تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان

شفقنا- آیت الله علوی بروجردی با بیان اینکه ما به یک سیستم اقتصادی منسجم و یک تیم اقتصادی منسجم نیاز داریم، گفت: الان متأسفانه در بین شخصیت های تأثیرگذار ما در بخش اقتصاد اختلاف نظر هست و هرکدام یک حرفی می زنند و نتیجه این می شود که می بینید.

به گزارش شفقنا، رئیس حوزه علمیه اصفهان در دیدار مدیرعامل سایپا طی سخنانی اظهار داشت: مجموعۀ سایپا به حق یکی از صنایع اساسی مملکت و مادر صنایع است. همان طور که فرمودید، الان تعداد فراوانی از مردم در صنعت شما اشتغال دارند. مجموعۀ کار شما مجموعۀ تولیدی و صنعت است. همه جای دنیا، هم اقتصاد باید به اقتضای خودش حرکت کند و هم صنعت؛ یعنی مطلب اساسی این است که ما به عنوان سیاست گذار نمی توانیم سیاست صنعتی تعیین کنیم یا افرادمان را که این طرف و آن طرف مانده اند، در این مجموعه مشغول کنیم. این کار به متخصصان فن نیاز دارد، یعنی کارگذارهای متخصص و فعال در این صنعت که بدانند و سابقه داشته باشند، باید این کار را به عهده بگیرند. از طرف دیگر، الان متأسفانه اقتصاد کشور، اقتصاد سلامتی نیست، مخصوصاً مسئلۀ بانک ها مسئلۀ بزرگی است و این مصیبت هم در اثر ندانم کاری پیدا شده است. من اظهارنظرهایی دربارۀ بانک ها داشته و دارم. این سودهای ۱۵درصد و ۱۰درصد و حتی ۵درصد اصلاً معقول نیست. بانک های ژاپن نیم درصد بهره می دهند و بعد وقتی می بینند شرکتی در فروشش و در صادراتش موفق است، همان نیم درصد را هم دولت قبول می کند و نمی گیرد. در چنین دنیایی شما می خواهید با خودرویی که با آن سرمایه گذاری آمده رقابت کنید. طبیعی است که امکان ندارد.

تفاوت صنعت خودروسازی ژاپن و ایران

مسئولان انتقاد می کنند که چطور ژاپن خودروسازی اش چنین است، اما خودروسازی ما این گونه است. خوب است که ما هم مثل آن ها عمل کنیم. الان نرخ بهرۀ بالای یک ونیم درصد در دنیا نداریم، آن وقت دردآور این است که گاهی اوقات بسیاری از کارخانه دارها و ارباب تولید، به سود و جریمه می افتند و تا ۶۰درصد سود می دهند. این مسائل را به من گفته اند. عجیب این است که ما آن۶۰درصد را ربا نمی دانیم؛ اما آن نیم درصدی را که بانک ژاپن می گیرد ربا می دانیم. حتی صندوق های قرض الحسنۀ ما معمولاً کارمزدی حدود ۴درصد و سه نیم درصد و سه درصد می گیرند؛ اما در خارج از ایران نرخ سودشان از نرخ کارمزد ما کمتر است و همین مسئله صنعتشان را می چرخاند. به علاوه، هیچ جای دنیا هم، حتی در مراکز بزرگ صنعتی هم این طور نیست که سرمایه گذار پول کلان داشته باشد و در هر کاری آن را خرج کند. بانک برادر بزرگ تر و شریک عمده در هر کاری است؛ یعنی اصلاً در دنیا، بانک نقدینگی را برای افراد تأمین می کند. سابقاً هم حساب های اعتباری داشتیم که الان متأسفانه جمع شده است. اعتبار به این معنا بود که افراد به اندازۀ کار و به اندازۀ سرمایۀ مجموعه شان اعتباری پیش بانک ها داشتند؛ یعنی پول نداشتند، اما اعتبار بود و به این اعتبار کار خودشان را می چرخاندند. آن ها مواد اولیه می خواستند وارد کنند، پول کارگر می خواستند بدهند، گاهی اوقات فروش بالا و پایین و در بعضی از فصول کم وزیاد می شد که در سابق این طور بود، طبیعی بود که همیشه به نقدینگی ثابت نیاز داشتند و گاهی پول نمی رسید؛ لذا از آن اعتبار استفاده می کردند. هیچ وقت کار لنگی پیدا نمی کرد. در همه جای دنیا خودروسازی صنعتی بسیار اساسی است. مشکلی که شما دارید این است که جلوی چشم مردم هستید؛ یعنی به مجردی که یک میلیون تومان قیمت را افزایش دهید، صدای همه درمی آید و از چپ و راست فریاد می زنند. اما مثلاً در صنعت پتروشیمی این گونه نیست. در صنایع فولاد افزایش قیمت خیلی غیرمعقول داشتیم. می دانید که در هیچ کجای دنیا یک مرتبه ۵۰درصد و ۴۰درصد افزایش قیمت معنا ندارد، آن هم برای من که می خواهم از این مواد اولیه استفاده کنم. اما هیچ یک از افراد معمولی جامعه متوجه این افزایش قیمت نمی شود و هیچ کس هم اعتراض نمی کند. آن هایی که در دولت ها اهل فن هستند، متوجه می شوند و فشار نمی آورند، اما به صنعت خودروسازی که با این مواد اولیه تولید شده است، فشار می آید. این مصیبتی است که ما داریم.

