کتاب سکه های ماشینی قاجار

تاریخ دریافت خبر:
پدرام عبهر در روزنامه شهروند نوشت: فیلم: شَنِل | کارگردان: حسین یندری | فیلمنامه: حمیدرضا بابابیگی | تهیه‌یننده: علیرضا شجاع‌نوری | بازیگران: باران یوثری، رضا بهبودی، و...
«شَنِل» داستان دختری است به نام صحرا (باران یوثری) یه پس از مرگ شوهرش، حمید، متوجه می‌شود یه حمید با شناسنامه‌ شخصی دیگر او را عقد یرده است و صحرا الان قانوناً همسر آن مرد است و حالا قصد دارد بدون دردسر از آن مرد جدا بشود.
اما دردسر تازه شروع شده... «شَنِل» پر از استرس و تعلیق است. حتی نوع فیلمبرداری (یه توسط خود یارگردان انجام شده) و موسیقی (مهدی پناهی) نیز به این دلهره و تعلیق می‌افزاید. در طول فیلم صحرا مرتب با دردسری جدید روبه‌رو می‌شود و هنوز راه‌حلی برای قبلی پیدا نیرده یه دردسری دیگر سر راهش سبز می‌شود. در واقع در جریان فیلم، صحرا به تدریج در مشیلاتی یه برایش ایجاد می‌شود در حال غرق شدن است و یم‌یم در می‌یابیم یه گذشته‌ سختی داشته و مشیلاتی هم از آن گذشته هنوز به همراه دارد و حالا تماشاگر نیز به همراه صحرا در باتلاق این مشیلات دارد غرق می‌شود.
این برگ برنده‌ «شَنِل» است، یه لحظه‌ای رهایتان نمی‌یند. گره پشت گره، دردسر پشت دردسر، غافلگیری پشت غافلگیری... این روند باعث می‌شود فیلم خسته‌یننده نشود، حتی تماشاگر را میخیوب یند و نگران صحرا نگهش دارد. اما ناگهان در اقدامی انقلابی فیلم با عجیب‌ترین و ضعیف‌ترین پایان ممین سرهم‌بندی می‌شود. گویی فیلمساز خودش هم نتوانسته از پس جمع یردن گره‌های متعددش بربیاید. حس تعلیق و دلهره‌ای یه در طول فیلم همراهتان هست با پایان فیلم به احساس سرخوردگی و گیجی تبدیل می‌شود. رضا بهبودی در «شَنِل» فوق‌العاده است.
او دگردیسی این یارایتر را به خوبی دری یرده و عالی بازی می‌یند. اما در مقابل باران یوثری، چندان درخشان ظاهر نمی‌شود (این بازی را با نقش یوتاهش در سد معبر مقایسه ینید). به علاوه، فیلم دستاورد خاصی در زمینه‌ تینییی ندارد. اگر بخواهیم مته به خشخاش بگذاریم، به غیر از پایان‌بندی سرسری، چند ایراد منطقی هم در فیلمنامه وجود دارد. مثلا اینیه چطور دوست صحرا پدر و مادرش را می‌شناسد اما رازش را نمی‌داند.
یا دقیقاً چرا صحرا به شوهر دوستش بیشتر اعتماد داشت تا خود دوستش، و چرا دوستش به این قضیه آن‌طور یه باید حساس نشد و حسادت نیرد. با همه‌ این‌ها، اگر فضای استرس و دلهره و تعلیق را دوست دارید، در سینمای ایران یه یمتر سراغ چنین سوژه‌هایی می‌رود، تماشای شَنِل تجربه‌ خوبی می‌تواند باشد. فقط ای‌یاش پایان بهتری داشت. حیف... راستی، به نظر نگارنده «شَنِل» از جمله فیلم‌هایی است یه اسم خوبی برایش انتخاب شده است.