تاریخ دریافت خبر:
17-12-6-1410402655404.jpg

مهر نوشت: در حالی که امسال ۲۷ زنِ کارگردان در میان ۹۲ فیلم اسکار بخش خارجی زبان جای دارند و با این رقم رکوردی در این زمینه ثبت شده است، تنها شماری به سوال هایی مشترک درباره تجربیات شان پاسخ داده اند.

نشریه سینمایی ورایتی سوال هایی مشترک را برای همه کارگردان های زنی که امسال فیلم شان به بخش اسکار خارجی زبان معرفی شده است، ارسال کرده و از آن ها خواسته است تا بگویند بزرگ ترین موفقیت شان و هدف شان از ساخت فیلم هایشان چه بوده است. این که قهرمانان فیلمسازی آن ها چه کسانی هستند و دل شان می خواهد دنیا چه چیزی را درباره آن ها به عنوان یک کارگردان بداند و چه پیامی دارند؟ از دیگر پرسش هایی است که برای همه این کارگردان ها ارسال شده تا به صورت کتبی به آن ها پاسخ دهند.

به نقل از ورایتی، پاسخ شماری از این کارگردان ها از جمله نرگس آبیار کارگردان ایرانی که با فیلمش «نفس» به اسکار معرفی شده و شماری از کارگردان هایی که از آسیا و اقیانوسیه در این رقابت شرکت کرده اند، در زیر آمده است.

رویا سادات سازنده فیلم «نامه ای به رییس جمهوری» از افغانستان

او در پاسخ به این که چه چیزی را می خواسته در فیلمش نشان دهد گفته است که او تابوهایی از جامعه خود را در این فیلم روایت کرده و بزرگ ترین مانع او در ساخت فیلمش موقعیت امنیتی کشورش بوده و از آن جا که او در افغانستان زندگی می کند باید به همه این مسائل توجه می کرده است، چرا که برخی از مناطق فیلمبرداری فیلمش در مناطقی ناامن واقع بودند. این که هیچ استودیوی تولید فیلمی در افعانستان وجود ندارد و او مجبور بوده از لوکیشن های واقعی استفاده کند، ریسک کارش را بالا برده است.

در عین حال او مجبور شده با بودجه خودش فیلم را بسازد چون تهیه کننده ها حاضر نمی شدند به سراغ ایده های جدید بروند. او در پیامی که داده از تهیه کنندگان بین المللی خواسته است که به تولید فیلم در افغانستان کمک کنند و تاکید کرده است که با وجود همه مشکلات او سعی کرده تا فیلمی با کیفیت بالا بسازد.

روت بورگوبلو سازنده فیلم «فضای بین» از استرالیا

بورگوبلو دیگر کارگردانی است که به این پرسش ها پاسخ گفته است. او بزرگترین مانع را زمان دانسته است و از آن جا که این فیلم، فیلمی مشترک بین ایتالیا و استرالیا بوده، زمان زیادی برای تولید آن صرف شده است. او دستاوردهایش را ترکیبی از پایداری، سرنوشت و حمایت شبکه سازنده دانسته است و می گوید امیدوار است بتواند سریالی تلویزیونی برای زنان بسازد. او از فدریکو فلینی به عنوان قهرمان خودش نام برده و این را که زنان کارگردان در استرالیا هنوز در اقلیت هستند پیامی برای مردم دانسته و می گوید استرالیا راهی طولانی در پیش دارد تا به برابری موقعیت ها برای زنان دست پیدا کند.

آنجلینا جولی سازنده «اول پدرم را کشتند» از کامبوج

جولی در پاسخ به پرسش نخست می گوید فیلمی با این ابعاد هرگز در کامبوج ساخته نشده بود و این بزرگ ترین چالش او برای ساختن فیلم بود. در عین حال گروه سازنده در کنار هم بزرگ ترین دستاورد او بودند و همه عوامل سازنده از پشت دوربین و جلوی دوربین و حتی مترجم ها و تراپیست ها به او کمک کردند تا این فیلم ساخته شود.