لزوم توجه به تحقیق در صنعت خودروسازی

اگر ما بودیم و صنعت خودمان، روی همین تصمیم های خودمان کار می گشت. یعنی بهتر است در داخل برای کار خودمان تصمیم بگیریم؛ اما این کار سرمایه گذاری می خواهد. خود اسباب و دستگاه های شما باید به روز باشد. با دستگاه های قدیمی و سی سال سابقه، نمی توانید کارهای جدید عرضه کنید. از طرف دیگر، همه جای دنیا، آن طور که ما شنیده ایم، گاهی ۱۰درصد از درآمد یا فروششان صرف تحقیق می شود. تحقیق هم به این صورت است که هدف این دستگاه های عظیم یک جهتش تولید خودرو است؛ اما بقیۀ جهات هم هست، مثل اینکه چه بکنیم تا محصولمان بهتر شود و این مدلی که امسال می آید باید پنج امتیاز بیشتر نسبت به مدل پارسال داشته باشد. یا مثلاً اینکه قیمت را هم پایین بیاوریم. الان همه جای دنیا این طور است، از لوازم خانگی گرفته تا لوازم الکترونیکی، هر سال که می گذرد قیمت ها کاهش می یابد و کیفیت افزایش.

صنعت خودروسازی ایران بیمار است

الان صنایع در دنیا دیگر این طور نیست که مرزها مثل دیوار باشند و آن طور که ما در داخل کشور خودمان محبوس کرده ایم، خودشان را محبوس کرده باشند، بلکه اقتصاد اقتصاد جهانی است و عرضه عرضۀ جهانی. آن ها این مشکلات ما را در خصوص مواد اولیه ندارند، مشکلات بانکی ما را ندارند و حتی امکانات تحقیقاتی برای این کار دارند. آن وقت تازه ما می خواهیم با آن ها رقابت بکنیم و این رقابت به داخل مملکت ما هم کشیده می شود؛ یعنی من هم که می خواهم اتوموبیل بخرم، به اتوموبیل شما و اتوموبیلی که کرۀ جنوبی یا ژاپن ساخته است نگاه می کنم و اینجا اگر واقعاً مسئلۀ گمرک و این اضافه ای که می گیرند به داد شما نرسد، فروشی نخواهید داشت. این صنعت، صنعت مریضی است. صنعت سالم صنعتی است که تمام خودروهای دنیا وارد ایران شود و هیچ گمرکی هم بابت آن نگیریم، درعین حال محصول شما فروش برود. اگر هم عده ای در ایران هستند که دلشان می خواهد محصول خارجی استفاده کنند، آن وقت به کسانی تکیه کنیم که در خارج از ایران دلشان می خواهد از محصولات ما استفاده کنند. این صنعت وقتی به این مقام برسد، صنعت خوبی است که می چرخد، وگرنه صنعتی است مریض در یک اقتصاد مریض و ورشکسته. ما مدام می خواهیم این اعلام ورشکستگی را عقب بیندازیم. بعد هم دلمان می سوزد که این همه مجموعه مشغول کارند و این همه مجموعه از این صنعت نان می خورند و ما یک مرتبه همۀ این ها را می خواهیم بی کار کنیم. این واقعیت کار ما است. لذا شخصی مثل شما که خودتان هم در این کار سابقه دارید و بهتر از ما با همۀ این مشکلات آشنایید، وقتی هدایت این مجموعه را می پذیرید، مجاهده می کنید. باید دربارۀ این مسئله