تاریخ دریافت خبر: بازدید: 134
نقد فیلم و سریال
نقد سریال Black Mirror؛ قسمت دوم، فصل چهارم

دومین اپیزود فصل چهارم سریال Black Mirror یک ایده ی پتانسیل دار را با اتخاذ مسیری قابل پیش بینی خراب می کند. همراه نقد زومجی باشید.

دومین اپیزود فصل چهارم «آینه ی سیاه» (Black Mirror) که «آرک انجل» نام دارد یکی از ضعیف ترین ارائه های سریال است. اتفاقی که بعد از اپیزودِ شگفت انگیز، خلاقانه و چندلایه ی افتتاحیه حسابی ناامیدکننده است. اپیزودهای ضعیفِ «آینه ی سیاه» به دو گروه تقسیم می شوند. گروه اول حاوی اپیزودهایی مثل «منفور در کشور»، «مردان علیه آتش» و «پلی تست» هستند و گروه دوم هم تا قبل از فصل چهارم فقط یک عضو داشت و آن هم «نوبت والدو» بود. اپیزودهای گروه اول لزوما ضعیف نیستند. ایراد بزرگی بهشان وارد نیست. ماموریتشان را کم و بیش با موفقیت انجام می دهند و در بدترین حالت در حد استانداردهای «آینه ی سیاه» ظاهر می شوند. شاید به اندازه ی بهترین اپیزودهای سریال از لحاظ مضمون تازه و آتشین و از لحاظ احساسی درگیرکننده نباشند، اما با این وجود داستان های جذابی هستند و از نکات جالب توجه ای بهره می برند. مثلا «منفور در کشور» فرمول «آینه ی سیاه» را با فرمت داستانگویی سریال های پلیسی تیر و طایفه ی «نظم و قانون» ترکیب کرده است که اگرچه به تجربه ی کاملا فوق العاده ای منجر نشده، اما تجربه گرایی خوبی است که سریال های آنتالوژی را زنده نگه می دارد. یا «پلی تست» فرصتی است تا «آینه ی سیاه» به جنبه ی عامه پسندتر و کلاسیک تری از وحشت (گرفتار شدن کاراکتر تنهایی در خانه ای جن زده و کابوس وار) بپردازد. اما در گروه دوم «نوبت والدو» را داریم که اگرچه از لحاظ مضمون و ایده حسابی باپتانسیل و تامل برانگیز به نظر می رسد، اما در اجرا آن قدر پراکنده و پرت و پلا است که موفق نشده به ضربه ی احساسی ای که لازم داشته دست پیدا کند.

«آرک انجل» در گروه دوم اپیزودهای ضعیفِ «آینه ی سیاه» قرار می گیرد و «نوبت والدو» را از تنهایی در می آورد. اپیزودی که از تریلرهای فصل چهارم به نظر می رسید قرار بود به یکی از اپیزودهای رایج «آینه ی سیاه» تبدیل شود و از فرمول قدیمی این سریال پیروی کند. از همان داستان هایی که یک تکنولوژی عجیب معرفی می شود و این تکنولوژی به کاراکترها اجازه می دهد تا خصوصیات بد شخصیتی شان را آزاد گذاشته تا به راحتی رشد کرده و تمام وجود آنها را در بر بگیرند و رابطه ی انسانی شان با آدم های اطرافشان را تحت شعاع منفی اش قرار بدهند و نهایتا به فاجعه ای جبران ناپذیر منجر شوند. اپیزودی مثل «تمام خاطرات تو» که تکنولوژی ضبط خاطرات حکم تقویت کننده ی حس حسادت و بدبینی شخصیت اصلی را ایفا می کند. چارلی بروکر از طریق «آرک انجل» قصد دارد روی «والدین هلی کوپتری» تمرکز کند. اصطلاحی معطوف به والدینی که در مراقبت و حفاظت و زیر نظر گرفتن فرزندانشان به طرز دیوانه واری زیاده روی می کنند و به وسیله ی تلاش بی وقفه شان برای دور نگه داشتن فرزندانشان از واقعیت های ترسناک زندگی، آنها را برای ایستادن روی پای خودشان در بزرگسالی و یاد گرفتن تجربی راه و روش زندگی ضعیف و ناتوان و ناآگاه و نازک نارنجی بار می آورند. «والدین هلی کوپتری» در مقابل والدینی قرار می گیرند که هیچ اهمیتی به تربیت و نگهداری از فرزندانشان نمی دهند. تعادل جایی در بین این دو قرار می گیرد.

