تاریخ دریافت خبر: نظر بینندگان بازدید: 211
چگونه کوفته برنجی های ژنرال اشکم را درآورد!تاکنون کتاب های گوناگونی درباره کره شمالی نوشته شده است، هم توسط نویسندگان غیرکره ای که سعی کرده اند از چند و چون زندگی مردم این کشورها سخن بگویند و هم توسط کسانی که از این کشور گریخته اند، از مردم عادی گرفته تا زندانیان سیاسی و .... اما جنگ جین سونگ در کتاب «رهبر عزیز» اثری متفاوت از این آثار پیش روی مخاطب قرار داده.

25326.jpg«رهبر عزیز»*

نویسنده: جنگ جین سونگ

ترجمه : مسعود یوسف حصیرچین

ناشر: ققنوس، چاپ اول 1396

343صفحه، 24000تومان

****

شاید به دلیل تفاوت فرهنگ ها و ساختارهای سیاسی، تفاوت هایی سوری میان دیکتاتورها و نظام های دیکتاتوری وجود داشته باشد، اما عصاره و جوهره آنها شباهت هایی انکار ناپذیر با یکدیگر دارد. شعارهایی که داده می شود، تصویر فرا انسانی که از دیکتاتورها برای توده مردم ساخته می شود، وظیفه ای که سازمان های تبلیغاتی برای جهت دادن به افکار عمومی بر عهده دارند همگی با وجود تفاوت های ظاهری از خاستگاهی مشترک برخوردارند. از این سبب است که کتاب هایی همچون «رهبر عزیز» نوشته جنگ جین سونگ که با ترجمه مسعود یوسف حصیرچین و به همت نشر ققنوس به بازار آمده، اهمیتی بسیار پیدا می کنند. به ویژه اینکه درباره کشوری به نام کره شمالی است که از معدود پایگاه های باقی مانده سیستم سیاسی ورشکسته ای است که حتی در زادگاه خود روسیه نیز منسوخ شده است. کشوری که با دیوارهایی آهنین خود را از جهان با ماشین تبلیغاتی که نه تنها در داخل این کشور بلکه برای جهانیان تصویری وارونه از واقعیتها ارائه می کنند جدا ساخته؛ واقعیت هایی که حکایت از زندگی مشقت بار مردمی دارد که حاکمانشان همیشه با فرافکنی مشکلات را به دشمنانی خارجی نسبت داده اند.

اندک زمانی بعد از جنگ جهانی دوم، شبه جزیره کره به دو نیم تقسیم می شود؛ یکی در دامان غرب می افتد و دیگری شرق را الگوی خود برای رسیدن به بهشت عدالت و برابری قرار می دهد. آنچه این سرزمین را به دو نیم می کند نه تفاوت زبان، نژاد و مذهب بلکه تفاوت ایدئولوژی سیاسی است. هر دو کشور دیکتاتوری را تجربه می کنند، یکی دیکتاتوری را از نوع کمونیستی اش و دیگری از نوع نظامی آن. اما کره جنوبی سرانجام بعد از دو دهه سلطه نظامیان، از دهه هشتاد میلادی به بعد، نظامی مبتنی بر لیبرال دموکراسی بر سر کار آمد و از آن پس کره جنوبی به شکلی شتابان مراحل پیشرفت و توسعه را پشت سر گذاشت. این همزمان با دورانی بود که مردم همسایه شمالی این کشور با قحطی و گرسنگی دست به گریبان بودند. اینکه چگونه کره جنوبی بدانجا رسید و کره شمالی بدین جا، حکایتی است در خور اعتنا و عبرت آموز. بیش از آنکه درستی مسیر پیموده شده توسط کره جنوبی مطرح باشد، نادرستی مسیر پیموده شده توسط کره شمالی مطرح و در خور اعتناست.

تاکنون کتاب های گوناگونی درباره کره شمالی نوشته شده است، هم توسط نویسندگان غیرکره ای که سعی کرده اند از چند و چون زندگی مردم این کشورها سخن بگویند و هم توسط کسانی که از این کشور گریخته اند، از مردم عادی گرفته تا زندانیان سیاسی و .... اما جنگ جین سونگ در کتاب «رهبر عزیز» اثری متفاوت از این آثار پیش روی مخاطب قرار داده. او تنها درباره فقر، گرسنگی، تبعیض، زندان، شرایط سخت کار و از این دست سخن نمی گوید. این کتاب به سهم خود بخشی از حقیقت درونی سیستم کره شمالی را به صورتی عریان پیش روی خواننده قرار می دهد.

در این کتاب نشان داده شده چگونه ادبیات نه تنها در هنر کره شمالی که در ساختار اجتماعی و سیاسی کشور نیز نقش داشته است. تا زمانی که کیم ایل سونگ (رهبر کبیر) زنده بود رمان نویسی رواج بسیار داشت و مدال های افتخار حکومتی نصیب رمان نویسان می شد. رمان بستری بود تا در حد توان خدمات رهبر کبیر در آن شرح و بسط داده شود. اما پس از مرگ او و حکومت پسرش کیم جونگ ایل (رهبر عزیز) مد رمان به شعر تغییر پیدا کرد. البته کمبود کاغذ هم در آن دخیل بود، چون کاغذ کافی برای چاپ کتاب های درسی وجود نداشت، چه رسد به اینکه صرف انتشار رمان های حجیم شود، حال نوبت شاعران بود که با اشعارشان خدمات رهبر عزیز را مورد ستایش قرار داده و با اعمال دیکتاتوری فرهنگی او جوایز حکومتی را دشت کنند. در کره شمالی اگر چیزی نوشته شود که سلسله مراتب حکومتی آن را مورد تایید و سفارش قرار نداده باشد یک خیانت است!