فکر کنید که چطور ممکن می شود قطعه سازها هم مانند صنعت خودروسازی اتاق فکر داشته باشند، بخش تحقیق داشته باشند و چه کنیم که تولید بهتر شود و استحکام بیشتر و قیمت ارزان تر داشته باشد. اصلاً در دنیا این گونه است که نرخ دائم باید سال به سال پایین بیاید. متأسفانه در فرهنگ ایرانی این گونه نیست. ما خودمان این فرهنگ را درست کردیم که تا جنسم با کارخانۀ شما خوب به فروش رفت و منِ قطعه ساز قراردادم مشخص شد، دیگر سعی می کنم از کیفیت بکاهم یا قیمت را افزایش دهم. البته قطعه ساز هم مانند شما بهانه هایی دارد. آن ها هم مواد اولیه مثل فولاد می خواهند. متأسفانه این مشکلات دست به دست هم داده و اوضاع را بهم ریخته است.

نیاز به سیستم اقتصادی منسجم

ما نه تنها در محدودۀ کار شما، بلکه در محدودۀ بالاتر از کار شما، به یک سیستم اقتصادی منسجم و یک تیم اقتصادی منسجم نیاز داریم. الان متأسفانه در بین شخصیت های تأثیرگذار ما در بخش اقتصاد اختلاف نظر هست و هرکدام یک حرفی می زنند و نتیجه این می شود که می بینید. اقتصاد ما نه تنها سلامت نیست، نه تنها مریض نیست، بلکه مریض بدحال است. وقتی مریضی بدحال می شود، به دکتر عادی اکتفا نمی کنند، بلکه کمسیون پزشکی تشکیل می دهند. ما الان در وضعیت کمسیون پزشکی هستیم. ما به یک مجموعۀ اقتصادی منسجم با یک فکر فوق العاده نیاز داریم، نه آن فکری که همه جای دنیا می گذرد. همه جای دنیا کارشان این طور نیست و آن را می چرخانند. ما باید فکری داشته باشیم که از افق مشکلات بالاتر برود و پرواز کند؛ اما متأسفانه چنین فکری نداریم.

حرام بودن احتکار و عدم تعیین نرخ در اسلام

گاهی اوقات کسانی در رأس کارهای نظارت بر امور اقتصادی قرار دارند که اصلاً متوجه مشکلات شما نیستند. گاهی کمسیون نرخ گذاری به فروشنده می گوید این جنس را باید به این نرخ بفروشی. این کار معنا ندارد. فروشنده هم این جنسی که به دستش می رسد، با نرخی بیشتر از قبل تهیه کرده است. اصلاً در اسلام تعیین نرخ نداریم. اقتصاد اسلام اقتصاد باز است. احتکار در اسلام حرام است. انبارکردن جنسی که مردم نیاز دارند حرام است. خود رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم در مدینه بود. به ایشان گزارش دادند که کسی گندم احتکار کرده است. حضرت فرمودند بروید و انبارهایشان را باز کنید و جنسش را به مردم عرضه کنید. پیش رسول اکرم آمدند و گفتند انبارها را باز کردیم و می خواهیم جنس را عرضه کنیم، به چه نرخی بدهیم؟ حضرت فرمودند ما حق تعیین نرخ نداریم، نرخ را بازار تعیین می کند. از ابتدا در اقتصاد ما تعیین نرخ در هر چیزی اشتباه بوده و اسلامی و مطابق اصول اقتصادی هم نیست.