black mirror

«آرک انجل» با این ایده ی اولیه ی نوید قصه ی پراحساس و دردناکی را می دهد. چون شاید «آینه ی سیاه» با اپیزودهای غیرمعمولی مثل «سن جونیپرو» و «یو.اس.اس کالیستر» ثابت کرده که پایان بندی های امیدوارکننده و خوش هم جزیی از معادله هستند، اما کاملا از نگاه اول مشخص است که چارلی بروکر با این اپیزود می خواهد به ریشه هایش برگردد. دنیایی که به جز تکنولوژی مرکزی و موبایل ها و ماشین های کاراکترها، چندان آینده نگرانه به نظر نمی رسد، تصمیم یکی از شخصیت ها برای استفاده از تکنولوژی عجیبی که روی افراد دنیای اطرافش تاثیر منفی می گذارد و تمرکز روی فروپاشی تدریجی رابطه ی دو شخصیتِ نزدیک که در ظاهر خیلی یکدیگر را دوست دارند، همه پایه ای ترین مواد لازم بروکر برای خلق کابوس هایش هستند. نکته ای که فضای تهدیدبرانگیز «آرک انجل» را سمی تر می کند این است که این بار به جای تمرکز روی یک زوج یا دوست و رفیق و همکار، رابطه ی یک مادر و دختر در مرکز قصه قرار دارد. فکر کنم تماشای سیر فروپاشی رابطه ی یک مادر و دختر به مراتب ترسناک تر از یک زوج باشد. اینکه همسرت آب زیرکاه و پست از آب در بیاید یک چیز است، اما اینکه مادرت که حکم فرشته ی محافظ و همدم همیشگی ات را دارد آدمی از آب در بیاید که نتوان روی او حساب باز کرد، بیشتر درد می گیرد. زخم عمیق تری است. این در حالی است که انتخاب نحوه ی تربیت والدین و زیر سوال بُردن جنبه های مختلف آن یکی از همان ایده های ساده اما جهان شمول و پرتکراری است که همه می توانند با آن ارتباط برقرار کنند و به خاطر پیش پاافتادگی اش خیلی می تواند دست کم گرفته شود. به راحتی پیچیدگی ها و احساسات و روانشناسی درگیر با رابطه ی والدین و فرزندان می تواند نادیده گرفته شود. پس اینکه «آرک انجل» این موضوع آشنا را انتخاب کرده اصلا بد نیست. اگر از اپیزودی مثل «کالیستر» که هدف اصلی اش جامعه ی کوچک نِردهای فرهنگ عامه بود فاکتور بگیریم، «آینه ی سیاه» معمولا با موشکافی پایه ای ترین خصوصیات اجتماعی و شخصی مان کار داشته است. پس چارلی بروکر با خشاب پُر و ضامن کشیده شده و انگشت روی ماشه این اپیزود را شروع می کند. همه چیز آماده است تا وقتی از این به بعد هروقت چششمان به پوستر این اپیزود که مادری را در حال بازی با بچه ی کوچکش در نمای ضدنور غروب نشان می دهد افتاد افکار مغشوش و پرهیاهویی به ذهن مان هجوم بیاورند. تا از این به بعد جای پیام زیبای این تصویر با یک جور غم و اندوه عوض شود. بالاخره داریم درباره ی اپیزودی صحبت می کنیم که از همان ثانیه ی اول مشخص است که زندگی دختر توسط مادرش نابود می شود و همین طور هم می شود.

