تاریخ دریافت خبر:
عقیق:شهید محمودرضا بیضائی، متولد 18 آذر 1360 در شهر تبریز است. او از مربیان بچه های بسیج در پایگاه های درون شهری هم بوده است و بسیاری از بچه های پایگاه که دوره های آموزشی بسیج دانش آموزی و دانشجویی را پیش او گذرانده اند خاطرات جالبی از او دارند. شهید محمودرضا بیضائی با توجه به تحولات میدانی کشور سوریه و هتک حرمت ها به حرم حضرت زینب کبری(س) به دست گروه های تکفیری، برای دفاع از این حرم های شریف و همراهی با یک تیم رسانه ای مستندساز به سوریه رفته بود. او در روز یکشنبه 29 دی ماه 92 مصادف با ولادت حضرت رسول(ص) براثر انفجار یک تله انفجاری به شهادت رسید. شهید بیضایی با 32 سال سن ساکن اسلامشهر تهران بود و هم اکنون از او یک دختر به نام کوثر به یادگار مانده است.

احمدرضا بیضائی سه سال از برادر شهیدش بزرگتر است. او خاطرات فراوانی با برادر شهیدش دارد و درباره ارتباط برادرش با رزمندگان عراقی می گوید: «محمودرضا از شیعیان کشورهای لبنان، عراق، سوریه، یمن و… رفیق داشت و گاهی در موردشان چیزهایی می گفت. یکبار پرسیدم: در میان مدافعان حرم، شیعه های لبنان بهترند یا عراق؟ گفت: شیعه های لبنان مطیع و ولایت پذیرند ولی شیعه های عراق دچار دسته بندی و تشتت هستند اما در جنگیدن و شجاعت بی نظیرند؛ دلشان هم خیلی با اهل بیت(ع) است طوریکه تا پیششان نام «حسین» و «زینب» و… را می بری طاقتشان را از دست می دهند. گفتم: شیعه های ایران کجا هستند؟ گفت: شیعه های ایران هیچ جای دنیا پیدا نمی شوند! خیلی عشق خدمت داشت به بچه شیعه ها. آموزش به شیعه های یمنی را وظیفه خود می دانست و می گفت این ها مستضعفند.»

برادر شهید بیضایی همچنین خاطره ای از رزمندگان عراقی در مورد محمودرضا را اینگونه تعریف می کند: «در ایام سالگرد شهادتش، دو تن از رزمندگان عراقی که از نیروهایی بودند که با محمودرضا کار کرده بودند و آموزش دیده بودند، آمده بودند تبریز. می خواستند بروند سر خاک محمودرضا. مدافعان غیرایرانی حرم، محمودرضا را در سوریه با اسم مستعارش یعنی «حسین» می شناختند. یکی از این رزمنده های عراقی که مجروح هم بود، مدام وسط حرف هایش تکرار می کرد: «حسین، مجنون! حسین، مجنون!» وقتی داشتیم توی ماشین من به طرف گلزار شهدا می رفتیم، در بین راه پرسیدم منظورش از اینکه داشت می گفت «حسین، مجنون چه بود؟» گفت: «در درگیری در یکی از مناطق، دو شهید دادیم که به خاطر شدت درگیری پیکرها روی زمین ماندند و موفق نشدیم آنها را عقب بیاوریم. وقتی تکفیری ها پیشروی کردند و پیکرها، روی زمین، بین آنها ماندند، ما روحیه مان را باختیم. حسین وقتی دید ما روحیه نداریم و کسی نمی جنگد، رفت و نشست پشت فرمان خودرویی که آنجا داشتیم و استارت زد و رفت به سمت تکفیری ها. همه ما از این کاری که کرد تعجب کردیم. همین طور ایستاده بودیم و داشتیم نگاهش می کردیم و منتظر بودیم که هرلحظه ماشینش را هدف قرار بدهند، اما حسین رفت و با خونسردی پیکر شهدا را از روی زمین برداشت و کشید داخل ماشین و برگشت. کارش دیوانگی بود، اما این کار را برای بالا بردن روحیه ما انجام داد».

عکس نوشته یک رزمنده عراقی روی عکس شهید بیضائی :

13961018113533149129892110.jpg

«هرگاه سلاحم را بدست می گیرم...
یاد تو می افتم بیضائی!
تو زنده ای
و ضربان قلب تو را با هر بار شلیک احساس می کنم.»


منبع:تسنیم

   #سوریه #لبنان #شهادت #عراق