خرید سکه کلکسیونی

دشمن شماره یک آمریکاییم! خوبست یا بد؟

تاریخ دریافت خبر: دیدگاه بینندگان
img

به گزارش انصاف نیوز، «محمّدحسین کریمی پور» در یادداشتی تلگرامی با عنوان «دشمن شماره یک آمریکاییم! خوبست یا بد؟» نوشت:

۱ – آمریکا از نظر مساحت و جمعیت، سومین کشور و با ۲۴ درصد تولید ناخالص دنیا، بزرگ‌ترین اقتصاد جهان و مالک ثلث ثروت کره زمین است.

بودجه نظامیش، ۳۶٪‌ بودجه دفاعی جهان (۳ برابر چین – ۹ برابر روسیه- ۴۹ برابر ایران) است. مداخله گر ترین ملت جهان است و در یک قرن در ۷۰ کشور، عملیات نظامی انجام داده است.

دلار آمریکا، ارز ذخیره‌ای اصلی جهان – ۶۴٪‌ ذخیره بانک‌های مرکزی – ۳۹٪‌ بدهی و ۸۵٪ مبادلات فارکس است.

آمریکا مقصد اول سرمایه و نخبگان، خانه‌ی اصلی کسب و کار خلاق و اکتشافات علمی و مالک بهترین دانشگاه‌ها است.

۲ – هیچ کشوری به اندازه آمریکا در بازتعریف نظامِ جهانیِ منبعث از دو جنگ جهانی، موثرنبوده است. قواعد و ساختارهای جهان، بیش از هرچیز، در جهت تضمین منافع این کشور شکل گرفته است. جایگاه رهبری این کشور در بلوک غرب، گرچه نسبت به دوران جنگ سرد، تضعیف شده، اما همچنان مستحکم است.

۳ – آمریکا قوی اما به تدریج رو به افول است. به‌نظر می‌رسد نیمه‌ی دوم قرن حاضر، شاهد دنیایی با بیش از یک ابر قدرت شاخص باشد.

درک این معنا، آمریکایی را به تکاپوی بازتعریف جایگاهش انداخته، دستپاچه، عجول و بیش از هر زمان، مهاجم کرده است. ظهور بوش و ترامپ، اتفاقی نیست.

۴ – در سیاست خارجه‌ی عملگرای آمریکایی، دو «مورد ویژه»، از دایره‌ی تدبیر بیرونند. رفتار شبکه‌ی پیچیده‌ی تصمیم ساز آمریکا در قبال صیهونیسم و اسراییل را می‌توان با واژه‌هایی چون شیفتگی و انقیاد و در قبال انقلاب اسلامی و ج. ا. را می‌توان با عبارات پدر کشتگی و دشمنی کور توصیف نمود.

۵ – دشمنی با ایران در واشنگتن اصلی مقدس و فاقد حدِّ یقِف، شده است. ایران هم چهل سال است “تو دهنی زدن به آمریکا”، اگر تمام هدف سیاست خارجیش نباشد، بخش بزرگی از آن است.

۶ – آدنائر صدر اعظم پسا جنگ آلمان، در حالی آلمان امروز را پایه ریزی کرد که تحت توافق خفت بار تسلیم، آمریکا در تمام شئون آلمان، قدرت فائقه داشت.

ژاپن و کره جنوبی هم در حالت تحت الحمایگی کامل آمریکا از خاکستر برخاستند. ژاپن امروز، نه تنها در پیشرفت مادی و توسعه انسانی، حتی در مکارم الاخلاق (که قرار بود ثمره مسلمانی ما باشد)، مورد غبطه ماست.

اما بزرگترین آمریکا ستیزانِ پنجاه سال اخیر یعنی عیدی امین، فیدل، قذافی، چاوز، کیم و موگابه برای ملت هاشان جز ورشکستگی، فساد، نا امنی و فروپاشی معنوی، رهاوردی نداشته‌اند.

البته آمریکا دوستی و آمریکاپرستی هم کیمیای سعادت نیست. حکومت‌های پهلوی و مبارک، شاهد این مدعاست.

کیفیت حکومت‌ها را نه بر اساس دوستی یا دشمنی با آمریکا، بلکه بر اساس عملکردشان در توسعه و ترفیه می‌سنجند. رهبران نباید مشروعیتشان را در صمود دشمنی با آمریکا، بلکه در توفیق خدمت به مردمشان بجویند.

۷ – آمریکا قدرتمند است و قدرتش را بدون شرم و خارج از هر نوع اصول پهلوانی، بر علیه دشمنانش بکار می‌برد. در نیم قرن اخیر، من نمونه‌ای برای توسعه‌ی موفق ملی، به موازات دشمنی داغ با آمریکا، سراغ ندارم. چین وقتی تصمیم گرفت اولویتش را از “توسعه نهضت جهانی پرولتری- دهقانی” به ” توسعه اقتصادی و تقویت قدرت چین”، تغییر دهد، اول سراغ تنش زدایی با آمریکا رفت. مائوی خردمند – این قهرمان آمریکا ستیزی- شخصاً هزینه معنوی سنگینی داد.

هوشی مین با کمک همه جانبه‌ی بلوک شرق و با صدها هزار کشته، ده‌ها هزار آمریکایی را کشت و خفت بارترین شکست را بر آنان تحمیل کرد. اما وقتی ویتنام راه توسعه را در پیش گرفت، تنش زدایی با آمریکا، اولویت یافت. ویتنام اسیر دیروزش نماند و فردایش را ساخت.

نه چین نوکر آمریکا شد، نه ویتنام ذیل آمریکا رفت!

خُنُک آن رهبرِ ضد استعماری که تا ابد انقلابی و چریک نمانده، در یابد کی باید سکاندار توسعه گردد.

۸ – من گمان می‌کنم قرار گرفتن در موقعیت “دشمن شماره یک آمریکا” هزینه‌های غیرضروری زیادی به ایران تحمیل می‌کند. تبعات این جایگاه، ما را در چنان موقعیت ضعیفی قرار داده که جرات نمی‌کنیم حقابه هیرمند را از افغان، حق تنفس را از ترکیه، موجودی حسابمان را از هند و قطعات یدکی نظامی‌مان را از روسیه مطالبه کنیم. تسلط امریکا بر شبکه‌های قدرت و ثروت جهانی سبب شده، ما بعنوان دشمن نشاندار امریکا، در صحنه جهان، “کشور ویژه” و فاقد برخی حقوق اولیه، باشیم.

۹ – رسالت ماهوی حاکمیت ایران، اصلاح امور عالم از طریق به‌خاک مالیدن مداوم پوزه‌ی آمریکای خبیث نیست. رسالت حکومت ایران باید مدیریت توسعه‌ی اقتصادی و انسانی ایرانیان باشد. من نمی‌گویم برویم ذیل آمریکا و نوکرش شویم. می‌گویم از چین و ویتنام و مالزی بیاموزیم و ضمن حفظشان و قدرت ملی، دنبال منافع مردممان برویم. چنین اصلاحاتی، محتاج حاکمیتی خردمند، مدبر و شجاع است.

اللهم ارزقنا شیائو پنگ!

مصلحت ایران آن است که از “وضع ویژه”، خارج شود!

انتهای پیام

کلمات کلیدی: آمریکا - ایران و آمریکا - دشمن - محمدحسین کریمی پور

نظرات (0)

هنوز نظری نیامده ، شما اولین باشید

ارسال نظر

* اطلاعات مورد نیاز
1000