بزرگ ترین کمبود «آرک انجل» این است که یک مسیر صاف و قابل پیش بینی را می گیرد و بدون کوچک ترین تغییر مسیر و حرکت متحیرالقولی آن را یکراست تا انتها می رود

ماجرا درباره ی مادری به اسم ماری (رزمری دویت) است که تصمیم می گیرد چیپ ستی را در مغز دخترش سارا قرار بدهد. این چیپ ست به مادر این اجازه را می دهد تا با استفاده از تبلتی مخصوص، دخترش را در همه حال تحت نظارت داشته باشد. از نظارت روی ضربان قلب و قند خون و و تمام پارامترهای سلامتش گرفته تا تماشای دنیا از نقطه نظر دخترش. جودی فاستر به عنوان کارگردان «آرک انجل» شاید کم اشکال ترین جز این اپیزود است. او با دوربین روی دستش و نحوه ی نورپردازی و لباس ساده ی کاراکترها، مخصوصا نوجوانی های سارا که انگار از فصل اول «تویین پیکس» بیرون آمده است، به یک جور سادگی شدیدا قابل لمس دست پیدا کرده است. نحوه ی کارگردانی این اپیزود حالتِ فیلم های مستقل ساندنسی را به خود گرفته است. فیلم های صاف و ساده و بی شیله پیله ای درباره ی یک شهر خلوت، یک خانه ی خلوت تر و خیابان هایی با خانه های چوبی کوتاهی که جلوی تابش مستقیم آفتاب به صورت رهگذران را نمی گیرند. داستان هایی درباره ی آدم های معمولی که معمولا قصه شان به جایی می رسد که آنها را با چشمانی بغض کرده در گرگ و میشِ بنفش عصر در قدم زدن در خیابان می بینیم. دنیایی که کودکانش در حیاط پشتی خانه تاپ دارند، پوستر خوانندگان رپ و راک و متال تمام در و دیوار اتاق تین ایجرهایش را پر کرده است، نوجوانانش «کلوپ صبحانه» تماشا می کنند، در حیاط مدرسه اش دعوا می کنند، خود یا یکی از دوستانشان در فروشگاه بزرگ محله کار می کند، بچه ها عصرها در ساحل دریاچه آتش درست کرده، دور هم نشسته و گپ می زنند. رسیدن به چنین حالت مستقل واری از این جهت اهمیت دارد که در راستای محتوای داستان که رابطه ی ساده ی مادر و فرزندی است قرار می گیرد. چیزی که «آرک انجل» را به اپیزود ضعیفی تبدیل می کند نه ایده و نه کارگردانی، بلکه سناریوی چارلی بروکر در بسط دادن این ایده و ظاهر شدن در حد و اندازه ی کارگردانی است.

black mirror

«آینه ی سیاه» قبلا با اپیزودهایی مثل «تمام خاطرات تو» و «همین الان برمی گردم» و «مردان علیه آتش» نشان داده است که پیش پاافتادگی ایده ها تا وقتی که آنها از پرداخت قوی و غیرمنتظره ای بهره ببرند ایرادی ندارد. «تمام خاطرات تو» به حسادت و بدبینی یک مرد به زنش و «مردان علیه آتش» به سوءاستفاده و شستشوی مغزی سربازان توسط دولت و ارتش خلاصه می شد که نمونه هایی شبیه به هر دو را بارها و بارها دیده ایم، اما چیزی که این اپیزودها را به اپیزودهای کلاسیک «آینه ی سیاه» یا حداقل خوبی تبدیل کرده است، نحوه ی نزدیک شدنِ نویسنده به آنهاست. او ایده ی یک خطی این اپیزودها را به عنوان سکوی پرتابی برای رسیدن به بحث های چندلایه و تامل برانگیزی در پایان استفاده کرده است. «تمام خاطرات تو» با بدبینی مرد شروع می شود، اما با اثبات درستی بدبینی مرد هم تمام می شود. اما نتیجه با چیزی که مرد در ذهن داشت زمین تا آسمان فرق می کند. اثبات بدبینی او نه تنها باعث خوشحالی و درست شدن زندگی اش نمی شود، بلکه به فروپاشی همیشگی خانواده اش منجر می شود. این طوری این اپیزود به تاملی در ماهیت و ساز و کار خاطره هم تبدیل می شود. اینکه چرا خاصیت به فراموشی رفتنِ خاطرات مان یک جور موهبت است و چرا بعضی وقت ها به جای خاطرات بد، باید روی خاطرات خوبی که از اطرافیان مان داریم تمرکز کنیم. یا مثلا «مردان علیه آتش» را که اتفاقا یکی از پرطرفدارترین اپیزودهای سریال هم نیست داریم که اگرچه غافلگیری اصلی اش که انسان بودنِ سوسک ها است قابل پیش بینی است، اما دلیل موفقیت این اپیزود در اجرای ایده اش، این است که به یک غافلگیری خشک و خالی بسنده نمی کند ، بلکه به زاویه های گوناگونی از موضوعش در رابطه با پروپاگانداهای سیاسی می پردازد. نه تنها به مرور متوجه می شویم زامبی ها و سوسک های اصلی خود همین سربازان هستند که به ارتش تحت کنترل فرمانده شان تبدیل شده اند، بلکه این سوال مطرح می شود که اگر سربازان به وسیله ی لنزهایشان دشمن را به شکل زامبی می بینند، اما چرا روستایی ها و محلی ها هم آنها را سوسک می دانند. وقتی هم وطنان خودِ سوسک ها فریب خورده باشند، چه انتظاری از خارجی ها می رود. داستان ناگهان فاش می کند انسان ها برای خاموش کردنِ حس انسانیت شان و تبدیل شدن به ماشین کشتار نیازی به لنز و تکنولوژی ندارند.

