آن را هم تجربه کردید. به عنوان مجری با دوربین راحت اید و خیلی ساده حرف می زنید. این را سازندگان این برنامه از شما خواستند یا با تمرین به آن رسیدید؟
من هیچ وقت مجری نبوده ام و نیستم. طبیعتا وارد شدن به یک دنیای جدید بسیار برایم ریسکش بالا بود و تنها راهی که پیش رو داشتم این بود که خودم باشم، چون در صورت دیگری اصلا از عهده این کار بر نمی آمدم.

برنامه «کتاب باز» مدام اعلام می کند می خواهد مردم کتابخوان شوند و لذت مطالعه را به آن ها بچشاند. این برنامه چقدر روی زندگی خودتان تاثیرگذار بود؟
خیلی زیاد، چون به قول معروف نمی توان واعظ غیرمتعظ بود، یعنی نصیحت کنی به چیزی که خودت به آن عمل نمی کنی. من کتاب خواندن را دوست داشتم و همیشه به کتابخانه ها می رفتم تا بتوانم بهتر ببینم و یاد بگیرم و بهتر بنویسم و پس از این برنامه علاقه ام به این موضوع بیشتر از قبل شده است.

با حسن تجربه ای که از اجرای «کتاب باز» داشته اید، باز هم قرار است شما را در قامت یک مجری در برنامه های دیگر ببینیم؟
فکر نمی کنم؛ البته آدم نمی تواند آینده را پیش بینی کند و مطلق بگوید، اما فکر نمی کنم دیگر این اتفاق بیفتد چون آدم مناسبی برای اجرا نیستم.

   #تلویزیون #سروش صحت #سینما #مطبوعات #مهدی پاکدل #مهران مدیری #احسان علیخانی #اصغر فرهادی #امیرحسین رستمی #بیژن بیرنگ