جولی بزرگترین تجربه خلاقانه اش را این می داند که به عنوان یک فیلمساز بتواند از دیگر هنرمندان حمایت کند و با آثارش راه آن ها را باز کند تا توانایی ها و استعداد آن ها هم به گوش دیگران برسد. او از ریتی پان تشکر ویژه دارد که هم کارگردانی استثنایی و هم متخصصی در زمینه موسیقی و عکاسی در کامبوج است و از دوران خمرهای سرخ اطلاعات زیاد داشته است.

او می گوید فکر نمی کرد کارگردان شود و خودش را به عنوان یک کارگردان زن نمی شناسد اما معتقد است باید زنان پشت همدیگر باشند و نیاز به زنان قوی تری هم در این صنعت هست تا بتوانند دنیا را از زاویه دید زنان روایت کنند.

نرگس آبیار سازنده «نفس» از ایران

آبیار زن بودن را بزرگ ترین مانع در آغاز کارش می داند و می گوید ابتدا هیچ کس به کارهایم اعتماد نمی کرد. این مشکلی تاریخی در سراسر جهان است که زنان اول از زاویه جنسیت شان قضاوت می شوند و بعد هنر و توانایی هایشان مورد توجه قرار می گیرد.

او این که به عنوان یک فیلمساز و نویسنده توانسته است آنچه را می خواهد به انجام برساند، دستاورد خودش می داند و می گوید توانسته است هر چه را خواسته است بسازد و از این بابت بسیار خوشحال هم هست. او می گوید معتقد است موفقیت فیلم به فروش آن در باکس آفیس یا جشنواره های جهانی بستگی ندارد و فیلمساز باید از خودش و کارش رضایت داشته باشد.

برای نرگس آبیار بزرگترین دستاوردش مخاطبان و فیلمسازان دیگر بوده اند و به ویژه در دو فیلم بلند اخیرش یعنی « شیار۱۴۳» و «نفس» پاسخ های مثبتی از منتقدان دریافت کرده است و اکنون خوشحال است که مخاطبان او در خارج از مرزها نیز می توانند فیلمش را ببینند.

آبیار از کیشلوفسکی و ایناریتو به عنوان فیلمسازان محبوبش یاد کرده و در پیام خودش به عنوان زن بودن به دوران جنگ ایران و عراق اشاره کرده که زنان و کودکان و درگیری آن ها در جنگ همواره ذهن او را به خود مشغول کرده و این امر را در فیلم هایش نیز دنبال کرده است.

متی دو سازنده «عزیزترین خواهر» از لائوس

این کارگردان در پاسخ به پرسش اول از شرایطی که باید فیلمش را می ساخت به عنوان بزرگ ترین سد یاد کرده و می گوید این اولین تجربه در تولید مشترک فیلم بود و گروه سازندگان کوچک بودند و ۱۲ نفری این فیلم را ساختند. آن ها با بودجه ای کمتر از ۲۵۰ هزار دلار این کار را انجام دادند.

او در عین حال از خودش به عنوان یک فرد بسیار خوش شانس یاد می کند که توانسته است کارگردان شود و در بیان اهدافش می گوید هیچ هدف مادی برای ساخت این فیلم نداشت و قصد نداشت به فیلمی پرفروش بدل شود بلکه می خواست آن چیزی را بسازد که دوست دارد.

آن ماری جسیر سازنده فیلم «واجب» از فلسطین

این کارگردان می گوید بزرگ ترین مشکل اش رودروریی در موقعیت هایی با عناصر قدرت بود که تلاش داشتند تا این کار را مقهور خودشان کنند چرا که آن را منطبق بر دیدگاه های خودشان نمی یافتند. او بزرگ ترین دستاوردش را ساخت فیلم کوتاه «مثل ۲۰ چیز غیرممکن» می داند که ساختش دو سال طول کشید و به کن راه یافت و او هرگز نمی تواند تلفنی را که به او مبنی بر پذیرفته شدن فیلمش شد فراموش کند. این کارگردان می گوید این فیلم قدرت اش را به خودش ثابت کرد و موجب شد تا به خودش بیشتر فشار بیاورد. وی از ارنست لوبیچ، جان کازاواتیس، فلینی، گدار، دسیکا و دنیس به عنوان فیلمسازان محبوب اش یاد کرده است.

57242

   #استرالیا #نرگس آبیار #افغانستان #آنجلینا جولی #هنرمندان #باکس آفیس #عراق