بزرگ ترین کمبود «آرک انجل» این است که یک مسیر صاف و قابل پیش بینی را می گیرد و بدون کوچک ترین تغییر مسیر و حرکت متحیرالقولی آن را یکراست تا انتها می رود. از لحظه ای که ماری در کمپانی آرک انجل حاضر می شود تا یک دستگاه کنترل کننده در مغز کودکش جاسازی کند و از لحظه ای که معلوم می شود مادر می تواند کنترل چشمان بچه اش در دیدن چیزهای دلخراش و ترسناک را در دست داشته باشد می توانستم حدس بزنم که قصه چه مسیری را طی خواهد کرد و به چه سرانجامی می رسد. می دانستم عدم توانایی ارتباط برقرار کردن کودک با تمامیتِ دنیای اطرافش می تواند به شکل گرفتنِ کج و کوله ی شخصیت او و عدم آشنایی او با ترس های دنیای واقعی منجر شود و می دانستم که همه چیز با جدایی مادر و دختر به اتمام خواهد رسید و مادر برای همیشه کنترل فرزندی را که برای محافظت از آن جوش می زند از دست خواهد داد. می دانستم نه به خاطر اینکه من خیلی باهوش و زیرک هستم، بلکه به خاطر اینکه این اولین چیزی است که بعد از شنیدن چنین ایده ای به ذهن اکثرمان خطور می کند. به خاطر اینکه این قابل پیش بینی ترین و ساده ترین مسیری است که می توان انتخاب کرد. نتیجه همان داستانی است که بارها و بارها از «آینه ی سیاه» دیده ایم: «تکنولوژی اجازه می دهد تا بدترین خصوصیات انسانی مان را آزاد بگذاریم». مشکل بدتر این است که این موضوع بدون هیچ گونه ظرافت و خلاقیتی روایت می شود. در واقع «آرک انجل» آن قدر خالی از عمق است که اگر بهم می گفتند این اپیزود توسط خود بروکر نوشته نشده و شاهد تقلید کورکورانه ی سریال دیگری از روی دست «آینه ی سیاه» هستیم با کمال میل باور می کردم. تنها چیزی که «آرک انجل» از «آینه ی سیاه» به ارث برده ساختمان داستانگویی اش است و بس. بروکر در این اپیزود فقط به سطحی ترین و بیرونی ترین لایه از پتانسیلی که این ایده در چنته داشته است می پردازد. به همین دلیل «آرک انجل» بیشتر از اینکه اپیزود تامل برانگیزی از «آینه ی سیاه» باشد، بیشتر شبیه نسخه ی قلابی آن است.