در چنین احوالی چندان عجیب نیست که حاکمان کره شمالی همانقدر که کوشیده اند مردم این سرمین تصویر غیر واقعی از جهان بیرونی مرزهای خود داشته باشند، در تلاش بوده ند تصویری دور از حقیقت نیز از کشور خود نزد مردم جهان ارائه کنند. اهمیتی که این دو مسئله برای رهبران کره شمالی داشته و شیوه های انجام آن یکی از مهمترین امتیازات کتاب رهبر عزیز به حساب می آید. زاویه دید نویسنده کتاب و دانسته های او درباره پنهانی ترین لایه های قدرت در کره شمالی، از این کتاب اثری منحصر به فرد و خواندنی برای درک واقعیت های سرزمینی بوجود آورده که مردمانش از جنبه های انسانی به شدت تهی شده اند. موجوداتی که بزرگترین افتخار برای آنها در چنین شعارهایی مستتر شده است: «بیایید با اهدای جانمان به رهبر کبیر رفیق جونگ ایل خدمت کنیم»

اما این رهبر کبیر، رهبر عزیز یا رفیق کیم جونگ ایل کیست؟ مردی که رسانه های رسمی و دستگاه تبلیقاتی چنان هاله قدسی و فرا انسانی از او ترسیم کرده اند که نویسنده کتاب نیز همانند اغلب مردم آن سرزمین انجام افعال انسانی توسط او را باور نداشته، تا آنجا که حتی تصور اینکه رهبر عزیز غذای خورده شده را همانند هر انسانی هضم و یا دفع کند برای آنها باور پذیر نیست!

از همین روست که وقتی نویسنده کتاب برای اولین بار با رهبر عزیز روبرو می شود، به شدت تحت تاثیر قرار می2گیرد و غذا خوردن با او را افتخاری بسیار بزرگ که نصیب او و همراهانش شده می پندارد. اما در این میان افتخار بزرگتر نصیب کسی است که فرصتی آن را پیدا می کند که لیوان شرابش را به لیوان رهبر عزیز بزند.

نویسنده کتاب (جنگ جین سونگ) یک فرد عادی نیست و همین کتاب از او شخصیتی ویژه ساخته است. او شاعری است که بخت آن را دارد که شعرش توسط کیم جونگ ایل (رهبر عزیز) پسندیده شود، بنابراین به حلقه ای راه یافته که شاعران معتمد حکومت محسوب می شوند. او جوانترین ملک الشعرای کره شمالی است. او در این زمان کارمند سازمان جبهه (UFD) است، جایی که از بخش های کلیدی حزب کارگران و مسئول جاسوسی ، سیاست گذاری و دیپلماسی بین دو کره است. برخوردار بودن از این جایگاه و موفقیت او به عنوان شاعری انقلابی باعث می شود او در بالاترین سطوح قدرت فعالیت کند، در ساخته شدن کیش شخصیتی کیم جونگ ایل، رهبر عزیز کره شمالی نقش داشته باشد و نهایتا به جمع «پذیرفته شدگان»، که اعضای آن بسیار کم هستند راه یابد.

تاکنون هیچ یک از کسانی که از کره شمالی فرار کرده و به نوشتن خاطراتشان پرداخت اند تا این اندازه به نهاد قدرت و شخص کیم جونگ ایل، نزدیک نبوده اند. بنابراین ارزش کتاب فقط در خود این خاطرات و بازگو کردن رازهای پشت پرده درباره «رهبر عزیز» نیست؛ افزون بر همه اینها نویسنده در کتاب خود ساختار واقعی قدرت در کره شمالی و ماهیت درونی سیستم حاکم بر آن را به بهترین شکل در برابر خواننده قرار می‎ دهد. سیستمی که چنان مردمش را فریفته که به این شعار باور دارند که «اگر هزار کیلومتر رنج را تحمل کنید، ده هزار کیلومتر خوشبختی در انتظارتان خواهد بود»! میلیون ها کیلومتر رنج را تحمل کرده اند اما همچنان از خوشبختی خبری نیست، مگر آنکه بگویی اگر چه هنوز به خوشبختی نرسیده اند اما خیلی دور نیست و یا بهتر این است که بپذیری شرایطی که در آن قرار داری عین خوشبختی است! تجربه نشان داده فریفتن توده مردم و به دنبال کشیدن آنها در چنین دیکتاتوری هایی که یا با ترس و ارعاب و یا باور و پذیرش کنترل و هدایت می شوند چندان دشوار نیست؛ آنقدر که وقتی در قحطی اواسط دهه نود مردم خارج از پایتخت دسته دسته از گرسنگی می مردند، مردم کره شمالی باور داشتند رهبرشان روز خود را بای ک کوفته برنجی سر می کند و مدام در حال سرکشی به نقاط مختلف کشور است و وقتی تصویر او را همراه با سرود «کوفته برنجی های ژنرال» می شنیدند چطور از سعادت زندگی در چنین کشوری غرق در اشک بودند.

پی نوشت

*رهبر عزیز یا رهبر کبیر عناوینی است که به اعضای خاندان کیم که حکومتشان در واقع همچون شاهان از پدر به پسر رسیده بکار برده می شود. رهبر کبیر (کیم ایل سونگ) و رهبر عزیز (کیم جونگ ایل) به ترتیب پدر و پدربزرگ رهبر جوان فعلی کره شمالی هستند.

   #کره شمالی #کره جنوبی #حکومت #پایتخت #عدالت #شعر #دموکراسی #روسیه #حکایت

محتوای خبر «چگونه کوفته برنجی های ژنرال اشکم را درآورد!» را در سایت «الف» ببینید