خرید سکه کلکسیونی

به‌جای دکتر، تئاتر بروید

تاریخ دریافت خبر: دیدگاه بینندگان
img

«سید حسین رسولی»، خبرنگار حوزه تئاتر: نمایش «کروکی» به نویسندگی و کارگردانی مجتبی احمدی و ایفای نقش سعید چنگیزیان و با حضور تصویری سپند امیرسلیمانی، ژیلا صادقی و الهام کردا در تماشاخانه پالیز روی صحنه رفته است. در این نمایش با یک «مونولوگ» (تک‌گویی) طولانی روبرو هستیم. مونولوگی که از تنهایی و مشکلات زندگی شخصی حرف می‌زند. چنگیزیان در حین اجرا با تماشاگران ارتباط کلامی هم می‌گیرد و از شکست‌ها و موفقیت‌های خودش حرف می‌زند. این نمایش از قصه‌گویی پرهیز می‌کند و تلاش دارد به اندیشه‌های پر پیچ و خم ذهنی شخصیت اصلی خود وارد شود که خود را خانه نشین کرده است. در واقع، این تک‌گویی از ساختار دراماتیک پرهیز می‌کند و به سوی حدیث نفس در حضور تماشاگر می‌رود. حدیث نفسی که درباره زندگی گذشته شخصیت روی صحنه است. البته یک پسربچه و یک پستچی هم در خانه این شخصیت را می‌زنند؛ ولی دیالوگ شکل نمی‌گیرد. با مجتبی احمدی درباره ایده شکل‌گیری نمایش «کروکی» و شرایط اجتماعی که منجر به تولید روزافزون «مونولوگ» شده گفتگویی انجام شده که در انصاف نیوز منتشر می‌شود:

ایده مونولوگ «کروکی» از کجا شکل گرفت؟

مجتبی احمدی: حوالی ۱۵ سال پیش بود که نمایش «مرد گل به دهان» لوئیجی پیراندللو را در تئاتر شهر اجرا کردم. در دانشگاه هم پایان‌نامه‌ای درباره «اکسپرسیونیسم» (بیان‌گرایی) ارائه دادم. اصولاً مدت‌هاست در این زمینه هم می‌نویسم و هم مطالعه می‌کنم. به نظرم سبک و سیاق اعتراضی این سبک یا گونه از هنرهای نمایشی به روزگار امروز و احوالات انسانی ما خیلی نزدیک است. این روزها شاید همه ما معترض هستیم. گاهی درونی و حالا این اعتراض می‌تواند بیرونی شود. مدت مدیدی روی کاراکتر نمایش «کروکی» کار کردم. در ابتدا یک نسخه سینمایی در این باره نوشتم. پارسال بود که نمایشنامه «کروکی» را تمام کردم. در نهایت در تماشاخانه پالیز روی صحنه رفتیم. ذات تماتیک (مضمونی) ما اعتراضی است که به خود شخص از سوی خودش وارد می‌شود. در واقع، می‌خواستم یک جسارت را به نمایش بگذارم. برای اعتراض باید از خودمان شروع کنیم. باید به خودمان اعتراض کنیم. شخصیت اصلی این نمایش تمام رخدادهای عاطفی و اجتماعی خود را مرور می‌کند. از ظلم‌ها و اشتباهات خود می‌گوید. در حقیقت، به یک فریاد درباره زندگی‌اش می‌رسیم. او هیچ کوتاهی درباره جزئیات زندگی خود نمی‌کند. هیچ رحم و نرم‌دلی با خودش ندارد. رودربایستی نسبت به هیچ‌چیزی ندارد. او واگویه می‌کند هر آنچه را سالها با آن زندگی کرده و شاید درباره خودش با غرور بسیار نادیده گرفته است. حاصل این هم تنهایی می‌شود. این آدم در تنهایی به تمام ذهنیت خود می‌رسد. در واقع، این آدم حالا یقه خودش را گرفته است. در لحظه به لحظه این نمایش مخاطب می‌تواند با زندگی او همذات‌پنداری یا فاصله بگیرد. گاهی به او نزدیک بشود و او را بفهمد و گاهی او را تکذیب کند و او را نشناسد.

 

آیا نترسیدید که مونولوگی که قاعدتاً با یک بازیگر است روی صحنه ببرید؟

کاملاً درست می‌گویید. در ابتدا ترس داشت. ارتباط با تماشاگر آن هم با یک بازیگر خیلی سخت است. تمام دوستان نزدیکم گفتند که نگذارید این نمایش بیشتر از ۴۵ دقیقه بشود. علاقه داشتم که اجرای طولانی‌تری را تجربه کنم. سخت است که یک بازیگر مانند یک ناخدا به تنهایی یک کشتی را هدایت کند و به ساحل برسد. بله خیلی ترسیدم! باید کاری می‌کردم که تماشاگر خسته نشود. اولین گزینه این بود که بازیگری انتخاب کنم که از پس کار بر بیاید. بازیگر باید توانایی پیشبرد قصه را به تنهایی و با جذابیت داشته باشد. می‌دانید که اکثر بازیگران ما یا تکنیکی یا احساسی هستند؛ بنابراین انتخاب سعید چنگیزیان خیلی کمک کرد. او هم تکنیکی و هم احساسی است. مدیریت سالن پالیز هم ترسیده بود. خدا را شکر تماشاگر استقبال کرد. در ابتدا باید در تیم خودمان می‌دیدیم که کار را دوست داریم یا نه؟! دیدیم که چنگیزیان ریتم و تمپو را به خوبی اجرا می‌کند. او قلاب را به خوبی می‌انداخت. ما لحظات گریه‌دار و خنده‌دار توامان داشتیم.

 مجتبی احمدی کروکی کلمات کلیدی: تماشاخانه پالیز - سید حسین رسولی - مجتبی احمدی - نمایش کروکی


نظرات (0)

هنوز نظری نیامده ، شما اولین باشید

ارسال نظر

* اطلاعات مورد نیاز
1000