black mirror

دلیلش هم به خاطر این است که «آرک انجل» فاقد دو عنصر مهمی است که اپیزودهای «آینه ی سیاه» را جذاب می کنند. اولی تلاش نویسنده برای برقراری ارتباط و برانگیختن همدلی تماشاگر با خصوصیات ترسناک و ضعف ِ کاراکترها است. مثلا اگرچه در «همین الان برمی گردم» زن دست به حرکت دیوانه واری مثل خرید روبات شوهرش می زند، اما می توانیم این تصمیم را درک کنیم. او از غم و اندوه از دست دادن ناگهانی شوهرش و عدم توانایی اش در مدیریت آن به ستوه آمده است. یا زندگی مصنوعی شخصیت اصلی «سقوط آزاد» براساس امتیاز جمع کردن از شبکه های اجتماعی هرچه قدر احمقانه و عصبانی کننده باشد، باز قابل درک است. چون کل جامعه براساس شبکه ی اجتماعی طراحی شده و خیلی ها به طرز ناخواسته ای با این جریان همراه می شوند. اما «آرک انجل» به دو دلیل قابل هضم نیست. اول اینکه قرار دادن کودک در معرض چنین اختراعی آن قدر احمقانه و دیوانه وار است که سوال این نبود که «چه اتفاق بدی خواهد افتاد؟» بلکه این بود که «مگر می شود اتفاق بدی نیافتد؟» این دوتا خیلی با هم فرق دارند. سوال اول را وقتی می پرسیم که فلان تکنولوژی آن قدر با عقل جور در می آید که دوست داریم ببینیم مشکلش چه چیزی خواهد بود، اما سوال دوم را وقتی می پرسیم که فلان تکنولوژی به حدی به طرز بدی غیرقابل باور است یا حداقل توسط سریال به طرز غیرقابل باوری ارائه می شود که از ثانیه ی اول تمام مشکلاتش جلوی رویمان صف می کشند. در این صورت خیلی راحت می توان عقل مادر را زیر سوال بُرد و به جای همذات پنداری با دل نگرانی او، از مقدار دیوانگی اش تعجب کرد. مشکل دوم این است که سریال نمی تواند اعمال و تصمیمات سوال برانگیز ماری به عنوان یک مادر دل نگران را قابل درک کند. آره، اولین سکانس سریال با اضطرابِ او از سلامت نوزاد تازه به دنیا آمده اش آغاز می شود و در ادامه صحنه ی دیگری داریم که سارا در حال بازی کردن در پارک برای مدتی گم می شود. این در حالی است که شخصا می توانم قبول کنم که بعضی پدر و مادرها حسابی «هلی کوپتری» هستند. اما سکانس نگران شدن ماری از سلامت نوزاد و گم شدن سارا در پارک جزو اتفاقات معمولی ای قرار می گیرند که احتمالا حداقل یک بار برای همه ی مادرها و پدرها افتاده است و لزوما به این معنی نیست که آنها در دسته والدین هلی کوپتری قرار می گیرند یا این اتفاقات آن قدر ناراحت کننده هستند که آنها را برای همیشه به والدین هلی کوپتری تبدیل می کنند. «آینه ی سیاه» وقتی در بهترین حالتش قرار دارد که کاری می کند کاراکترهای مشکل دارش را درک کنیم. وقتی که به جای اینکه مشکلات مان را توی سرمان بکوبند، همچون یک دوست با ما ارتباط برقرار می کند و به بازتاب دهنده ی نگرانی هایمان تبدیل می شود. شخصا در جریان «آرک انجل» با ماری ارتباط برقرار نمی کردم. تصمیم او برای محدود کردن دید دخترش، از آن تصمیمات دیوانه واری است که اگر پایه ی منطقی خوبی نداشته باشد حسابی احمقانه و عصبانی کننده به نظر می رسد و بروکر هم منطق قابل قبولی برای رفتار ماری رو نمی کند.

بروکر می خواهد ماری را نه به عنوان یک آنتاگونیست، بلکه به عنوان مادری مضطرب که نگران فرزندش در مقابل دنیای وحشتناک بیرون است رنگ آمیزی کند، اما شخصا ماری را به عنوان هیولای ترسناکی می دیدیم که می بایست به بدترین شکل ممکن به سزای اعمالش می رسید