اقتصاد دولتی؛ مشکل صنعت خودروسازی

مشکل دیگری که شما دارید، سابقۀ اقتصادی ما است. ما از این اقتصاد دولتی شروع کردیم. آن موقع زمان جنگ بود، فشار بود، تحریم بود و هرچه بود، اقتصاد دولتی را شروع کردیم و همه چیز دست دولت بود. ابتدا کارخانه هایی را که افراد داشتند، از آن ها گرفتیم. این کار اشتباه بود. ما باید آن کسانی را که هنر داشتند و این کارخانه ها را سرپا کردند و متخصص بودند، به کار بگیریم. قبلاً حکومت دیگری بود و آن ها خودشان را با آن حکومت هماهنگ می کردند و حالا باید خودشان را با ما هماهنگ کنند. در دنیا وقتی رئیس جمهوری می آید، هدفش زیرو روکردن همۀ کارمندها نیست. همه جای دنیا دمکراسی هست. نباید فکر کنیم سرمایه های کشور فقط پول و طلاست. سرمایۀ ما مغزهای ما است، اقتصاد یک ارزش است، سرمایه یک ارزش است و سرمایه گذار یک ارزش است. ما این سرمایه گذار را به عنوان یک زالو معرفی کردیم و سرمایه را ضد ارزش شناختیم؛ پس نتیجه این شد که آن ها رفتند. سرمایه گذارهای ما الان در نقاطی از دنیا درخشش هایی دارند و سرمایه های عجیبی. برخی از آن ها را می شناسیم. مثلاً همین آقایان خیامی ها. این ها به انگلیس رفتند و هزار مدرسه به عنوان خیرین مدرسه ساز برای فقرای انگلستان به پا کردند. ما ابتدا چنین وضعی داشتیم، حالا می خواهیم اقتصاد را آزاد کنیم. همین شوروی سابق را ببینید که الان صنایع اتوموبیل و صنایع هواپیمایش از نظر بین المللی در چه درجه و جایگاهی نسبت به ممالکی که دارای اقتصاد آزاد هستند قرار دارد. آن زمانی که سایپا سرپا شده بود، کرۀ جنوبی در چه وضعیتی بود؟ الان کره در ماشین و لوازم خانگی و لوازم الکترونیکی در دنیا حرف برای گفتن دارد. این پنجاه سال آن ها چه کردند و ما چه کردیم؟ خوب راه اشتباه بوده است. آدم عاقل کسی است که با شهامت و شجاعت اشتباه را متوجه شود و بعد برگردد و آن را تکرار نکند. استعداد های کشورهای دیگر از ما بیشتر و قوی تر است. ما متخصص های کمتری نسبت به آن ها داریم. اما افراد برجستۀ ما هم در المپیادهای بین المللی شرکت می کنند. ایرانی ها هم انصافاً استعداد فراوان و قوی دارند. اما چه اتفاقی افتاده؟ کرۀ جنوبی و کرۀ شمالی را باهم مقایسه کنید. کرۀ جنوبی در چه وضعی است و کرۀ شمالی در چه وضعی؟ اقتصاد حرف خودش را دارد و صنعت هم حرف خودش را و هرکدام اقتضائات خود را دارند. صنعت باید صرفه داشته باشد. اگر در امریکا صنعت صرفه نداشته باشد، تعطیلش می کنند. هیچ وقت خودرویی را که ممکن است روی آن ضرر بدهند، حالا چه خوب یا چه بد، تولید نمی کنند.

