خرید کتاب سکه طلا

تاریخ دریافت خبر:
خبرگزاری فارس: آنچه که با چشم خودت ندیده‌ای باور نکن/ جایگاه «مادر» در قرآن

مفسر و مترجم قرآن کریم گفت: امیرالمؤمنین(ع) در نامه‌ای به محمد حنفیه فرمود: چیزی را نگو که خودت یقین نداری. فلانی دزد است، فلانی برد و خورد، من فلانی را می‌شناسم، پسرم چیزی را نگو که خودت با چشم ندیده‌ای و در کنار جریانش نبوده‌ای.

به گزارش خبرنگار فعالیت های قرآنی خبرگزاری فارس، حجت الاسلام استاد حسین انصاریان، محقق، مفسر و پژوهشگر قرآنی در ادامه مجالس سخنرانی های خود، در دهه سوم ماه صفر به سخنرانی در حسینیه بنی الزهرا(س) تهران پرداخته است. بخشی از مهمترین سخنان این استاد فرزانه را در ادامه می خوانیم؛

در ابتدای آیه پانزدهم سوره احقاف مسئله حاملگی مادر مطرح است که در جلسه گذشته درباره عظمت این حاملگی و ارزش هایی بحث شد که خدا بر اثر بارداریِ زن مؤمنه به آن زن عنایت کرده است. مطالبی که در هیچ مکتبی در دنیا نمونه اش وجود ندارد، ولی آن احترامی که پروردگار مهربان عالم به خانم مؤمنه ای گذاشته که حامله است، ما نمونه آن را در مکتب های مختلف قدیم و جدید نداریم. این شخصیت دهی به زن حامله از مسائل بسیار مهم دین خداست.

در بخش دوم آیه موضوع تولد فرزند است: «وضعته کرها»، وضع یعنی نهادن، گذاشتن. پیش از آنکه برایتان عرض بکنم موجود مقدسی که آیه به او اشاره دارد، یعنی حضرت ابی عبدالله الحسین چه مولودی است، لازم است دو مطلب بسیار مهم قرآنی را برای شما بگویم که البته بیشتر باید مورد توجه دختران و مادران و مورد توجه خانم هایی قرار بگیرد که بچه دار می شوند؛ برای این مورد توجه دختران قرار بگیرد که موقعیت آینده خودشان را با این نوع آیات بدانند و مورد توجه خانم های حامله یا آنهایی که بچه به دنیا آوردند، قرار بگیرد تا بدانند در پیشگاه پروردگار از چه جایگاهی برخوردارند. مسائلی که متأسفانه در جامعه فراموش شده و به آن هیچ توجهی نمی شود که علت آن هم دوری جامعه از قرآن مجید است؛ اگر مرد و زن با این ترجمه های خوبی که به قرآن زده شده، به فرموده امیرالمؤمنین در شبانه روز ده آیه یا بیست آیه یا برابر با سفارشی که به حضرت مجتبی شده، پنجاه آیه می خواندند، با خیلی از حقایق عالم و حقایق وجود انسان آشنا می شدند، یک دنیای دیگر برایشان آشکار می شد و منظرگاه نگاهشان به زندگی خودشان و به آینده شان خیلی عوض می شد.

یک مسئله قرآنی این است که پروردگار از جنس زن که دارای اولاد می شود، به «اُم» تعبیر کرده است: «الف» و «میم»، «اُم»، این تعبیر برای پروردگار است، خب «اُم» یعنی چه؟ شما اگر به لغت عرب مراجعه کنید، نشان می دهد که لغتِ «اُم» به معنی ریشه است. بچه ای که به دنیا می آید، نسبت به این ریشه چیست؟ میوه! اگر ریشه فاسد باشد، میوه سالم و کامل تکون پیدا می کند؟ اگر ریشه یک ریشه نابابی باشد، بچه چه وضعی پیدا می کند؟ آن هم میوه ای که حداکثر نه ماه و حداقل شش ماه تمام وجودش در این ریشه است و طبق تحقیقاتی که کرده اند، دو-سه نوع تغذیه می شود. حالا در اسلام هم این حرف ها را داریم.