کاملا مشخص است که بروکر می خواهد ماری را نه به عنوان آنتاگونیست تنفربرانگیزی، بلکه به عنوان مادری مضطرب که نگران فرزندش در مقابل دنیای وحشتناک بیرون است رنگ آمیزی کند، اما شخصا ماری را به عنوان هیولای ترسناکی می دیدیم که می بایست به بدترین شکل ممکن به سزای اعمالش می رسید. ماهیت روایت یک قصه ی تراژیک با پایان دردناکی مثل کتک خوردن مادری از فرزندش این است که از وقوع آن وحشت کنیم و دل مان برای هر دو طرف ماجرا بسوزد. اما در پایان این اپیزود رسما برای کتک خوردن ماری تا سر حد مرگ از سارا لحظه شماری می کردم و این یعنی بروکر آن قدر راه را اشتباه رفته است که به احساسی متضاد با چیزی که می خواسته دست پیدا کرده است. یکی از دلایلش به خاطر این است که محل و زمان وقوع داستان چیزی نیست که وجود چنین تکنولوژی ای را ضروری کرده باشد. مثلا تصور کنید همین داستان در آینده ای جریان داشت که خشونت و ناآرامی بیداد می کرد. نمی دانم، کشور در حال جنگ با کشور دیگری بود یا انقلابی در حال وقوع بود. خلاصه به سناریویی فکر کنید که دنیا جای بدی برای کودکان می بود. آن وقت احتمالا می توانستم باور کنم که چرا این چیپ ست ها اختراع شده و مورد استقبال قرار می گرفتند. یا تصور کنید به مرور متوجه می شدیم دلیل اصلی مادر از استفاده از چنین تکنولوژی ای، بیشتر از اینکه حفاظت از دخترش باشد، یک جور حس دردناک نوستالژیک به دوران کودکی خودش است. شاید او دلش برای دوران کودکی و نوجوانی اش تنگ شده است و می خواهد از طریق چشمان دخترش، آن روزها را دوباره زندگی کند و آن تصاویر را با آن اشتیاق و تازگی از دوباره ببیند. می خواهد آن حس آزادانه را دوباره لمس کند و تاب سواری و دویدن روی چمن زار بدون اینکه نگران چیزهای بزرگسالانه باشد را دوباره حس کند. این طوری شاید داستان می توانست خط صافی بین مادر و دختر بکشد. مادری که دلش برای جوانی تنگ شده است و دختری که می خواهد جوانی آزادانه ای داشته باشد. هر دو یک درد و خواسته ی مشترک دارند. اما «آرک انجل» نه در دنیای عجیب و غریبی جریان دارد که این اختراع را به چیزی حیاتی تبدیل کند و نه مادر قصه از انگیزه ی پیچیده ای بهره می برد؛ داستان در دنیای خیلی معمولی ای جریان دارد که تین ایجرهایش دست به همان کارهای معمول تین ایجری می زنند؛ کارهایی که خلاف عرف و روتین جامعه و انتظارات والدین و شیطنت های دوران جوانی نیستند و نگرانی مادر از آنها بیشتر از اینکه با عقل جور دربیاید، بیش از اندازه شرورانه به نظر می رسد.