لزوم اصلاح بانک ها در ایران

عمل شما واقعاً حرکتی جهادی است. یعنی یک مسئله این است که وضع موجود را حفظ کنید. اقتصاد ما و بانک های ما این است. باید این بانک ها اصلاح شوند. از روز اول کارمان اشتباه بود که برای اسلامی کردن بانک ها مضاربه و مزارعه را به آن ها تزریق کردیم. از طرفی بانک از مردم پول می گیرد و می خواهد ۱۵درصد به آن ها سود بدهد. ۲درصد هم خودش خرج دارد و کمتر از ۱۷درصد نمی تواند سود بدهد. حرف این است که بانک به چه مناسبت از مردم مضاربه می گیرد. اصلاً کار بانک این نیست که پول از مردم بگیرد و به آن ها سود بدهد. در دنیا این کار بورس است. در دنیا خود بانک ها برای اینکه سرمایه گذارهایشان سود ببرند، پول هایشان را در بورس سرمایه گذاری می کنند. در بورس که سرمایه گذاری شود، تولید افزایش می یابد. وقتی سرمایۀ شما در بورس باشد و برای خرید سهام هجمه بیاورند، ارزش کار شما بیشتر می شود. شما تشویق و تقویت می شوید. اما مضاربه و مساوات را وارد سیستم بانکی کردند و همۀ این سیستم را بهم زدند. مسئلۀ خدا و دین و اعتقاد سر جای خود محفوظ است؛ اما با دین و اعتقاد این چرخۀ اقتصادی و این فرمول اقتصادی تغییر نمی کند. دو دوتا چهار تا است و نمی توانیم بگوییم ارزشی حسابش کنیم. آن ارزش هایی که ما باید ببینیم، ارزش های والاست. آن ارزش ها را در بستر اقتصاد سالم باید ببینیم. الان ما روی گنجی از نعمت های خدادادی نشسته ایم. کشور ما نفت و گاز دارد. عربستان فقط نفت دارد. این همه معادن داریم، این همه استعدادها که بزرگ ترین گنجمان این است. واقعاً غصه دارد که در آلمان، عمدۀ کادر پزشکی شان را ایرانی ها تشکیل می دهند. همین طور در امریکا و کشورهای دیگر اروپا، پزشکان ایرانی بنام هستند. در سفری که به مکه مشرف شدم، کاروانی از امریکا می آمد. شخصی به نام آقای موسوی که با ما آشنا بود، کاروانی چهارصد یا پانصد نفره از لس آنجس آورده بود. چند شبی پیش آن ها بودم. افرادی که از امریکا آمده بودند، ۲۷ نفرشان در ناسا کار می کردند که ایرانی هم بودند. هفده نفرشان حق سفر به ایران را هم نداشتند. آن ها شب ها دور ما جمع می شدند. ایرانی هر کجای دنیا برود، ایرانی است و دست از اعتقاد و اصالتش برنمی دارد. ما نباید به ظواهر افراد توجه کنیم. همین افراد در آنجا از چه زندگی هایی با همان عقیده، گذشته اند. مکرر از همان افرادی که از سطوح بالا بودند و در ناسا کار می کردند و حق مسافرت به ایران را هم نداشتند، می شنیدم که اگر امکانات کارشان در ایران فراهم باشد، یک لحظه درنگ نخواهند کرد و به ایران برخواهند گشت. من به خارج از ایران زیاد سفر کرده ام؛ اما به یک ایرانی در بیرون از ایران برنخوردم که دلش خوش باشد که از ایران رفته است. همه شان دنبال برگشتن به ایران هستند. آن هایی که نمی توانند برگردند یا مشکل دارند، اصلاً ایران در ذهنشان کابوسی شده است. ما این علایق و این سرمایه ها را در افراد داریم. آن وقت این شرایط اقتصادی در مملکت انصافاً درست نیست. بعد هم می خواهیم نظام خودمان را به عنوان مکتب امیرالمؤمنین علیه السلام و مکتب شیعه معرفی کنیم؛ اما با این اقتصاد لنگ جور درنمی آید. ما مشکل بانک داریم و مشکل مواد اولیه داریم.