یک تغذیه تغذیه غذایی است و آنچه که مادر می خورد، محصولی از آن را پروردگار از طریق جفت و بندی که به ناف بچه وصل است، این مواد را شبانه روز به اندازه لازم به بچه می رساند. کسی در تاریک خانه رحم نیست که این غذا را نظام بدهد، پیچ و مهره ای هم که نیست که چه وقت پیچ غذا را باز کنند و چه وقت باز نکنند! شخص خدا کل کار را در رحم مادر برای بچه انجام می دهد. چه داستانی است! پروردگار عالم هم تغییر کلی که ایجاد نمی کند، بلکه مادر هر غذایی را به پروردگار بدهد، محصول همان را به جنین می دهد. این نیست که من ایراد بگیرم و بگویم: «ای ارحم الراحمین»، حالا این ریشه فاسد و این غذا بد بود، بچه چرا این جوری شد؟ بچه این جوری شد، به خدا چه مربوط است! پروردگار به مادر راهنمایی کرده، به خصوص وقتی که حامله است، از رزق حلال طیب پاکیزه بخورد و تا وقتی که حامله است، اخلاق الهی را مادر رعایت بکند و حسود نباشد، بخیل نباشد، حریص نباشد، کینه ورز نباشد، اختلاف انداز نباشد، تلخ نباشد، مغرور نباشد، متکبر نباشد، چون همه اینها به بچه انتقال پیدا می کند. حالا این حرف روان شناسان این روزگار است، اما من دست شما را بگیرم و به 1500سال پیش برگردانم و ببینیم پیغمبر دراین زمینه چه حرفی دارد؟

داماد سپید و خوش قیافه، عروس هم زیبا و خوش قیافه، اما بچه سیاه حبشی به دنیا آمده است. مادر غرق در حیرت است! پاک دامن هم هست و شوهر اعتماد کامل به همسرش دارد، ولی شگفت زده است. بچه را بغل می کند و پیش رسول خدا می آورد و می گوید: یارسول الله! این قیافه من و این رنگ من، قیافه و رنگ همسرم هم بسیار قیافهٔ خوبی است، این بچه از کجا آمده است؟ فرمودند: بچه برای تو و خانمت هست. بعد این جمله را فرمودند که حالا سر این جمله چقدر کتاب به عنوان وراثت و به عنوان انتقال اوصاف به وسیلهٔ ژنی که در نطفه است، نوشته شده است. همه این کتاب های امروز را پیغمبر در یک جمله فرمودند: «فان العرق دساس»، حالا با ترجمه این زمان، ژنی که در نطفه های پدران و مادران گذشته تو و زنت بوده، آن ژن از جانب خدا مأمور است که اوصاف را به بعدی ها انتقال بدهد، آن ژن که رنگ را باید انتقال بدهد، وصف را باید انتقال بدهد، در حرکت بوده و نوبت انتقالش به تو و زنت رسیده است. در بین گذشتگان تو یا زنت آدم سیاه وجود داشته است، نسبت به خانمت مواظب باش که بدبین نباشی! بچه یقیناً برای خودتان است.

مگر اولین بچه ای که در دنیا سیاه به دنیا آمد، حضرت آدم و حوا سیاه بودند؟ حبشی بودند؟ نه! دستگاه آفرینش دستگاه اسرارامیز و شگفت انگیزی است. مرد خیالش راحت شد، ما هم نباید به هیچ کس بدبین باشیم. این حرف هایی که ما هر روز در حق مردم می شنویم یا در این تلفن ها می بینیم، خود ما که شاهد نبوده ایم و جلوی چشم ما که اتفاق نیفتاده است. قرآن مجید می فرماید: «وَ لاٰ تَقْفُ مٰا لَیسَ لَک بِهِ عِلْمٌ»﴿الإسراء، 36﴾، آنچه که با چشم خودت ندیده ای، حق نداری باور بکنی. امیرالمؤمنین به محمد حنفیه یک نامه در دو صفحه «آچهار» نوشته است که این نامه در جلد یازدهم «وسائل الشیعه»، چاپ اول هست: «یا بنی لا تقل ما لا تعلم»، چیزی را نگو که خودت یقین نداری. فلانی دزد است، فلانی برد و خورد، من فلانی را می شناسم، این خانه را می بینی؟ پنج میلیارد شده، از کجا آورده است! پسرم چیزی را نگو که خودت با چشم ندیده ای و در کنار جریانش نبوده ای؛ اما جامعه برخلاف نهی امیرالمؤمنین دارد می گوید؛ نه اینکه چیزی را نگو که ندیده ای، بلکه «و لا تقل کلما تعلم»، هرچه را هم یقین پیدا کردی، نگو.

