تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان
عربستان اسرائیل پس از اینکه «پیمان اسلو» میان یاسر عرفات رئیس تشکیلات خودگردان و «اسحاق رابین» رئیس جمهور رژیم صهیونیستی در دهه ۹۰، امضا و وارد مرحله اجرا شد، دولت «بیل کلینتون» رئیس جمهور اسبق آمریکا، پروژه آمریکایی- اسرائیلی را برای ایجاد «خاورمیانه ای جدید» در منطقه آغاز کرد.

به گزارش گروه رسانه های خبرگزاری تسنیم، پس از اینکه «پیمان اسلو» میان یاسر عرفات رئیس تشکیلات خودگردان و «اسحاق رابین» رئیس جمهور رژیم صهیونیستی در دهه 90، امضا و وارد مرحله اجرا شد، دولت «بیل کلینتون» رئیس جمهور اسبق آمریکا، پروژه آمریکایی- اسرائیلی را برای ایجاد «خاورمیانه ای جدید» در منطقه آغاز کرد. نخستین گام برای اجرایی کردن این پروژه، برگزاری کنفرانسی با عنوان «مجمع جهانی اقتصاد در خاورمیانه و شمال آفریقا» بود. نخستین دوره این کنفرانس اواخر نوامبر سال 1994 در مراکش برگزار شد.


کنفرانس کازابلانکا

کنفرانس کازابلانکا به این منظور برگزار شد که به صورت رسمی «هم پوشانی» سیاسی – اقتصادی میان کشورهای عربی و رژیم صهیونیستی را اعلام کند. تمام طرح های پیشنهادی مربوط به روابط عربی-اسرائیلی در این سلسله کنفرانس ها، به ویژه کشورهای حاشیه خلیج فارس و اسرائیل بر ضرورت ارتباط راهبردی با شبکه ارتباطی در تمام زمینه های اقتصادی تاکید دارد که هدف از آن ایجاد یک اقتصاد و سیاست مشترک با اسرائیل است.

رقابت اعراب برای بستن قرارداد با اسرائیل

با اینکه این نشست در تقسیم کشورهای عربی موفقیتی کسب نکرد ولی اعراب برای بستن قرارداد «معاملات صلح» با رژیم صهیونیستی با یکدیگر رقابت می کردند. بنابراین پس از آنکه شورای همکاری عربی (مجلس التعاون العربی)، بعد از تجاوز عراق به کویت در آگوست 1990 منحل شد، نوبت فروپاشی شورای همکاری خلیج فارس رسید. قرار گرفتن نیمی از کشورهای عضو این شورا در مقابل قطر مقدمات گسترش روابط میان امارات، عربستان و بحرین با رژیم صهیونیستی را مهیا می کرد.

ایجاد ارتباط رسمی با کشورهای عربی

با وجود اینکه 20 سال از توقف کنفرانس های مربوط به عادی سازی روابط میان کشورهای عربی و اسرائیل در حوزه روابط آشکار اقتصادی می گذرد، رویای اسرائیلی برای ایجاد ارتباط علنی و روابط رسمی اقتصادی و سیاسی با کشورهای عربی ادامه داشت. این رویا از طریق هجوم و حمله بر عرب ها امکان پذیر است و این تفکر از دوره «تئودور هرتصل» که در اواخر قرن نوزدهم ایده تاسیس کشورهای مشترک المنافع عربی-یهودی را مطرح کرد، نشات می گیرد. تا اینکه دهه 90 همراه با تحولات و تغییرات سیاسی و منطقه ای و بین المللی ایالات متحده به عنوان یک کشور با قدرت نظامی منحصربه فرد به سمت منطقه روانه شد تا طرح سنتی اسرائیل را مبنی بر ایجاد بازار منطقه خاورمیانه به منطقه تحمیل کند.

وابستگی اقتصادی فلسطین به اسرائیل

به اعتقاد بسیاری از کارشناسان، پیمان «اسلو»، اقتصاد فلسطین را به طور گسترده و محکمی به اسرائیل وابسته کرده است و نتیجه این پیمان این بود که رژیم صهیونیستی روابط تجاری با اردن و دیگر کشورهای عربی را قطع می کند و امید فلسطینیان را در ایجاد هماهنگی اقتصادی در آینده با بازارهای عربی و توسعه اقتصادی متعادل در گروه کشورهای جهان کاهش می دهد.

این در حالی است که قرارداد های اقتصادی از جمله قراداد پاریس که از حمایت کشورهای غربی به ویژه موسسه های بین المللی مانند صندوق بین المللی پول و بانک جهانی برخوردار است به رژیم صهیونیستی اجازه می دهد قوانینی را تنظیم کند که از اقتصاد وابسته فلسطین برای نفوذ در بازارهای عربی استفاده کند.

مشکلات خطرناک قراردادهای عرب و اسرائیل

ولی تمام اینها وجود مشکلات خطرناک در ساختار این قراردادهای اسرائیلی با رهبران سازمان آزادی بخش فلسطین و قدرتش در رام ا... و با کشور اردن را رد نمی کند. در عین حال به رژیم صهیونیستی این قدرت را می دهد که بر چارچوب سازمانی اقتصادهای عربی تاثیر بگذارد و به اعراب اجازه ارائه هیچ گونه نقطه نظر در امور اقتصادی اسرائیل را ندهد. در واقع توافقنامه های اسرائیلی با حکومت رام ا... چیزی برای فلسطین در پی ندارد، جز اینکه اقتصاد این کشور را به اقتصادی وابسته تبدیل کند. «محمود عباس» و معاونان او به جای ارائه شرایط مقابله با رژیم صهیونیستی و پروژه های آن، به ترویج پروژه سیاسی- اقتصادی اسرائیلی می پردازند و روند عادی سازی روابط با رژیم صهیونیستی را با دعوت مقامات و شخصیت های شاخص کشورهای عربی برای بازدید از کرانه باختری اشغالی از جمله قدس آسان می کند.

اقتصاد صلح با چشم انداز آمریکایی- اسرائیلی

اقتصاد سیاسی به منظور «صلح» بر اساس چشم انداز آمریکایی- اسرائیلی در واقع برای تحقق هدف مورد نظر این کشورها از نظر اقتصادی و سیاسی در سطح جهانی است که ویژگی آن لیبرالیسم، رقابت در بازار، اقتصاد آزاد و تسلط بر موسسه های اقتصادی بزرگ است. رژیم صهیونیستی تلاش می کند اقتصاد عربی را همواره به اقتصاد حمایت شده از سوی آمریکا و اروپای خود، وابسته نگه دارد، به صورتی که اقتصاد کشورهای عرب وابسته به اقتصاد اسرائیل شود و این امر اصل پروژه هم پوشانی سیاسی و اقتصادی اسرائیل است.

ریشه تعاملات عرب با اسرائیل

در واقع آنچه امروز شاهد آن هستیم، آشکار شدن تعاملات اسرائیل با برخی کشورهای حاشیه خلیج فارس است و در واقع ریشه در مساله ای دارد که به آن اشاره شد. سیاستی که اسرائیلی ها سال هاست آن را دنبال می کنند و اعتقاد داشتند که اگر بتوانند اقتصاد خود را به نحوی به اقتصاد اعراب گره بزنند عملا در میان رهبران این کشورها مشروعیت سازی کرده اند.

منبع: فرهیختگان

انتهای پیام/

بازگشت به صفحه رسانه ها

   #اسرائیل #کشورهای عربی #رئیس جمهور #خلیج فارس #خاورمیانه #بحرین #پاریس #عراق #حکومت #قطر