وجود مشکلات مدیریتی در ایران

یکی دیگر از مشکلات بسیار عمدۀ ما مشکل مدیریتی است که بسیار اساسی است. گاهی اوقات بسیاری از مشکلات را می شود به هر ترتیبی رفع ورجوع کرد، اما به دست کسی که وارد به این کار باشد و سابقۀ این کار را داشته باشد. کسانی بودند که این ویژگی ها را نداشتند و مشکلات را چند برابر کردند. الان شما وارث چنین وضعی هستید، یعنی اسیر مدیریت های غیردرست. در بین مدیریت ها مدیریت بحران هم داریم. گاهی اوقات حتی در سطح بین المللی هم خودروسازی و صنایع دیگر گرفتار بحران می شوند. مثلاً ماشینی را عرضه کرده اند که نقصی داشته است. باید آن را مثلاً از امریکا و کانادا به کره و ژاپن برگردانند. این مدیریت بحران است؛ اما آن ها مدیریت می کنند و آب از آب تکان نمی خورد و نه مشتریانشان را از دست می دهند و نه اعتبارشان را. بله، در بورس قدری سهامشان چند روز پایین می آید و بعد هم دوباره بالا می رود. این مدیریت بحران است. ما در این اوضاعی که هستیم، باید از مدیرانی برخوردار باشیم که بتوانند در حالت بحران هم مدیریت کنند. ما بحران شدید داریم. مردم را عادت داده ایم که پول در بانک بگذارند و سر ماه سودش را بگیرند. این سود مالیات هم ندارد. این شیوۀ زندگی اسلامی نیست. اصلاً علت حرمت ربا این بود که پول خودش کار نکند، بلکه اشتغال ایجاد کند و سرمایه شود و در کار بیفتد.

کارخانه دارها برای واردکردن مواد اولیه مصیبت دارند. اولاً وقتی می خواهیم در کشور کارخانه ای سر پا یا شرکتی ثبت کنیم، زمان زیادی می برد. بعد هم که می خواهیم موادی از بیرون بیاوریم، با این وضع ارزی و مشکلاتی که داریم، خود مشکلی دیگر است. مشکلاتی که در داخل برای ما درست می کنند، بیشتر از این هاست. در چنین اوضاعی کارخانه دار باید پول کارگر و مواد اولیه بدهد که یا برایش نمی صرفد یا صرف جزئی دارد. بارها کارخانه دارها به من گفته اند که کاش پولمان را در بانک گذاشته بودیم و شب راحت می خوابیدیم. این یعنی اینکه ما برای سرمایه گذاری، هزینه درست کرده ایم. ما مردم را تشویق نکردیم که این سرمایه ها را در این کارها بیاورند تا این امکان برای شما فراهم شود که سرمایه­ تان را اضافه کنید و امکانات مالی تان بیشتر شود. باید مردم را تشویق به سرمایه گذاری کنیم نه سپرده گذاری در بانک ها. متأسفانه بانک ها الان به عنوان صاحب کار جلو می آیند. بانک بنگاه دار نیست. بانک فقط باید پول بدهد و اعتبار عرضه کند، نه اینکه خودش کارگردان باشد. الان کارخانه هایی که نمی­چرخند معمولا از بانک وام گرفته­اند، بعد از آنکه نتوانستند وام خود را پرداخت کنند بانک­ها کارخانه را می­گیرند، کدام یک از این کارخانه­ها را بانک توانسته درست اداره بکند، فقط کارخانه و تولید و کارگر را از چرخه می اندازد، بانک اداره کننده نیست، حتی اگر بانک خصوصی باشد. بانک خودش یک صنعت دیگر است، نمی­توان این دو را با هم قاطی کرد. اگر مردم اعتماد بکنند و مطمئن باشند سرمایه گذاری آنها سود مناسب دارد سرمایه­های خود را به کار می­اندازند.