black mirror

این در حالی که سریال عمق ویژگی های این اختراع را هم دست کم می گیرد. این چیپ ست ها چیزهای مضطرب کننده ی اطراف کودک را سانسور می کنند. خب، حالا تصور کنید بچه توسط متجاوز یا گروگان گیری مورد حمله قرار می گرفت و احتمالا در این لحظه از نامفهوم بودن اتفاقی که دارد برایش می افتد شوکه شده و واکنشی برای کمک خواستن نشان نمی داد. فکر کنید بچه می خواهد از خیابان رد شود و بعد با بوق ماشینی روبه رو می شود که می خواهد بهش هشدار بدهد. اما دستگاه بوق ماشین را به عنوان استرس برداشت می کند و آن را قبل از رسیدن به گوش بچه حذف می کند و ماشین را به یک تصویر شطرنجی تبدیل می کند. این طوری حتما بچه باید حدس بزند که این تصویر شطرنجی و آن صدای نویز قصد دارد چه هشداری بهش بدهند و به جای هرچه سریع تر رد شدن از خیابان، وسط راه خشکش می زند و در خطر تصادف قرار می گیرد. تصور کنید بچه در حال دوچرخه سواری است که با تصویر مضطرب کننده ی دیگری روبه رو می شود، دیدش شطرنجی شده، حواسش پرت می شود و تصادف می کند. بروکر با صحنه هایی مثل جایی که سارا در مقابل به هم خوردن حال پدربزرگش هیچ واکنشی نشان نمی دهد یا وقتی که به تماشای دوستش در حال توضیح فیلم های خشنی که دیده، به نکات منفی این اختراع می پردازد، اما بیشتر از اینکه روی عمق تاثیر بدی که آن روی روان بچه می گذارد تمرکز کند، در حد اشاره های گذرا با آنها رفتار می کند. پایان بندی «آرک انجل» هم یکی از بدترین لحظات این اپیزود است. ما در طول داستان نشانه ای از مشکل روانی شدید سارا یا تمایل او به خشونت نمی بینیم. بنابراین تصمیم او برای کتک زدن مادرش با تبلت کنترل کننده اش تا مرز مرگ از آن لحظاتی است که انگار بروکر توجه ای به منطق داستانی اش نکرده و فقط صرفا خواسته تا صحنه ی کوبیدن تبلت به سر مادر را به عنوان یک نمادپردازی در داستانش بگنجاند. ولی از آنجایی که این اتفاق خیلی خیلی ناگهانی می افتد و در تضاد با شخصیت آرام سارا قرار می گیرد، این صحنه هم ضربه ی احساسی ای که می خواهد داشته باشد را ندارد و بیشتر شبیه یک حرکت ملودراماتیکِ سطحی احساس می شود که در تضاد با هویت «آینه ی سیاه» قرار می گیرد. حتی اگر از سر و صورتِ مادر خون سرازیر شود.

«آرک انجل» پتانسیل های زیادی برای بدل شدن به یک اپیزود علمی -تخیلی عمیق را داشت. مثلا پدربزرگِ سارا چه احساسی نسبت به نوه ای که این قدر او را دوست دارد، ولی با نگاه بی احساس و عدم واکنش او در هنگام به هم خوردن حالتش روبه رو می شود دارد. یا صحنه ای که ماری دارد سر قبر پدرش گریه می کند، اما سارا هیچ چیزی احساس نمی کند. چون مادرش به او اجازه نمی دهد تا احساسش را بروز بدهد. شخصا انتظار داشتم بعد از اینکه ماری تبلت را در انباری مخفی می کند، با سارایی روبه رو شوم که به خاطر محدودیت های دوران کودکی، شخصیتش بد رشد کرده است و برای وقف دادن خودش با جامعه و دیگران مشکل دارد. اما در عوض چیزی که دریافت کردیم هیچ فرقی با سارای قبلی نداشت. انگار نه انگار که بچه با آن وضع بزرگ شده است. مشخص است که یکی از تم های این اپیزود عدم توانایی ارتباط برقرار کردن مادر با فرزند است. ماری به جای اینکه درباره ی دروغ های سارا با او حرف بزند، مدام سعی می کند تا به عنوان یک کنترل از راه دور عمل کند. باز دوباره فکر می کنم اگر بروکر بیشتر به این بخش پر و پال می داد احتمالا ماری به عنوان مادری ناتوان در ارتباط برقرار کردن با فرزندش که استفاده از تبلت را توجیه می کند قابل درک تر می شد، اما باز دوباره این هم یکی از پتانسیل های این اپیزود برای بهتر شدن بوده که نادیده گرفته شده و هدر رفته است. «آرک انجل» لزوما اپیزود بدی نیست. مشکل اپیزود بیشتر از اینکه یک سری اشتباهات واضح باشد، کم کاری و قابل پیش بینی بودن و عدم استفاده از نهایت پتانسیل های این ایده است. شاید اگر این یکی از اولین اپیزودهایی بود که از «آینه ی سیاه» می دیدیم خیلی بیشتر دوستش می داشتم، اما یکی از چالش های سازندگان سریال های آنتالوژی این است که بعد از چند فصل باید از افتادن به دام تکرار جلوگیری کنند. بروکر با «یو.اس.اس کالیستر» و خلاقیت هایش در آن ثابت کرد این موضوع را می داند. اما هر چه «کالیستر» قدم رو به جلویی برای «آینه ی سیاه» بود، «آرک انجل» فصل چهارم را با یک سکته روبه رو می کند.

   #تبلت #گروگان #گروگان گیری #هشدار #راه دور #خانواده #دیوار #سانسور