مائذ یک جوانی بود که پیش پیغمبر آمد و گفت: من را پاک کن، زنا کرده ام. فرمودند: اشتباه می کنی، برو! حرف های دری وری چیست که آمده ای و به من می زنی؟ مگر مؤمن هم زنا می کند؟ انگار هوای مدینه گرم است و تو اختلال فکری پیدا کرده ای، کدام زنا! زنا کرده بود، اما پیغمبر باعظمت دارد در دهانش می گذارد که تو زنا نکرده ای و تو داری اشتباه می کنی، اصلاً این حرفت اشتباه است!

خب حالا من به گناه کسی آگاه شدم، آیا حق دارم پخش کنم؟ امیرالمؤمنین که می فرمایند حق نداری و قرآن هم در سورهٔ نور می گوید: گناه دیگران را اگر در خانه، در قوم وخویش ها و در مردم پخش بکنی، «إِنَّ اَلَّذِینَ یحِبُّونَ أَنْ تَشِیعَ اَلْفٰاحِشَةُ فِی اَلَّذِینَ آمَنُوا لَهُمْ عَذٰابٌ أَلِیمٌ»﴿النور، 19﴾، گناهکار توبه می کند و بخشیده می شود، ولی تو پخش کن باید به جهنم بروی، درحالی که لذت گناه را هم نبرده ای، ولی جهنم را تو باید بروی.

می دانید مسیح زن نداشت، چون 33ساله بود که خدا او را برد و این قدر هم سفر تبلیغی داشت که به ازدواج نرسید. یک روزی مسیح که خیلی هم خوش قیافه بود، وارد خانهٔ یک زن بدکاره شد و نیم ساعتی در آن خانه بود. سپس درآمد، یکی او را دید، صدایش کرد و گفت: تو این خانه را می شناسی؟ گفت: می شناسم که ماتم برده است! تو پیغمبر اولواالعزم هستی؟ اینجا خانه زن بدکاره است و تو هم که زن نداری، اینجا چه کار داشتی؟ یکی آنکه در خلق بدبین نباش! عیسی فرمود: مریض دوجور است: یک مریض است که با پای خودش به دکتر می رود و یک مریضی است که از پا درآمده و دکتر را بالای سرش می آورند. فکر این خانم از کثرت زنا کِرِخت شده بود و دکتر نمی آمد، منِ دکتر رفتم و با او صحبت کردم، توبه اش دادم، الآن برو و در بزن، ببین کسی را نمی پذیرد. می خواستی بروی و در مردم بیفتی و بگویی عیسی زنا کرد؟!

پیغمبر در زمان خودش از بدبینی مردم در وحشت بود. یک روز در کوچه یکی آمد که رد بشود، دید یک خانمی رو گرفته و دارد قربان صدقه پیغمبر می رود: فدایت بشوم، عزیزمی، جانمی، محبوبمی، صحبتش که تمام شد و رفت. یکی آمد که رد بشود، این حرف ها را شنید، پیغمبر صدایش زدند، بعد از اینکه آن خانم رفت، فرمودند: این عمه ام صفیه بود، برو؛ یعنی الآن نروی و بگویی یک زن غریبه با پیغمبر چه خوش وبشی می کرد!

یکی آنکه در خلق بدبین نباش

یکی آنکه در نفسْ خودبین نباش

اگر خودت را ببینی، آن وقت همه چیز را برای خودت می خواهی؛ اما تو خدابین باش! حالا این محققان جنین شناسی می گویند: اخلاق و اوصاف و شیره غذای مادر به جنین انتقال پیدا می کند، چون مادر ریشه است. زنان! مواظب اخلاقتان باشید، مواظب خوراکتان هم باشید. خوراک حلال باشد و اخلاق پاک باشد تا بچه ای که به دنیا می آید، حسین بشود. این یک موضوع که مادر ریشه است.

اما موضوع دوم که مسئله شیر مادر است. چقدر قرآن به شیر اهمیت داده است! من داستان را برایتان مفصّل نمی گویم و فقط آن قطعه هایی که در یک دانه آیه در سوره قصص است، آن را برایتان می گویم. عجیب است! یکسال است که در اروپا اعلام شده دیگر مادران از شیرخشک دادن به بچه ها خودداری کنند. یکسال است! اصرار در اروپا که مادران به شیردادن برگردند! این ننربازی ها چیست که درآورده اند! من اگر بچه ام را شیر بدهم، از ریخت می افتم! خدا نمی دانسته است؟! دروغ می گویی و به تو دروغ تحمیل کرده اند.