ما الان با این مشکلات مواجه هستیم؛ اما همیشه این گونه بوده که در بحران ها و مشکلات از خدا یاری می خواهیم. البته خدا هم به ما خواهد فرمود که من عقل هم به شما داده ام و قرار شد کارها را بر بساط عقل طی کنید تا به نتیجه برسید. اما ما از خداوند و از اولیای دین کمک می خواهیم؛ چون الان فقط مسئله شکست یا پیروزی یک تولیدی یا کارخانه نیست. شما نمونه و اسوه ای از ده ها بنگاه صنعتی دیگر هستید. اتوموبیل سازی در ایران کلاً گرفتار این مشکلات است و فقط شما نیستید؛ اما مشکلاتشان به شکل دیگری است.

یکی دیگر از مشکلات ما مسئلۀ ارز است. نرخ ارز کم و زیاد می شود. هیچ کجای دنیا این طور نیست. این بالا و پایین شدن ها مستقیم در کار شما و ما تأثیر می گذارد. از طرفی دیگر تا می خواهید پانصد تومان به قیمت کالایی اضافه کنید، صدای مردم درمی آید.

امیدواریم خداوند خود به ما عنایت کند. اما دعایی که من دارم این است که خداوند به ما توفیق و توان بدهد تا بتوانیم مدیریت بحرانی اعمال بکنیم، نه مدیریت تخصصی بلکه فوق تخصصی، تا در حال حاضر این مشکلات تقلیل پیدا کند و بعد ان شاءالله مرحله به مرحله مشکلات رفع شود. سپس برای بالابردن استاندارد کارمان فکری بکنیم، به گونه ای که بتوانیم اطمینان مردم را جلب کنیم. گاهی اوقات این ماشین تولید داخلی که نقصی پیدا می کند، مردم آن را با تولید خارجی مقایسه کرده و با خود فکر می کنند که چقدر پول داده اند و چه محصولی تحویل گرفته اند، درحالی که بسیاری از مردم می خواهند با این ماشین زندگی بگذرانند. تولید داخلی در گذشته، ترمه بود؛ اما در حد خودش مرغوب بود و در دنیا موضوعیت داشت. ما دلمان می خواهد الان هم همان طور باشیم. ما دلبستۀ این آب و خاک هستیم. اینکه ما جنس خارجی مصرف کنیم و به محصول کشور کره اعتماد کنیم اما به محصول کشور خودمان نه، واقعاً سخت است؛ اما ناچاریم چنین کنیم. چون نیازهایی که داریم، با محصولات آن ها بیشتر تطبیق پیدا می کند.

امید؛ سرمایۀ ما است

دعا می کنم خداوند به ما توفیق اعمال مدیریت بحرانی بدهد. سرمایۀ بزرگ دیگری که باید داشته باشیم، این است که در هیچ شرایطی ناامید نشویم؛ یعنی بیان مشکلات، امید را از ما نگیرد. امید داشته باشیم برای بازکردن گره ها. گره ها متعدد است، باید دانه دانه بازشان کنیم. ما امیدواریم خداوند به شما که مجاهده کردید و این تیم عزیز و گرامی که با آن ها کار می کنید، این توفیق را بدهد که تأثیرات بسیار مفیدی در این روند داشته باشید. گره های بزرگی با این کار به دست شما باز می شود؛ هر چند امید معجزه نمی توان داشت؛ اما گره های بزرگ ان شاءالله باز بشود و نوبت به بازکردن گره های کوچک برسد.

   #صنعت خودروسازی #ژاپن #بورس #سرمایه گذار #افزایش قیمت #سایپا #لوازم خانگی #وام #حکومت #اشتغال