مادر بچه زاییده و با به دنیاآمدن بچه در نگرانی بسیار سختی فرو رفت که چه کارش کنم؛ اگر مأموران فرعون بفهمند که سرش را می برّند! کجا ببرم؟ کجا پنهان کنم؟ بچه را به چه کسی بدهم؟ «اوحینا»، این زن چقدر زن باعظمتی بوده که خدا می گوید به او وحی کردم، یعنی مستقیماً با این مادر تماس گرفتم؛ نه با جبرئیل و میکائیل، بلکه خودم: «اوحینا الی ام موسی»، به ریشه وجودی موسی وحی کردم، «ان ارضعیه»، او را شیر بده، اما اگر می ترسی، بچه ات را بیاور، «فالقیه فی الیمّ» و در آب دریا بینداز. مادر این دومی را انتخاب کرد و گفت: او را نگه ندارم و شیر ندهم، نکند در دستگاه فرعون گیر بیفتد و او را بکشند. یک جعبه درست کرد و جوری جعبه را اصلاح کرد که آب در آن نرود، بچه را در جعبه ای مثل یک کشتی کوچولو خواباند و لب رود نیل آورد و در امواج آب انداخت.

من به آب فرمان داده ام که این کشتی کوچولو را از آن رشته ای ببر که در خانه فرعون می رود، به آن طرف ببر تا در خانه فرعون برود. آنجا آمد، بچه را گرفتند. داستان هایش را که شنیده اید. خب این آن وقت که شیرخشک نبود، ولی مادر شیرده بود که پول می گرفتند و بچه ها را شیر می دادند. قرآن مجید می گوید: «حرّم علیه المراضع»، تمام شیر زنانی را که مادرش نبودند، حرام کردم و هر زنی که آمد شیر بدهد، سینه را نگرفت؛ یعنی مادران شیر خودتان را به بچه هایتان بدهید، شیر بیگانه ندهید، شیرخشک ندهید! هنوز عظمت شیر در قرآن برای مردم روشن نیست، قرآن کتاب زندگی است.

خب معلوم است این بچه ای را که آیه می گوید مادرش به دنیا آورد، چه شیری به او داده که حسین بن علی شده است؛ مادری که دارای مقام عصمت است، مادری که دارای عقل کامل است، مادری که حرف اول را در عبادت می زند، مادری که در اخلاص بی نمونه است، معلوم است شیری که به این بچه می دهد، بچه چه چیزی از آب درمی آید! این دو نکتهٔ «ام» و «شیر» را هم لازم بود تا از کتاب خدا برایتان عرض بکنم که در وجود طفل بسیار مؤثر است.

یک مادری که همه اش در یاد خداست، یک مادری که بچه اش را به نیت اینکه معدن خیر کامل برای عالم بار بیاید، دارد شیر می دهد و نهایتاً بچه اش عظیم ترین عُظَمای عالم شد، شخصیتش هستی را از ملک تا ملکوت پر کرد. چقدر جالب است که در کربلا به عمرسعد فرمودند: اینکه به من می گویی بیا بیعت کن، آن دامن پاکی که من را تربیت کرده، او نمی گذارد که من با شما آلودگان بیعت بکنم. امام حسین در آن وقت 57ساله بود و پنجاه سال بود که مادرش از دنیا رفته بود؛ اما شخصیت و عظمت خودش را در کربلا به مادر نسبت داد: «حجور طابت و طهرت»، آن دامن های پاک اصلاً به ما اجازه نمی دهد که با شما بیعت کنیم. چه چیزی به دنیا آورد و بچه اش چه شد!

شما می دانید تمام عالم هستی حسین را می شناسند؟! می دانید سنگ ریزه ها، درخت ها، بیابان ها، صحراها و کوه ها، ابی عبدالله را می شناسند؟ پسرش زین العابدین در شام به مردم گفتند: کسی را کشتید که ماهیان دریا برای او گریه کردند، یعنی او را می شناختند؛ آسمان ها برای او گریه کردند، زمین برای او گریه کرد، درختان برای او گریه کردند، وحشیان صحرا برای او گریه کردند، ملائکه گریه کردند، بهشتی ها گریه کردند، کارگردانان جهنم زارزار برای بابایم گریه کردند، این مادر، این بچه اش است.

انتهای پیام/